Zo mooi waren de Gentse Feesten: het beste van de Feesten, volgens De Gentenaar

Foto: -

Gent -

Tien dagen lang probeerden we overal te zijn. Voor de ­grote podia, in de kleine ­zalen, in de Gentse straten. De reporters en fotografen van De Gentenaar tonen u hun beste, mooiste en memorabelste moment van deze ­Gentse Feesten. Hopelijk genoot u er net zo hard van als wij. Tot in editie 176, tot vrijdag 19 juli 2019.

Zo mooi waren de Gentse Feesten: het beste van de Feesten, volgens De Gentenaar
Foto: Steven Hendrix

Op zoek gaan naar het perfecte beeld van de draak (Steven Hendrix)

Het werd bijna dagelijkse kost: op zoek gaan naar het perfecte beeld van de vuurspuwende draak boven op het belfort. Op een avond hing ik zelfs ónder de draak. Maar het mooiste moment vond ik het beeld van de drie torens dat ik vanuit de Sint-Niklaaskerk kon maken, na een klim door smalle gangen en langs karkassen van duiven.

Zo mooi waren de Gentse Feesten: het beste van de Feesten, volgens De Gentenaar
Foto: fvv

Walter Baele: nog geen haar veranderd (Frederiek Vande Velde)

Breaking news. Walter Baele is geopereerd aan een knobbeltje op de stembanden. Hij ligt languit in zijn ziekenhuisbed op scène. Geen paniek: dertien typetjes komen op ziekenbezoek en nemen zijn No Man Show over. In een razend tempo, alleen door te wisselen van jas, pruik of brilletje en een ander stemmetje uit zijn keel te persen, laat Baele zanger Jürgen – “met twee puntjes op de u” – langskomen, maar ook Willy Naesens, Greet De Keyzer, Yani, koning Filip, pépé Prosper, Jamaicaman Wilton, acteurvervanger Tonny Magic en dokter Piet Zwarte.

Van alle nieuwkomers was ik het meest verzot op de West-Vlaamse krantenlezer Ignace, die over zijn robotgrasmaaier vertelde. Het was ook super tof om oude bekende Martin Rigolle (foto) uit Zwijnaarde terug te zien, na zeven jaar afwezigheid nog geen haar veranderd. Bedankt, topper. Blij dat je op mijn Gentse Feesten was.

Zo mooi waren de Gentse Feesten: het beste van de Feesten, volgens De Gentenaar
Foto: Jan Vens

De overwinningstocht van Gers Pardoel op Sint-Baafs (Jan Vens)

Vlak vóór het podium van Sint-Baafs. Het is al jaren mijn plek. Dit jaar heeft vooral Gers Pardoel me omvergeblazen. Wat een energie, wat een persoonlijkheid. En wat een enthousiasteling. Het plein werd voor het eerst afgesloten. Wie er niet meer bij kon, miste mijn hoogtepunt van de Feesten.

Zo mooi waren de Gentse Feesten: het beste van de Feesten, volgens De Gentenaar
Foto: jcd

Geef me een kus, Pushpa (Jan Claeys)

Eventjes weg uit de Feestenzone om dochterlief op te pikken voor een avondje uit met ons tweeën (Het Zesde Metaal!). In de Burgstraat word ik net niet van mijn fiets gesleurd. Door Pushpa, zo heet ze. Een nonnetje van de congregatie van Moeder Teresa.

Pushpa (midden) is zwart, maar een platte West-Vlaamse. Heerlijke babbel, zalig gelachen. Was het geen kloosterlinge, ik noemde haar een topwijf. ­Nadat ik met Ganesha Vancoillie (rechts) van The Fallen Angels een kaarsje heb gebrand, nemen we afscheid. Ganesha krijgt een knuffel en een kus. Ik wil ook, maar moet het met een hand doen. “Ik heb al vent”, zegt Pushpa lachend. Die Jezus toch.

De drankkaart/kieslijst van Batacratie (Sander Luyten)

Ken Dust, Guy Kyssack, Steve Hoet, Ben Dömos … Héél veel gelachen de afgelopen tien dagen, maar met weinig zo vaak als met de drankkaart/kieslijst van Batacratie. Of de hele Gentse Feestenact van vzw CirQ even grensverleggend wordt als die van twee jaar geleden met de vluchtelingen, moet blijken op 14 oktober. Dan komt Batacratie (misschien) op voor de gemeenteraadsverkiezingen.

Xavier Cloet en zijn team zijn er in elk geval in geslaagd om bezoekers op een ludieke manier te doen nadenken over politiek en de politici. Dat op zich is al een lovenswaardige prestatie.

