Natuurlijk ziet het Laurentplein Guido Belcanto graag

Gent - De strafste avond van deze GF op het Laurentplein zit erop. Zelden zagen we dat het volledige plein - inclusief de laatste rij in de tent en de dichte drommen aan beide kanten van de straat, met 3000 waren ze - zich zo liet meeslepen door een optreden: "Zien jullie mij nog graag?" "Zijn jullie allemaal voor mij gekomen? Jullie getuigen van intelligentie en goede smaak!" Het kan alleen maar een schreeuw om aandacht zijn uit het diepste van de getormenteerde ziel van Guido Belcanto. Die zo opging in de adoratie van zijn publiek, dat hij er enkele minuten voor één uur, sluitingstijd, niet één maar twee bisnummers wilde tegenaangooien. Pleinorganisator Dirk Schockaert zag het niet graag gebeuren.

Een kwartier voor het begin van het concert kwam de organisator vragen om de twee middengangen op het plein open te laten, om ook de voorste rijen in de tent niet in te nemen. Onbegonnen werk. "Ik zie dat er zijn die het niet doen. Maar het zijn Gentse Feesten", probeerde hij. Maar de drang om Belcanto in de ogen en de ziel te kijken was te groot. Vooraan, voor de eerste zitbankjes, troepten de (nog grotere) fans samen: mannen met t-shirt met de beeltenis van de "chansonnier" van het Vlaamse lied, dames van middelbare leeftijd die hun vreugdekreten toen al niet konden onderdrukken.

Guido kwam, zag en overwon moeiteloos. Stond tot op de rand van het podium, zoals de groten der aarde. Een hoogtepunt van de eerste noot tot de laatste. Over de liefde voor de vrouw van de bakker, bij wiens pateekes hij bijna klaarkomt. Over zijn solidariteit met de pechvogels van deze wereld die altijd achter het net vissen. "En er zijn er steeds meer", klonk het. Gek toch hoe hij de mensen meekrijgt in zijn emoverhalen met een hoek af, en hoe hij het laken steeds naar zich toetrekt. "Tien jaar geleden heb ik diepgezeten, ik dacht dat ik op de terugweg was", klinkt het opeens heel pathetisch. "Neeeeeeeeee", werd er op de eerste rijen geschreeuwd. Behalve nieuw werk keert hij ook terug naar nummers uit "Op zoek naar romantiek", zijn eerste plaat. "Wie heeft die in huis?" Bijna iedereen, natuurlijk!  Het Laurentplein houdt een collectieve samenzang bij "Droevig is deze wereld", "Plastic rozen verwelken niet" en "Op het zeildoek van de botsauto's". Maar toen moest de kermis dicht. Want het was één uur. En Guido verliet boos het podium, waarbij we zelfs even dachten dat zijn gitaar er zou moeten aan geloven. 

In het voorprogramma (zoals Belcanto het noemde) had een energieke Jelle Cleymans die al voor de vierde keer naar het Luisterplein kwam, al zijn nieuwe cd Napoleon XXIII voorgesteld. Hij is dertig, en keek even om wat zijn leven hem al gebracht had. En er bleef twijfel over, net die eigenschap die bij Napoleon ook overheerste. Cleymans deelt overigens nog eigenschappen met de Franse keizer, ze zijn beide 1,70 meter hoog. De zanger-acteur zette zijn frustraties op het Laurentplein aan de kant. "Hier is het een charmant plein en een kennerspubliek. Ik ben hier altijd een beetje nerveus, want ik moet hier super mijn best doen." Waarvan akte. 

Door Geert Herman