“We zijn enorm trots op deze plaat”

Gent - Vrijdag 31 augustus is na de single Orange Monkey, die al in het voorjaar uitkwam, en single Pixie-Led die vorige week uitkwam nu ook de fullcd Ten For a Bird van The Antler King beschikbaar. Na Patterns al de derde studioplaat van Esther Lybeert en Maarten Flamand, die niet enkel op het podium, maar ook in het echte leven een koppel vormen. “Maar noem ons vooral geen singer-songwritersduo”, waarschuwt Esther Lybeert. En laat Ten For a Bird er nu net voor zorgen dat we haar niet durven tegenspreken.

Op het einde van het interview vragen we aan Esther Lybeert en Maarten Flamand (al ruim 11 jaar een koppel), of ze nog iets toe te voegen hebben aan het gesprek. “Dat we ongelooflijk trots zijn op deze plaat” zegt Esther Lybeert, “maar dat zal elke groep wel over zijn eigen plaat zeggen natuurlijk”, vult Maarten aan.

Een inderdaad misschien te voor de hand liggende uitspraak om op door te gaan, maar niet in het geval van The Antler King. Flamand en Lybeert deden de uitspraak op 22 augustus, dag waarop ze het ene na het andere interview afwerkten. Nu, goed een week later, krijgt hun uitspraak een andere dimensie. Het weekblad Humo overlaadt Ten For a Bird, met niet minder dan vijf sterren. Alle punten op het examen, en het schooljaar moet nog beginnen. Of ten huize van het Gentse koppel de champagnekurken door de lucht vlogen is twijfelachtig, want er komt een heuse tournee aan, en er moet veel gerepeteerd worden.

Hooverphonic

Voor wie de naam Esther Lybeert niet meteen een belletje doet rinkelen toch dit ‘wist-je-datje’: ze was amper 16, en de allereerste zangeres van Hooverphonic. “Mijn moeder moest toen dat contract nog tekenen” lacht Lybeert, “en Hooverphonic was voor mij op die leeftijd een mooie ervaring, maar ik koos er toen toch voor om toch maar aan het Ritcs en het conservatorium in Brussel mijn studies voor actrice af te werken. ” Muziek was overigens nooit ver weg bij Esther, haar moeder zong in de opera, vader is klarinettist. Lybeert deed ook nog backing vocals bij An Pierlé en was ook zangeres bij Flat Earth Society, de band onder leiding van Gentenaar Peter Vermeersch. Maarten genoot een opleiding van klassiek gitarist, geeft nu zelf les, en speelt bij Elefant, waar zijn gitaarwerk eerder experimenteel dan klassiek kan benoemd worden.

 Twee mensen, vier handen, vier voeten, tien instrumenten
Tweede uitspraak die we uit het gesprek onthielden: “Noem ons vooral geen singer-songwriterduo”. “We zijn een band! Twee mensen, vier handen, vier voeten, tien instrumenten. En we spelen alles live. We zijn een complete band”, zo klinkt het. “Al vragen de mensen, als wij onze volle camionette met ons tweetjes aan het uitladen zijn, en het ene na het andere instrument naar binnen sleuren, ons wel: waar is de rest van de band? Niet dus. Wij twee. En toch een band.” 


“Als je vraagt wat er aan Maarten zo bijzonder is, dan heb ik mijn antwoord klaar” aldus Esther Lybeert: “Hij moet één van de weinige gitaristen zijn die tegelijkertijd bas speelt met zijn voeten…… maar hij doet dat wel op een synth die op de grond staat.”


“Vroeger hadden we wel een band, en daar was eigenlijk niets mis mee. Maar door het feit dat Esther en ik altijd samen zijn en zo goed als altijd met muziek bezig zijn, was het niet abnormaal dat wij de indruk hadden dat de andere bandleden ons soms moesten ‘inhalen’. En toen die bandleden ander werk vonden, hebben we eigenlijk geen vervangers gezocht.”


Niet alle muziek laat zich makkelijk in vakjes stoppen. Dat geldt zeker voor The Antler King. “We zijn niet het soort muzikanten die willen meedoen met wat ‘in’ is. We gaan onze eigen gang, praten veel over muziek, experimenteren, tot we het eens zijn. Er is momenteel echt wel veel elektronische muziek waar dan een zanglijn opgezet wordt. Niet dat we daar iets tegen hebben, maar wij spelen het liever allemaal zelf. Maar een strategisch plan welke richting we uitwillen, nee dat hebben we niet.” Indie-pop met veel vocalen en wat psychedelica, zo omschrijft de site van De Handelsbeurs, waar op 22 oktober het releaseconcert plaats vindt.


Ten For a Bird is dan misschien wel geen conceptplaat, maar wel een plaat met een verhaal: verhalen over hoe het vroeger was, wat er nu allemaal aan de hand is, en de vraag waar het allemaal naartoe gaat met de wereld.
“We willen helemaal niet met het vingertje wijzen,” aldus Esther Lybeert, “maar soms stel ik mij toch wel vragen of we niet te veel de neiging hebben om de problemen allemaal voor ons uit te schuiven.”


Lybeert en Flamand dachten niet enkel na over de muziek en de teksten, maar maakten ook werk van een bijpassende hoes. Daarin steekt ook een intrigerend gedicht dat gebaseerd is op een aftelrijmpje, waarvan veel woorden ook terugkomen in de songteksten.

Rare vogels


Esther Lybeert: Het is inderdaad een aftelrijmpje dat ik zelf heb geschreven en waarvan de eindzin Ten For a Bird (you must not miss) ook de titel van de plaat is. Het rijmpje is geïnspireerd op een oud traditioneel aftelrijmpje ‘One for Sorrow’ dat over bijgeloof gaat. In dat aftelrijmpje bepaalt het aantal vogels dat je ziet of je geluk of ongeluk krijgt. Niet dat er bijgeloof in onze songs aanwezig is. Het is eerder een aftellen naar een einde, of een nieuw begin. Je kan dat zien op wereldniveau, maar ook binnen een mensenleven. Alles keert altijd terug. In dat gedicht speelde dus een spelletje met termen uit de songs. En het eindeloos terugkeren symboliseren we ook grafisch: de tekst is ook nog eens in een cirkel zonder begin en einde gezet. En ja, die hoesfoto: misschien wilden we gewoon illustreren dat we zelf ook een beetje rare vogels zijn?”

The Antler King. Ten for a Bird. Alle info www.theantlerking.com. Releaseconcert op 22 oktober 2018 in de Handelsbeurs Gent. Ticketinfo via de site van de Handelsbeurs.

Door Rudy Tollenaere