De straatartiesten, die blijven verrassen (Julie Devlieghere)

Een blinde pianist, vier gastjes die met hun blaas­instrumenten het beste van zichzelf geven, musicalstudenten uit Brussel, een tiener op een grote xylofoon met vier stokken hits als Perfect van Ed Sheeran en I Knew You Were Trouble van Taylor Swift speelt … Wie Gentse Feesten zegt, zegt ook straatartiesten. En die blijven jaar na jaar verrassen. Zo veel zelfs dat mijn portefeuille heel wat lichter weegt nu. Waar is al dat kleingeld gebleven?

De ster van deze Feesten: de statiegeldbeker (Bert Staes)

Wat een zooitje, die statiegeldbekers. Gesukkel met verschillende systemen, bekerdieven, hallucinante bedragen voor een glas bier … Het trok soms op niet veel. Maar kom, we hebben het toch maar mooi geflikt. De Feesten zijn in één jaar een hoop properder geworden. En daar kan je over zeuren en schamperen zo veel je wil, het is een krachttoer en een duidelijke stap in de goede richting. Dat de Vlaamse regering dit weekend heeft beslist om het binnenkort te verplichten op álle festivals, onderstreept dat alleen maar. Straf, Gentse Feesten! Nu het nog wat handiger maken en vanaf volgende keer zijn we niets anders meer gewend.

Nooit genoeg Absynthe Minded, op Boomtown (Cédric Maes)

Dat Boomtown mijn favoriete plek is tijdens de Gentse Feesten, wist u al. Ook dit jaar stelde het festival niet teleur. Hoogtepunten genoeg, maar de eerste dag was voor mij de beste. Rustig indrinken met Nordmann, om een paar uur later volledig naar huis te worden geblazen door een magistrale Absynthe Minded (foto). Bert Ostyn had er zin in, dat was duidelijk. De Kouter vulde zich moeiteloos voor de hitmachine die zijn band eigenlijk is. “Enough! Enough!”, zingen ze in Envoi. ­Genoeg? Neen, nooit. Meer van dat, en tot volgend jaar!

Dertig dappere dames, blootsvoets, strop om de nek (Geert Neyt)

De Gentse Feesten anno 2018 gaan de geschiedenis in als het jaar waarin de sintels van een heel oude traditie werden aangewakkerd – wil iemand nog Feesten zónder onze vuurspuwende draak? – en tegelijk werd gemorreld aan een gebruik dat in heilige steen leek gebeiteld: de Rondgang van de Stroppendragers.

Dertig dappere dames organiseerden hun eigen vrouwenstoet. Blootsvoets, strop om de nek, zwijgend de blik gericht op de ­kasseien. Als stil protest tegen het verbod om mee te stappen in de échte rondgang. Ik weet niet of allemaal wel mag van De Geschiedenis, maar het zou niet de eerste keer zijn dat vrouwen de stille motor zijn van een revolutie.

Mowgli in de Sint-Machariuskerk: een oerdrang om te overleven (Magali Degrande)

Na mijn eerste cinemaervaring, Jungle Book, noemde mijn zus me een vol jaar Mowgli. Ik voelde me beledigd. Ik was toch geen wildebras, geen kind dat in bomen klom? Sinds ­deze Feesten weet ik dat Mowgli bestaat. Ze heet Chloé Moglia – die familienaam kan geen toeval zijn – en gaf in de Sint-Macha­riuskerk een performance waar ik een volle week later nog steeds niet goed van ben.

Een halfuur lang hing ze meters boven de grond, nu eens aan twee armen, dan aan een elleboog of één enkele arm. Zonder beveiliging, zonder rood te worden, zonder veel te bewegen. Met armspieren om jaloers op te zijn en een sterke dosis uithoudingsvermogen.

Wie dit kan, toont een soort oerdrang om te overleven. In de jungle, in de kerk, op de Feesten. Dat inspireerde om niet te neuten en niet te pleujen. Na al die jaren weet ik dat het geen belediging is om Mowgli te zijn.

Lester’s Blues in de Spiegeltent (Rudy Tollenaere)

U kent Lester’s Blues niet? Ik evenmin, tot dinsdag 20.30 uur in de Spiegeltent. Ik las dat de leider Tom Callens is, een saxofonist die u kunt kennen van The Magnificent Seven van Lady Linn, Little Dots en The Whodads. Hij noemde zijn septet naar Lester Young, een klasbak die in de jaren 30 van de vorige eeuw met grote namen als Count Basie en Billie Holiday speelde. Lester’s Blues speelt alleen muziek van groepen waarmee Young optrad. Dat staat garant voor levendige, zeer dansbare swingjazz. Gemist? Geen drama, er is een cd op komst. Te volgen op www.lestersblues.be.

Door ­