Een droom van een zomer

Astrid Roelandt: 'Een paradijs met lege ligzetels'

© Lieven Van Assche

© Lieven Van Assche

© Lieven Van Assche

© Lieven Van Assche

© Lieven Van Assche

Vijf weken lang mocht Astrid Roelandt in opdracht van Het Nieuwsblad op vakantie. Vijf reizen langs evenveel betoverende stranden en exclusieve hotels, ongegeneerd de toerist uithangen en die belevenissen daarna op papier zetten. Dat was haar enige opdracht. Deze week publiceren we haar hoogstpersoonlijke indrukken van ongegeneerd de toerist uithangen.

Astrid Roelandt

Deel 1: Iberostar Safira Palms *****Zarzis, Tunesië

Zon, zee en strand. Daarom en alleen daarom kiest de Vlaming voor Tunesië. Maar ondanks het goede weer is het er deze zomer onwezenlijk rustig. Jammer voor de lokale bevolking, schitterend voor de zonneklopper. Door die rust – uitzonderlijk voor superdeluxe resorts - is het nog meer genieten aan de prachtige stranden in Zuid-Tunesië.

In Zarzis is in feite weinig speciaals te zien. Enkele grote resorts – allemaal all-in – liggen er vlak bij het strand te blinken. De zon is er de voornaamste troef, het fijne zandstrand dat langzaam afloopt naar de branding, afgezoomd met palmbomen, nodigt uit om te luieren in de zwoele warmte.Toch staan de honderden netjes in rijen uitgestalde ligbedden aan één van de mooiste stranden ter wereld leeg. Ook aan het zwembad, opgefleurd door eilandjes met palmbomen, is er altijd nog een plaatsje vrij. Heerlijk, in vergelijking met de overvolle resorts waar bijna gevochten wordt om een lege ligzetel.De duivelDe revolutie eerder dit jaar en de nabijheid met de grens met Libië zorgen er voor dat veel toeristen wegblijven, hoewel veel mensen met een lastminute nog de kwakkelzomer in Europa ontvluchten. Ons land is nog vrij goed vertegenwoordigd onder de toeristen, net als Frankrijk. Verder nog enkele gevluchte Libiërs, maar daar houdt het nagenoeg op. Die angst is nochtans onterecht. Dat vinden ook de andere hotelgasten. Bovendien is het momenteel heel goedkoop boeken naar Tunesië. De familie Hermans uit Ekeren besloot daarom haar kans te wagen. 'We weten wel dat we hier niet ver van Libië zitten, maar ik veronderstel dat ze ons toch niet hierheen zullen sturen als het hier gevaarlijk is', redeneert vader Patrick. En inderdaad, Tunesië is rustig.'Te rustig', vindt Mehdi, een 21-jarige verkoper van zonneproducten en souvenirs. Ik ben vandaag zijn eerste en mogelijk ook zijn enige klant. 'De toeristen blijven voornamelijk weg omdat we hier vlak bij Libië zitten. Maar in Tunesië is het veilig. Onze dictator ligt al buiten.'Mehdi is zelf nog gaan protesteren tegen Ben Ali en voelt zich dan ook verlost. 'Onlangs schreef ik nog op Facebook dat Ben Ali de duivel is, en geregeld post ik ook wel een filmpje waarin met hem wordt gelachen. Dat zou ik vroeger niet overleefd hebben', grinnikt hij.Halve capaciteitDe weinige toeristen worden extra in de watten gelegd. Je glas is nog niet helemaal leeg of er staat al een nieuw. De obers maken tijd voor een praatje en zijn uiterst sympathiek. Typisch de Maghreb, leert de ervaring. De Tunesiërs leven duidelijk op hoop. Zodra de situatie in buurland Libië stabiliseert, zal het toerisme opnieuw de hoogte inschieten. Daar zijn ze van overtuigd.Het land heeft nog steeds niet al zijn capaciteiten benut. Vlak bij mijn hotel staat een nieuw hotelcomplex in de steigers, terwijl de bestaande hotels slechts op halve capaciteit draaien. Mouldi Abichou (58), de baas van het Safira Palms-hotel – goed voor 300 kamers en alle denkbare faciliteiten die het leven aangenaam moeten maken – voorziet 2012 en 2013 als de beste jaren voor het Tunesische toerisme.'Zodra de situatie in Libië gekalmeerd is, zal het toerisme in Tunesië alleen nog toenemen', speculeert hij. 