Isolde laat balzaal Vooruit door de knieën gaan

  • Isolde's debuutalbum 'Cartes Postales'
Gent - Eindejaar komt met een razendsnelle vaart op ons af, dus mogen we in november al aan lijstjes beginnen denken. Isolde Lasoen , die sinds haar solo-cd Cartes Postales als Isolde door het leven gaat, werkte zich met haar concert van woensdagavond in de balzaal van de Vooruit alvast naar de eerste plaats in de reeks ‘Meest Vrolijke Concert van het Jaar’. Isolde presenteerde er haar nieuwe plaat Cartes Postales, aan een thuispubliek. Dat werd, in aanwezigheid van haar mama, die als majorette op de hoes van Cartes Postales prijkt, en haar zoontje, over wie ze het nummer Stay Gold schreef, en haar partner, een groot familiefeest. “Beeld u allemaal in dat jullie zatte Russen zijn!” aldus Isolde, “en ga maar lekker door de knieën” . En dat deed het publiek.

Isolde Lasoen had zich na het uitkomen van Cartes Postales, haar eerste echte fullcd, wat zorgen gemaakt: de plaat is flink wat gearrangeerd, klinkt op bepaalde momenten heel filmisch en je krijgt bij beluistering inderdaad hier en daar de indruk dat er een heel orkest aan het spelen is. "Maar we zien wel hoe we dat live brengen", stelde Isolde zichzelf gerust. Woensdag bleek dat Isolde zich inderdaad geen zorgen hoefde te maken: ze liet zich niet enkel omringen door Les Bens (waarvan er eigenlijk maar twee echt Ben als voornaam hebben), maar ook door drie blazers. En al snel bleek dat de zeven muzikanten die op het podium stonden er echt zin in hadden.

Een heel grote huiskamer

Isolde voelde zich duidelijk echt op haar gemak. Deze keer met haar drumstel niet weggestoken achteraan het podium, maar centraal vooraan op het podium. Ze zat er rustig bij, en ze wist dat ze een thuismatch speelde. Bindteksten alsof ze met vrienden op café zat, waarbij ze van ABN overschakelde naar streektaal, 'en het mag dus wel iets meliger zijn dan anders' aldus Isolde, toen ze het nummer Majorettes aankondigde en het uitdrukkelijk wou opdragen aan haar mama, (die op de tweede rij in de Balzaal stond). Diezelfde mama staat overigens op een foto op de hoes van Cartes Postales, als majorette van een fanfare. "Zonder jou had ik hier niet gezeten hebben mama", aldus Isolde, die plots leek te beseffen dat ze wel echt heel persoonlijk werd, en het wat lastig kreeg: "Dat heb ik nu  nooit gedacht, dat ik dat hier en nu zou zeggen, maar ja, het is toch waar..". Wie vooraan stond en goed keek kon zien dat er op het drumstel van Isolde een klein majorettebeeldje staat.

Maar het was een thuismatch, en het kon. Het leek wel alsof Isolde het gevoel had dat ze in een heel grote huiskamer zat te spelen en verhaaltjes afwisselde met vrolijke liedjes. Ook  bij Stay Gold werd ze persoonlijk: "ook dit nummer wil ik aan iemand opdragen, al heeft hij niet graag dat ik dat zeg. Dit is voor mijn zoon. Hij is hier, hij mag vanavond wat langer opblijven" aldus Isolde, die in het nummer alle moeders een goede raad geeft: zorg ervoor dat uw kind zichzelf kan blijven, leg er niet al te veel druk op.

Het was niet allemaal vrolijkheid, want in Hurt bezingt Isolde de migraine die haar al zoveel dagen van haar leven ontstolen heeft. Beukende bas en schellende blazers laten in het nummer voelen hoe pijnlijk de chaos in een mensenhoofd kan zijn.

Grandmère

Dan toch weer lol, toen bassist Ben Brunin voor het nummer Samba des Diables zijn basgitaar inruilde voor de contrabas: "Kijk, dit instrument heeft het lijf van mijn moeder, en de stem van mijn vader. Ik noem het Grandmère", waarop Isolde antwoordde: "Ik ben toch wel iets subtieler als ik het over mijn moeder heb, Ben,", waarop Ben dan weer "ja, maar mijn moeder is hier niet in de zaal, ze is thuis aan het babysitten!", waarop hij iets verder in het nummer zijn contrabas een pirouette liet draaien. Tijdens Samba des Diables moest Isolde het publiek maar één keer vragen om la, la, la, la mee te zingen, en ze kreeg meteen wat ze vroeger. Later, tijdens de  bisnummers, vroeg ze het publiek een tweede keer om medewerking: "Beeld jullie in dat ge allemaal zatte Russen zijt", aldus Isolde "en ga maar af en toe eens door de knieën. Ik durf wedden dat nog nooit iemand dat gevraagd heeft tijdens een concert;" En zie, Isolde gaf de maat aan, en de Balzaal ging door de knieën. "Iemand moet dit filmen, iemand moet dit filmen!' klonk het enthousiast uit de mond van de drummende Isolde "maar ge kunt natuurlijk maar moeilijk allemaal op het podium komen."

En zo bezorgde Isolde het opgedaagde publiek een zeer vrolijke avond op een sombere 1 novemberdag. Dat het publiek vlotjes was meegegaan in haar set mocht Isolde ondervinden aan haar kleine verkoopstandje. Het was lang aanschuiven eer iedereen bediend was.

Isolde staat op zondag 7 januari 2018 op Zebrawoods, het winterse muziekfestival in het Zebracomplex. Ticketinfo op www.zebrawoods.be

www.isoldeetlesbens.com

 

 

 

 

 

Door Rudy Tollenaere, foto Steven Hendrix
  • VOOR ABONNEES