Kim Clemens (33)

  • Single en alleenwonend
  • Issue: haar conditie speelt haar parten
  • Voornemen: meer energie vinden door gezond eten en bewegen, en daar nog plezier in vinden ook

COLUMN. "Het was zover: migraine. En noem dat alsjeblieft géén hoofdpijn"

Foto: ss

Ik was net dagcrème aan het smeren toen de sterretjes kwamen. En tegelijk de paniek, want ik weet wat ze betekenen. “Misschien gewoon een bloeddrukval”, opperde mijn zwemcompagnon nog. We hadden net goed doorgezwommen en dan nog tien minuten in het brubbelbad gezeten. Neen. Geen bloeddrukval. Migraine. En noem dat alsjeblieft géén hoofdpijn.

Bij mij is het eenvoudig. Als ik sterretjes zie heb ik een marge van een paar minuten voor ik the point of no return voorbij ben. Een paar minuten om mijn – zeer dure en niét terugbetaalde- migrainepil te zoeken en te slikken. En dan een half uur wachten tot ze –hopelijk- werkt. Soms kondigt een aanval zich minder eenduidig aan. Dan begint mijn hand te slapen, beginnen de letters op mijn scherm te dansen, kan ik net iets moeilijker lezen, vind ik de juiste woorden niet of is het al te laat voor ik besef dat ik de gezichten van vrienden of collega’s niet herken.

Ik kieperde de inhoud van mijn handtas bijna de grond op. Geen migrainepillen. Alleen pijnstillers zonder voorschrift. Ik slikte er snel een stuk of drie en rende naar mijn auto. De dagcrème maar half uitgesmeerd op mijn gezicht en zonder goed en wel dag te zeggen aan mijn gezelschap. Binnen het half uur is mijn gezichtsveld nog zo nauw dat ik niet meer kan rijden. En de rit naar huis duurt toch gemakkelijk 25 minuten.

Vermoeidheid en stress

Ik had gehoopt dat het gedaan zou zijn. Sinds ik met energiezoeken begonnen ben, had ik geen enkele échte migraine-aanval meer gehad. Gelukkig, want de vorige duurde zo’n twee weken – van een week voor kerstmis tot oudjaar- met wisselende intensiteit. Wat ze precies triggert? Voeding lijkt bij mij geen invloed – bij anderen wel. Rode wijn, die voor mijn moeder een enkeltje richting migrainehel is, kan ik gewoon drinken. Vermoeidheid en stress zijn voor mij wél risicofactoren. En de afgelopen week had ik een chaotisch werkschema met veel te lange dagen en te korte nachten gevolgd. De vrijdagavond was ik nog deels gecrasht – omdat een stuk maar niet rond geraakte- en had ik eigenlijk al moeten weten hoe mijn weekend er zou uit zien. In bed. De migrainepillen lagen thuis te wachten. Ik nam er nog snel één, maar wist dat het kalf al verdronken was. De rest van de dag zou ik nog amper kunnen bewegen maar ook geen oog dichtdoen.

Schedel kapotslaan

Want laat één ding voor eens en voor altijd duidelijk zijn: migraine is géén hoofdpijn. Het is hoofdpijn, maar dan alsof je hersenen beslist hebben om te verdubbelen in grootte en langs alle openingen tegelijk naar buiten willen barsten. En waarbij je die schedel dan nog het liefst zelf kapot wil slaan tegen de muur. Baat het niet, dan schaadt het niet. Het is hoofdpijn, maar dan zonder dat ik nog iets kan lezen of zelfs maar een film kan zien. Het soort hoofdpijn en blindheid dat je zou krijgen na 24 uur non-stop met opengesperde ogen recht in een stroboscoop te kijken met een hoofdtelefoon met werflawaai op je oren. Het is hoofdpijn waarbij je denkt dat je doodgaat. Omdat je hele lichaam slaapt maar je het zelf niet kan. En het is hoofdpijn waarbij je drie kwartier nodig hebt om een simpel sms’je te sturen waarin de wartaal toch min of meer begrijpelijk is.

Feestjes verpest

Wie het nooit heeft gehad, begrijpt het niét. Echt niet. De eerste keer dacht ik werkelijk dat ik doodging. Een hersenbloeding. Mijn collega’s ook, trouwens. Ze snapten niet wat er gebeurde toen ik niet eens kon zeggen hoe mijn moeder heette zodat ze haar konden opbellen om me te halen. Toen stuurde de dokter me naar spoed, om voor de zekerheid een scan te laten maken, waarop de migraine uiteindelijk te zien was. Sindsdien heeft migraine me minder laten genieten van het huwelijk van mijn beste vriend, waar ik getuige was. Heeft feestjes verpest, vakantiedagen opgeslorpt en vooral veel weekends - ze hebben de vervelende neiging te komen ná een vermoeiende periode.

Sluimeren

Deze keer duurde de aanval gelukkig maar anderhalve dag. De rest van de week was hij nog sluimerend aanwezig. Wist ik dat ik braaf op tijd moest gaan slapen, durfde ik even niet te intensief sporten, dronk ik terug cola – cafeïne en suiker lijken te helpen- en voelde ik me dood- en doodmoe. Terug naar af in enkele tellen. Hatelijk. Irritant. Slechtgezind. Noem migraine dus alsjeblieft geen banale hoofdpijn.