'De voornaamste redenen hiervoor zijn de goede bereikbaarheid vanuit Europa, de uitstekende kennis van het Frans en mogelijk ook de nabijheid van Libië.'Libië? Inderdaad. Het nog maagdelijke Libië zou immers zo'n dertig jaar nodig hebben om er een stabiele toeristische sector te vestigen. In tussentijd zou de toeristische sector in Zuid-Tunesië dit gat kunnen dichten. 'Zo kunnen we daguitstappen naar Libië organiseren.'WatermeloenIk kuier verder langs de branding, even weg van het bijna lege privéstrand van het hotel. Iets verder zoeken de leden van een Tunesisch gezin verkoeling in de schaduw van een boom. Ze lachen uitnodigend. Het duurt dan ook niet lang of ik heb me genesteld naast de mater familias, die me onophoudelijk probeert te voederen met alles wat haar mandje te bieden heeft. De Tunesische gastvrijheid is een feit.Anders dan haar kinderen spreekt de vrouw amper Frans. Toch is het met haar dat ik het grootste deel van mijn gesprek voer. Wat een schat. Ik vraag me af wat ze denkt als ze mijn lichte zomerkleding bekijkt. Niet dat er in het hotel een gebrek is aan eten en drank. Wie wil kan er de hele dag eten en blijven eten van langslapersontbijt, namiddaghapjes, buffetten allerhande tot middernachtsnacks. En alsof ik nog niet genoeg gegeten heb, haalt ze een gigantische watermeloen boven. Als gast krijg ik meteen het grootste stuk. Te groot, zo blijkt. Maar ik moet en zal dit naar binnen werken. Het sap drupt van mijn kin. Gelukkig staat moeder paraat. Prompt begint ze me af te drogen met een vod.Laatste strandwandelingTunesië heeft een cultuur van onderhandelen, en dat uit zich ook in het resort zelf. Op de weg van mijn hotelkamer naar het strand slaan verkopers van ritjes allerhande hun slag. Een ritje met de quad, een ritje op een kameel, een jeepsafari, ... 'U moet het eens meemaken mevrouw, het is echt een ervaring', klinkt het. Nu het toerisme er in een klein dipje zit, is het belangrijk om elke hotelgast zoveel mogelijk in te zetten in de plaatselijke economie.Bij valavond onderneem ik een laatste strandwandeling en bezwijk ik voor de reclamepraatjes van de verkopers. Terwijl de zon stilaan verdwijnt achter de duinen, kramen ook de laatste dromedaris- en paardenbegeleiders op. Ik raak aan de praat met Mcharek. De 25-jarige jongen werkt al met dromedarissen sinds zijn zevende. Een droomjob, vindt hij, want hierdoor komt hij in contact met allerlei nationaliteiten.'Ik hoop dat de toeristen terugkomen', oppert hij bezorgd. 'Anders slaan nog meer mensen op de vlucht. Mijn broer woont ondertussen in Marseille, maar ik hoop dat ook hij snel terugkeert. Nu moeten we allemaal samenwerken om ons land herop te bouwen.'Een man met een missie. Heeft hij ook een persoonlijke wens? Hij tuurt in de verte. 'Ja. Ik hoop dat ik ooit eens mijn vader kan zien', stamelt hij. De vader van Mcharek verliet het gezin nog voor zijn geboorte. Nu woont hij in Canada. 'Maar om te weten of ik op hem lijk, zal ik nog lang moeten sparen', mompelt Mcharek met een glimlach. Dat ontroert me. Ik besluit nog gauw een ritje te wagen. Voor het goede doel.Morgen: Fuerteventura: ongerept, maar toch modern

Wie is Astrid Roelandt?Astrid Roelandt is de winnares van de wedstrijd 'Win je droomjob' die Het Nieuwsblad in het voorjaar organiseerde. De 21-jarige studente Europese studies aan de KULeuven uit Erembodegem, kwam van de ruim 500 kandidaten als beste uit de bus. Haar opdracht was simpel: reis langs vijf exotische stranden en maak er reisreportages. Dus werd ze van Tunesië naar Fuerteventura gevlogen, vervolgens naar Marbella in Spanje om af te sluiten over de oceaan in Mexico en Jamaica. Haar avonturen zitten er nu op, de stukken zijn geschreven. Haar droomjob deed haar enkele examens missen, haar tweede zit kan nu eindelijk beginnen.

Doen deze stranden jou ook dromen? Stem dan op jouw droomstrand en win één van de vijf all-inclusive reizen voor twee personen.

Aangeboden door onze partners

Hoofdpunten