Nederlandse vroege vluchter maakt indruk in de koers én achteraf in hilarisch interview

Bron © Wielerflits

Peter Sagan mag dan wel Gent-Wevelgem gewonnen hebben, de echte helden van de dag waren toch wel Brian Van Goethem en Jan-Willem van Schip. De Nederlandse ploegmaats bij Roompot-NL Loterij trokken na dertig kilometer in de aanval, maar toen ze gegrepen werden door de groep met favorieten was hun bobijn nog lang niet af. De twee maakten tot diep in de finale mee de koers, ondanks de vele aanvalskilometers in de benen. Achteraf had Van Schip ook nog de fut voor een heerlijk, ongeremd interview met een hilarische verspreking!

Jan-Willem van Schip en Brian Van Goethem waren voor vandaag nobele onbekenden voor velen. Maar daar hebben ze zelf verandering in gebracht. De twee ploegmaats bij het Nederlandse continentale Roompot-NL Loterij trokken slaagden erin mee te springen met de vroege vlucht. Maar echt indruk maakten ze pas toen ze werden ingelopen door de groep met favorieten dat uiteindelijk voor de overwinning zou sprinten. Anders dan hun medevluchters werden ze niet achtergelaten door Sagan en co. Sterker nog: de twee hadden nog zoveel jus in de benen dat ze mee het tempo gingen bepalen en in het slot zelfs nog een aanvalspoging deden.

Jan-Willem van Schip, van opleiding een pistier, reageerde voor de camera van Wielerflits na zijn topdag met een heerlijk, ongeremd interview. “Ik voelde me ziek goed richting de finish”, zei hij tussen het hoesten door. “En je moet dan gewoon beuken op zo’n moment. Maar dan verneukte ik het zelf. Ik zat in het wiel van Démare, maar ik was net niet goed genoeg. Ach, het ging zo lekker vandaag.”

“Het ging gewoon zo fucking goed. Wind mee dat is echt mijn ding. Ik heb nog een keer aangevallen, maar ik kwam er net niet. Echt zonde.”

Bananenberg

Of hij als baanrenner niet op zijn sprint kon rekenen, wilden onze Nederlandse collega’s nog weten? “Njaa njaa, nou, niet helemaal. Waarom we zover komen is dat ze in het peloton op en neer gaan. Wij moesten er voorin gewoon de gang in houden en zorgen dat we die ‘bananenberg’ (verspreking voor Baneberg, nvdr.) overleefden. Toen konden we relatief relaxed over die Kemmel rijden en nadien zat ik er nog wel lekker in.”

Het zwaarste deel van de wedstrijd was helemaal in het begin. “De eerste vijf kilometer ging ik helemaal choco, maar daarna draaide het wel weer goed. In de sprint werd ik wel gewoon van de sokken gereden door die gasten, maar ik had gewoon eerder moeten gaan.”

De Nederlander was allerminst aan zijn proefstuk toe: 

 

Door jefi
AANGERADEN