17 jaar nadat ze een abortus overleefde, vond Melissa haar biologische moeder. En zo ontdekte ze ook het gruwelijke familiegeheim

Bron © Daily Mail

Foto: Melissa Ohden/Facebook

Toen ze op 29 augustus 1977 op de afdeling Neonatale Intensieve Zorgen belandde, woog ze nog geen anderhalve kilogram. Maar er was geen angstige ouder in de buurt. Niemand die wanhopig was om haar in leven te houden. De moeder van Melissa Ohden had het ziekenhuis in Iowa namelijk gewoon verlaten. Zij geloofde dat haar kindje overleden was bij een abortus na acht maanden zwangerschap.

De Amerikaanse Melissa Ohden deed er bijna twee decennia over om antwoorden te vinden op haar vragen. Wie was haar biologische moeder? Waarom had ze haar zomaar achtergelaten in het ziekenhuis? Wat was er in de zomer van 1977 precies gebeurd?

Vorig jaar kreeg ze voor het eerst de waarheid te horen. Aan Daily Mailvertelt ze haar volledige verhaal:

Medisch afval

Het was een verpleegster van het Sint-Lucasziekenhuis in de Amerikaanse staat Iowa die ter hulp snelde toen ze zacht gehuil en lichte bewegingen hoorde tussen het medische afval. Daar vond ze een piepkleine baby van nog geen anderhalve kilogram zwaar. In allerijl bracht ze haar naar de afdeling Neonatale Intensieve Zorgen van het ziekenhuis.

Het meisje - dat later de naam Melissa kreeg - had last van geelzucht, ademhalingsstoornissen en hartritmestoornissen. De kans dat ze zou overleven, was heel klein. En als ze het toch zou halen, zou ze blijvende gezondheidsproblemen hebben.

Maar tegen alle verwachtingen in sloeg het meisje zich erdoor. Na drie maanden was ze klaar om het ziekenhuis te verlaten. Ze werd in huis genomen door een liefdevol gezin.

Geadopteerd

Haar ouders beslisten om Melissa al op vrij jonge leeftijd te vertellen dat ze eigenlijk geadopteerd was. Maar dat haar biologische moeder eigenlijk geprobeerd had om haar te aborteren, ontdekte ze pas toen ze veertien jaar oud was.

“Mijn ouders vertelden me de tragische waarheid: ik had een abortus overleefd”, vertelt Melissa Ohden. “Het voelde alsof de wereld even stopte met draaien. Ik was kwaad, bang en beschaamd. Ik voelde me zelfs schuldig dat ik nog leefde.”

Vooral tijdens haar tienerjaren had Melissa moeite met haar verleden. Ze ontwikkelde een eetstoornis en stortte zich in een wereldje van seks en alcohol. Pas toen ze naar de universiteit ging, wist ze zich te herpakken. Het was ook dan dat ze besliste om op zoek te gaan naar haar biologische moeder.

Familiegeheim

Haar zoektocht duurde maar liefst zeventien jaar. En in die periode botste ze op een gruwelijk familiegeheim. Een geheim dat haar bloedeigen moeder zelfs nog niet wist.

Het was Melissa’s grootmoeder die haar dochter gedwongen had om op negentienjarige leeftijd een abortus te ondergaan. Als verpleegster had ze haar zelf aan een infuus met een zoutoplossing gelegd om een miskraam op te wekken.

Zij had ook gezien dat Melissa eigenlijk levend ter wereld was gekomen. Zij had haar tussen het afval verstopt. En zij had aan het overige ziekenhuispersoneel gevraagd om het meisje te laten sterven.

Ontmoeting

“Mijn moeder was zo zwaar verdoofd dat ze niet wist dat ik nog leefde”, zegt Melissa. “Het heeft dertig jaar geduurd voor zij de waarheid te horen kreeg. Het was een lange en pijnlijke weg van schaamte en woede naar geloof en vergiffenis.”

Uiteindelijk kwam Melissa in contact met haar biologische moede. Drie jaar lang wisselden ze e-mails uit. Pas in mei vorig jaar volgde een eerste ontmoeting.

“We hebben geknuffeld en gehuild”, klinkt het. “Het voelde allemaal zo natuurlijk aan. Ze draagt natuurlijk een heel groot schuldgevoel met zich mee, maar de schuld ligt niet bij haar. Ik weiger verbitterd door het leven te gaan.”

Door nadb