Geen stof op Leonard Cohen

Leonard Cohen zong alle songs die de mensen wilden horen. Foto: Koen Bauters

Drie uur lang gaf Leonard Cohen in een nokvol Vorst Nationaal het beste van zijn oude zelf.
We kunnen het rustig een klassiek concert noemen. Cohen zong alle songs die de mensen wilden horen, zijn band zocht naar geen enkel effect en ambieerde enkel pure emotie, en het volume stond zo laag dat we ons in het begin de vraag stelden of er iets verkeerd zat met ons gehoor.

Nee dus, Leonard Cohen deed het gewoon op zijn eigen voorwaarden. Hij is op bejaarde leeftijd opnieuw op tournee getrokken om zijn door een malafiede manager geplunderde pensioen weer aan te vullen, maar stond zo waardig en bescheiden te zingen dat dat beeld alleen al in de herinnering zal beklijven.

De set was nagenoeg dezelfde als afgelopen juli in het Minnewaterpark in Brugge. Dit keer waren ‘The Partisan’ (toegejuicht alsof het een anthem was) en ‘Famous Blue Raincoat’ er wel bij, maar verder had Cohen geen reden gezien om deze lijst songs, zijn testament, te veranderen.

Nog minder reden had hij om iets aan zijn presence te veranderen. Grijs pak, dat hoedje dat hij constant afzette als hij iemand lof wilde toezwaaien, die fascinerende gewoonte om steevast diep te buigen voor zijn muzikanten. We hadden de indruk dat zijn stem nog fragieler klonk dan in Brugge, maar dat kan aan de klankmix van Vorst gelegen hebben.

Het publiek was gekomen om zijn verleden te koesteren en een oudstrijder te eren. De meeste songs kregen wat herkenningsapplaus, maar vooral zaten de mensen stil en donker te luisteren, om pas in het tweede deel mee te neuriën en uiteindelijk bij ‘So long Marianne’ voluit het refrein mee te zingen.

Het is niet de kwaliteit van Cohens stem die het hem doet – laten we wel wezen, hij heeft een knoestig, rimpelig instrument. Veeleer is het dat timbre, die half reciterende zangstijl, dat beeld van die oude man die nog door de knieën zinkt om de schoonheid en waarheid te bezingen, die ontroert.

In het eerste deel trokken Cohen en zijn negenkoppige band voluit de poëtische kaart, met zacht schuifelende percussie en veel melodieuze solo’s. Mooi hoor, maar net dat tikje te braaf en te eendimensionaal. Wie een beetje in slaap gesoest werd, kon je weinig kwalijk nemen.

In het tweede deel balde de zanger meer een vuist, en bevatte het programma meer dynamiek. Je kon al eens lachen toen Cohen zong dat hij ‘born with the gift of a golden voice’ was, in ‘The Gypsy’s Wife’ zaten onwezenlijk mooie versieringen, ‘The Partisan’ bracht eindelijk ook wat ritmische kracht in het concert en ‘Take This waltz’ sloot het concert na twee uur af als een warm groepsgebeuren.

Nu ja, afsluiten. Cohens maakt een heel spektakel van zijn afscheid. Hij keerde drie keer terug, gaf ondertussen de micro aan Hattie en Charley Webb om ‘If it be your will’ te zingen, waarbij hij zelf eerbiedig bleef staan luisteren. En besloot met het vaste trio ‘Closing time’, ‘I tried to leave you’ en de a cappella ‘Wither thou goest’. Waarna de zoveelste staande ovatie volgde.

Memorabel? In Brugge hadden we dat gevoel nog meer, omdat hij toen écht terug was na vele jaren en omdat de avondlucht toen meezong in het Minnewaterpark. Maar met een onverwoestbare serie songs, een warme stem en een nederige houding, én een uitstekende band, maakte Leonard Cohen op 74-jarige leeftijd diepe indruk.

Leonard Cohen. Gehoord in Vorst Nationaal op zondag 19 oktober.
Voor het concert van vanavond maandag 20 oktober zijn er nog een honderdtal tickets vrij (sherrpa.be of 070/252020).
Door Van onze redacteur Peter Vantyghem