Jongeren ruilen les wiskunde voor educatief concert Frans chanson

Gent - Ruim driehonderd vijfdejaarsleerlingen van alle richtingen van het Koninklijk Atheneum aan de Voskenslaan ruilden gisteren hun les wiskunde, chemie of wat dan ook, voor een uurtje Frans chanson. En dat Frans chanson bleek heel goed aan te slaan, te oordelen aan de spontane reacties van meezingen, klappen, roepen op een bisnummer en een kleine staande ovatie. Onbekend blijkt dan toch niet te betekenen dat het onbemind is.

"Laat mij voor alle duidelijkheid meegeven dat we helemaal niets hebben tegen de overheersing van het Engels in de huidige maatschappij, maar we vonden met de vakgroep Frans dat er toch een manier moest bestaan om jongeren over de drempel van het Frans heen te helpen. Het Franse chanson leek ons een goed opstapje naar de Franse cultuur" aldus Benoit Lawaisse, leraar Frans aan het Koninklijk Atheneum Voskenslaan.

Benoit Lawaisse vond in Gentenaar Ludo Vandeau een ideale partner voor zijn plan. Vandeau is naast muzikant zelf ook leerkracht christelijke levensbeschouwing en heeft dus ervaring om op de juiste manier met jongeren om te gaan. Vandeau stond op het podium met vier muzikanten waarvan de meeste ook meewerkten aan zijn twee platen met Franstalige nummers: Au Gré Du Charme, en recenter, Au Lendemain Des Belles Choses.

Voor de leerlingen het concert bijwoonden hadden ze tijdens de lessen Frans ook al een lespakket rond het Frans chanson doorgenomen, en tijdens het concert werden de teksten van de nummers op groot scherm geprojecteerd. Ludo Vandeau liep ook niet in de val om zich al te educatief op te stellen, en stond op het podium als frontman van een groep, en niet als een leraar: "Ik maak echt wel de scheiding tussen mijn opdracht als leerkracht, en mijn werk als muzikant", aldus Vandeau.

Geen reden om hem niet te geloven, maar door zijn ervaring als leerkracht en zijn kennis van de doelgroep (jongeren) weet hij hoe hij zijn bindteksten moet brengen: kort, relevant en verduidelijkend, hier en daar met een scheut humor en de nodige zin voor relativering, waardoor hij de leerlingen makkelijk op zijn hand kreeg. Hij gaf de leerlingen meteen mee dat ze geen werk van Stromae of rappers mochten verwachten, want dat daar nogal wat elektronica aan te pas komt, terwijl Vandeau vier muzikanten met eerder 'klassieke' instrumenten had meegebracht: diverse gitaarsoorten, cello, accordeon en een aantal varianten daarvan en drums. 

Vandeau en zijn vier collega-muzikanten kozen niet meteen voor de makkelijkste weg, en staken na Voyage, Voyage meteen   _ voor de meeste jongeren van vandaag alvast _ niet zo erg bekend werk van Patrick Bruel, Francis Cabrel en Georges Moustaki in de set, telkens voorafgegaan door een gevatte duiding. Met Emmène moi van Aznavour maakte Ludo Vandeau de overgang naar het meer bekende werk om de aandacht vast te houden. Hier en daar gingen een aantal jongeren over tot spontaan ritmisch handgeklap.

En toen gebeurde wat een slecht denkend mens al eerder zou verwacht hebben: het jonge volkje haalde de gsms te voorschijn. Nee, niet om te sms'en of whatsappen, maar om tijdens Une Belle Histoire het lampje van hun smartphone aan te zetten en erpee te wuiven.

Vandeau en zijn groep zaten al ruim over tijd van het lesuur toen ze met Je Veux van ZAZ de set afsloten, maar de jongeren dwongen hen toch een bisnummer af. Achter ons hoorden we een leraar zeggen: "maar de les wiskunde is nu aan het beginnen!"

Info over Ludo Vandeau op de site van de artiest.

 

 

 

Door Rudy Tollenaere