Méditerra-Nuit trekt zuiders muziekspoor door Gent

  • Flamenco: Luisa Palicio
Gent - Terwijl de herfst donderdagavond in Gent haar paraplu opentrok, hing er een mediterrane gloed over Minard, Opera Gent en de Oude Vismijn. Gent Festival van Vlaanderen organiseerde er immers concerten van vier muzikanten en groepen met roots in Spanje, Portugal, Sardinië en Griekenland. Het publiek stippelde zelf een route uit tussen de fado van Marco Rodrigues, de Sardische muziek van Elena Ledda, de flamenco met Luisa Palicio en de traditionele Griekse liederen van Katerina Papadopoulou.

We kozen alvast voor de trip Sevilla-Athene, met check-in in de Opera voor het flamencogezelschap van Luisa Palicio, een vlucht via Kouter en Walpoortstraat, met landing in Minard voor het Griekse concert van Katerina Papadopoulou.

Duivels bezweren op flamencoklanken

Gent Festival van Vlaanderen houdt van flamenco, net als haar publiek. Vorig jaar nog haalde het festival het Antonio Andrade Flamenco Ballet uit Andalusië naar de Floraliënhal voor Carmen (Bizet). Donderdagavond vulden de Spaanse flamencodanseres Louisa Palicio en haar mannelijke collegadanser Fernando Jimenez de Opera. De pompende hartslag van zo’n voorstelling blijft de verscheurende zang. De muzikanten stuwden de dansers voort, bezweerden hun duivels of gaven ze soms net een energiedrankje.

De voorstelling van Palicio startte in duister, rood licht terwijl ook de dansers en muzikanten in zwart gekleed waren tegen een donkere achtergrond.  Deze aanpak zoog de aandacht naar het subtiele en ingetogen handenspel en de mimiek van de kunstenaars. De taal van het lichaam, van enkele vingers in dialoog met de muziek volstond om snel in zuiderse sferen te raken. Later in de voorstelling koos Palicia voor de veel uitgesprokener stijl en de flamboyante bewegingen met haar imposante bata de cola. Dansen in een dergelijke flamencojurk zou een olympische (culturele) sportdiscipline kunnen zijn.  De jurk leek zowaar een mede- en tegenspeler te worden tijdens de dans. Het krachtige spel van Jimenez bekoorde ook het publiek, onder meer door de telkens uitgestelde ontknopingen. 

Tijdreizen met Katerina Papadopoulou

Nauwelijks enkele honderden meters verder, doken we vervolgens in Minard in authentieke Griekse sferen. Zangeres Katerina Papadopoulou is een poortwachter voor de traditionele Griekse zangkunst. En daarvoor krijgt ze nationaal en internationaal terecht veel erkenning. Het concert maakte alleszins heel duidelijk waarom grote kunstenaars als Jordi Savall en L'Arpeggiata graag met haar samenwerken. Papadopoulou liet haar weemoedige en kronkelende stem flankeren door de broze en mysterieuze klanken van bijvoorbeeld het snaarinstrument qanun en de oud, een voorloper van de luit. De klanken riepen niet alleen meer zuiderse sferen op, ze namen de zaal ook mee in de tijd. Een tijd waar de klok trager tikt en de klanken minder decibels nodig hebben. Papadopoulou zong zelfs een nummer onversterkt, zonder haar muzikanten, met enkel houten lepels als castagnetten in een duet met een mannelijke danser. Puur en ontwapenend. Nergens een wall of sound te bespeuren en toch sterke muzikale indrukken met grote verbeeldingskracht.

Door Tekst An Rosiers en Foto's Steven Hendrix