Wereldkampioen Poetry Slam Buddy Wakefield houdt even halt in Gent

Buddy Wakefield Foto: Rudy Tollenaere

Gent - Buddy Wakefield moest alles verkopen wat hij had, en woonde drie jaar in zijn gammele Honda Civic 'Black Bean' voor hij erin slaagde om van de poëzie te kunnen leven. 'Spijt van mijn drastische beslissing heb ik niet' zei Wakefield tijdens zijn passage dinsdagavond in Café Afsnis. 'Maar als ik ouder en wijzer was geweest had ik op z'n minst voor een kleine camionette geopteerd. Dat had mij veel slapeloze nachten gespaard.'

Poetry Slam, dat is het voordragen van gedichten in een wedstrijdvorm. In de voorrondes treedt elke dichter afzonderlijk op, daarna nemen ze het in een battle op tegen elkaar;

Buddy Wakefield uit Louisiana is al Wereldkampioen Poetry Slam sinds 2005. 'En ik heb al niet meer geslamd sinds 2008' zei hij maandagavond. 'Toch heb ik het gevoel dat ik blijf groeien in alles wat ik schrijf. Ik blijf mezelf ontplooien. Zo ga ik binnenkort op residentie in Nijmegen om te schrijven. En misschien schrijf ik ook nog eens een scenario. Het is alleszins niet dat ik alle ambitie verloren heb, omdat ik toevallig al wereldkampioen ben. Je kan je natuurlijk wel afvragen waar het allemaal toe leidt, of het zin heeft om daar te staan oreren op een podium, maar uiteindelijk help je met zulke gedachten niemand vooruit.'  

'Ik ben ondertussen als wereldkampioen al op heel wat plekken geweest, maar er is niet één land of streek die er op vlak van poëzie tusseenuit springt. Poetry is pretty gay everywhere.' (lacht) Vergelijk het met beeldende kunst: er zijn al honderden mensen die bloemen hebben getekend, maar slechts enkelen doen het op zo'n manier, dat ze ermee wegkomen. Een speciale formule heb ik daar niet voor, nee. Goede poëzie is ook niet voor iedereen hetzelfde.'

Wakefield verkocht recent nog de Honda waarmee hij zijn poëziecarrière startte. 'Ik heb er op alle mogelijke manieren in proberen te slapen. Met mijn benen in de koffer, met mijn hoofd in de koffer, noem maar op. uiteindelijk was het nog het meest comfortabel op de bestuurszetel zelf. Ik heb er vaak op gevloekt, en mij afgevraagd waarom ik mijzelf geen van had gegund, maar afscheid nemen van mijn 'black bean' was uiteindelijk toch niet zo eenvoudig.'

Door Magali Degrande