The Black Eyed Peas

Controverse! The Black Eyed Peas mag Rock Werchter 2011 afsluiten en is daarmee minstens zo omstreden als Milk Inc twee jaar terug.

De Amerikaanse band staat niet meteen bekend om zijn gedegen liveshows, maar lijkt zijn rol als headliner wel serieus te nemen. Het podium krijgt een retrofuturistische make-over met een gigantische videowall waarop geometrische figuren over elkaar buitelen, dansers hoekige bewegingen maken en Fergie en co schitteren in Daft Punk-achtige scifipakjes.

Muzikaal wordt al snel duidelijk dat dit helaas een show wordt als de voorgaande. Dat betekent: een zwalpend schip dat kant noch wal raakt, met grote tempowissels en nodeloze intermezzo's die de vaart uit de set halen.

Het begint met de makke mix van r'n'b en dance van 'Rock that body', 'Meet me halfway' en 'Just can't get enough' die even gelikt als goedkoop klinkt, maar, het moet gezegd, de wei meteen aan het feesten krijgt.

Vervolgens mag Will.i.am wat freestylen als rapper. Een duffe onemanshow om snel nog wat street cred te verzamelen bij gangstarappers? We vrezen dat het niet zal niet baten.

Dan opnieuw wat hits met moddervette bassen, zoals 'Imma be', 'Don't phunk with my heart', 'Shut up' en 'Don't stop the party' zodat het publiek weer helemaal mee is, waarna Fergie baan ruimt voor een kwartiertje rappen met Will.i.am, Taboo en Apl.de.ap. Een heftig 'Que dices?' van hun debuut toont hoe de band klinkt zonder de overdosis autotune, plastiekerige synths en lompe beats.

En daar is Fergie weer, die buiten met haar kont zwaaien ook wil bewijzen dat ze een dijk van een stem heeft. En een soloplaat, waarvan ze het honingzoete 'Big girls don't cry' plukt, dat louter dient voor wat vocale krachtpatserij. 'Gimme some energy' gooit ze het publiek toe, maar ze oogst weinig reactie.

Vervolgens wordt het zeer pijnlijk. Will.i.am, hij weer, zet zich achter de dj-tafel voor een goedkoop half uurtje hits, waarover hij nog eens zijn geautotunede vocals drapeert. Een mash-up van 'So many ways to love you' van Usher met 'Sweet dreams' van Eurythmics, auw. Worden nog door de mangel gehaald: 'Thriller' van Michael Jackson, 'Song 2' van Blur, 'Satisfaction' van The Rolling Stones, 'Smells like teen spirit' van Nirvana en natuurlijk 'Seven nation army' van The White Stripes. Het publiek wordt gek, maar waar slaat dit in godsnaam op?

Alsof die horror nog niet genoeg tijdverspilling is, krijgen we ook nog eens de debiele videoclip van 'Party rock anthem' van LMFAO in onze maag geplitst. Wat een aanfluiting!

De groep beseft eindelijk dat hij weer verder moet met het 'optreden'. 'Pump it', met een sample van 'Misirlou' van Dick Dale, toont zijn kracht als danceanthem. De lasers klieven door de lucht. Dit hadden we meer moeten zien. Maar dan haalt de melige troep van 'Where's the love?' het tempo weer naar beneden. Will.i.am draagt het liedje op aan alle Belgen en scandeert tot vervelens toe 'Belgium!' - we weten heus wel waar we zijn, dank u.

'Boom boom pow' doet het eindelijk eens met een uitgepuurde beat, maar die komt veel te laat. Met het onding 'The time' en, tja, de ultieme partytrack 'I gotta feeling' wuiven The Black Eyed Peas Werchter 2011 uit.

Het publiek danst de hele set uitzinnig mee tot ver achter de geluidstoren - een feestje kunnen de Amerikanen zeker bouwen. Maar kunnen we de volgende keer gewoon een concert krijgen?

Door tz