Stefan Everts: “Mij eren, maar mijn sport in de kou laten staan: hypocriet”

Foto: Karel Hemerijckx

Wie is de meest bekroonde Belgische Sportman na Eddy Merckx? Niet Tom Boonen, Fred Deburghgraeve of andere Eden Hazards. Wel ‘The Legend’. Alias Stefan Everts, vijfvoudig Sportman van het Jaar, met tien wereldtitels motorcross nog altijd recordhouder. Bij de start van de laatste Grote Prijs van het seizoen bloedt zijn hart. “Het is heel erg gesteld met onze sport. Mijn zoon Liam staat op een dag misschien zelfs niet voor België op een podium.”

Antonio Caïroli pakte afgelopen weekend zijn negende wereldtitel, maar niemand evenaart tot nog toe je tien wereldtitels. Je won 101 GP’s, stond meer dan vijftien jaar aan de top. Klopt het dat je tegen Caïroli al ­lachend hebt gezegd: “Nu mag je stilaan stoppen”?

“Ik feliciteerde hem en zei: Toni, het is genoeg geweest. Dat is de sportman in mij die naar boven komt, die graag wil dat zijn record standhoudt. Maar als er iemand mij mag evenaren, dan Toni. Hij verliet als jonge gast Italië om zich in Lommel te vestigen, om te trainen in die zandbak, in alle weersomstandigheden. En hij toont zich een waardige ambassadeur. Want we moeten daar niet flauw over doen: we zijn een kleinere sport. Na de Belgische glorietijden nam ik elke gelegenheid te baat om de sport in the picture te houden. Sommigen van de nieuwe generatie zeggen: Geen tijd daarvoor. Dan denk ik: Verkeerd bezig. We zijn geen grote sport, er is al zo weinig ­respect, dan moet je je geen slechte ambassadeur tonen. Want het is echt erg gesteld met onze sport in België.”

Je zegt al een tijd: “Het is vijf voor twaalf.” Hoe is het nu gesteld?

“België was het mekka van de motorcross. De Engelsen, Scandinaviërs, de mannen van het zuiden, allemaal kwamen ze trainen op de Belgische circuits. In elk bos lag bij wijze van spreken een circuit. We hebben er nu nog vier of vijf, en die zitten propvol.”

Waarom heeft Nederland meer dan zestig omlopen?

“De reglementen zijn iets makkelijker en de verdraagzaamheid groter. In België is dat een ramp. Het leven is zo ingewikkeld, er zijn zoveel wetten bijgekomen. Er zijn locaties genoeg, maar het draait altijd op hetzelfde uit: één bezwaar en de boel ligt stil. We krijgen langs alle kanten tegenwind. Waar zijn we in godsnaam mee bezig?! Sorry, ik vind dat hypocriet, hoor. Eerst mij jarenlang eren en dan de sport in de kou laten staan. Er zijn nog enkele wedstrijden, maar niet veel meer. Dan bloedt mijn hart.”

Het zit je zo hoog dat je ooit zei: “Als mijn zoon Liam op een WK-podium staat, zal dat misschien niet voor België zijn.” Meen je dat?

“Hoe zou je zelf zijn? Ik ben langs de ene kant fier dat ik Belg ben, maar langs de andere kant helemaal niet. Dus om op Liam terug te komen: als hij carrière wil maken, zullen we onze weg moeten zoeken. We zullen meer naar het buitenland trekken om te trainen, dat doen we nu trouwens al. Hij wil er in elk geval volledig voor gaan. Hij is dertien, maar geeft al serieus gas.”

Lees het volledige scherpe interview met Stefan Everts hier.

Door Hans Jacobs
    Meest recent