“God only knows”, maar Jan Hautekiet en Sien Eggers weten ook veel

Gent - Het Laurentplein is het Luisterplein. Op de zevende dag van de Gentse Feesten werd die missie letterlijk ingevuld. Met brio zelfs. Het goed bevolkte plein hing aan de lippen van drie vertellers: eerst Radio 1-presentator Wouter Mattelin, die in Histrylogie het verhaal van John Lennon uit de doeken deed, daarna Jan Hautekiet en een bij wijlen hilarische Sien Eggers, die de link tussen muziek en God uit de doeken deden. Beide concepten met heel veel muziek geïllustreerd. En er werd geluisterd… dat het een plezier om zien was. “Zelden heb ik zo een respectvol publiek gezien, ook al doe ik pakweg 200 optredens per jaar”, klonk het spontaan bij Axl Peleman, die bij beide optredens mee het mooie weer maakte. “Doe tees in Antwerpen, en ge hebt een probleem.” Hoe zat dat alweer met Antwerpen en die parking?

Goed, avond zeven navertellen is onbegonnen werk, want zelden werd er zoveel gepraat op een podium tijdens de Gentse Feesten. Neeka – Ilse Goovaerts en haar band – vormden een tandem met Wouter Mattelin voor het verhaal van John Lennon. Anekdotes, weetjes, roddels, citaten, intriges, voor of tegen Yoko Ono: het zat er allemaal in.  Overgoten met heel veel The Beatles en Lennon. En met een quizvraagje van Axl Peleman op het eind: welk nummer hebben jullie nog niet gehoord, want in feite kunnen we hier 24 uur aan één stuk spelen.  Zelf koos hij uiteindelijk voor een kippenvelversie van “Imagine”, ook al twee jaar de nummer één bij Radio 2-luisteraars vernamen we.

God weet het

Peleman was de perfecte link naar “God only knows”, waarin Jan Hautekiet en Sien Eggers – wat een perfect op elkaar ingespeeld duo – op een luchtige manier uitvlooiden hoe geloof muzikanten heeft geïnspireerd.  Met een fraai gospelkoortje, en drie of meer novenenkaarsen – u weet wel die rode die dagen lang de vlam brandend houden – op het podium. Hautekiet deed het zakelijk, Sien was gewoon Sien.  Soms stormde ze gewoon het podium op om haar zegje te komen doen, soms was ze zo gespeeld verontwaardigd dat we haar alleen maar wilden troosten.  

Muziek en God: het zit soms in verrassende hoekjes en vooral: het is soms zo complex. Je hebt de “opportunisten” die hierboven erbij halen om te scoren, en zich Deus of Madonna noemen, maar je hebt ook gospel in alle maten, kleuren en gewichten, de tijd van de beat- en jazzmissen die ooit uit de VS naar hier overwaaiden, en natuurlijk een oneindige reeks popnummers. Muzikaal door die geschiedenis struinen was vooral herkenning. “Ah ja, tiens, ik ken dat nummer. Blij dat ik het nog eens hoor.” Van Bob Dylan, over Leonard Cohen, , Janis Joplin, Aretha Franklin, Steely Dan, Johnny Hallyday,  Marc Craig Cohn, Peter Koelewijn, tot Urbanus en zelfs Raymond die de “beminde gelovigen” toespreekt (al speelden ze dat laatste nummer niet voluit "omdat ze dat maar op andere pleinen moeten doen"). Het Laurentplein danste mee met Chantal Kashala, NIna Babet en Sylvana Djoemat en zorgde voor de tweede keer deze week voor een staande ovatie vooraleer de noveenkaarsen uitgeblazen werden voor de volgende “God only knows”. Een aanrader, die vanaf januari 2017 trouwens opnieuw in de zalen te beleven is. Als 't God belieft.

Door Geert Herman
AANGERADEN
Meest recent