De onaangename verrassing van Elsie: “Vroeger had ik hier zeezicht. Nu kijk ik naar iets wat op een bunker uit de oorlog lijkt”

Foto: dji

Oostende -

“Wie op de zeedijk woont, wil de zee zien. En niet iets wat op een bunker lijkt.” Elsie Achtergaele (59) uit Oostende is misnoegd. Ze kijkt sinds kort van in haar appartement uit op een betonnen toegangsgebouw van een nieuwe ondergrondse parking.

Elsie Achtergaele spreekt enkele passanten op de Albert I-Promenade aan. “Oordeel zelf”, zegt ze. De wandelaars kijken vertwijfelend toe. “Nou, dit gedrocht past alvast niet op een zeedijk”, luidt het antwoord.

De onaangename verrassing van Elsie: “Vroeger had ik hier zeezicht. Nu kijk ik naar iets wat op een bunker uit de oorlog lijkt”
Foto: dji

“Zie je wel”, zegt Elsie. “Dat is zowat de mening van iedereen die hier langskomt.” En dan heeft ze het zicht vanuit haar appartement nog niet getoond. Elsie laat ons binnen op haar gelijkvloerse flat, op de hoek van de Albert I-promenade en de Louisastraat.

Met forse tred wandelt ze richting het venster in de living. Ze doet de gordijnen open en wijst naar buiten. “Vroeger had ik hier zeezicht. Nu kijk ik naar iets wat op een bunker uit de oorlog lijkt”, zucht ze.

Het appartement is van haar ouders. Zo’n 25 jaar geleden verhuisden ze van Merelbeke naar de kust. “Papa is intussen overleden, en mama is dementerend. Dus steek ik momenteel mijn nek uit”, zegt Elsie.

Ondergrondse parking

Onder de Albert I-promenade, tussen de Rock Strangers van Arne Quinze en het Kursaal, wordt momenteel een ondergrondse parking gebouwd. Er komen 240 parkings en 50 garageboxen. De bewoners kregen eind 2017 voor het eerst de plannen te zien, tijdens een bewonersvergadering. “Op die plannen was er op verschillende plaatsen op de dijk een trappenhal aangeduid. Ook voor ons gebouw. Dat er een ventilatiekoker pal voor mijn raam zou komen, met daarnaast nog een liftkern, wisten we niet. We voelen ons misleid.”

De onaangename verrassing van Elsie: “Vroeger had ik hier zeezicht. Nu kijk ik naar iets wat op een bunker uit de oorlog lijkt”
Foto: dji

Bouw ligt stil

Sinds vorige maand liggen de werken aan het toegangsgebouw van de ondergrondse parking stil, op bevel van het stadsbestuur. De reden: de verluchtingsroosters werden aan de zijkant in plaats van in het dak verwerkt.

“Aanvankelijk dacht ik dat onze verzuchtingen eindelijk gehoor kregen”, zo gaat de vrouw verder. “Maar het bleek om een esthetische kwestie te gaan, over de gaatjes van de ventilatie. Dat mijn zeezicht weg is, daar kraait geen haan naar. Dit appartement is in één klap minstens 100.000 euro minder waard. Want wie op de zeedijk woont of een appartement zoekt, wil de zee zien. En dat kan van hieruit niet meer.”

Elsie Achtergaele hoopt dat er alsnog een oplossing uit de bus komt. “Tijdens de zomermaanden heb ik rechts geen zeezicht door het zandsculpturenfestival, links wegens een beachbar. Maar dat is tijdelijk, en daar kan ik mee leven. Maar dat het zeezicht permanent verdwijnt, is onaanvaardbaar. Mijn hoop? Dat ze de constructie kleiner maken, met bloembakken en banken errond. Zodat ik erboven de zee toch nog wat kan zien.”

De onaangename verrassing van Elsie: “Vroeger had ik hier zeezicht. Nu kijk ik naar iets wat op een bunker uit de oorlog lijkt”
Foto: dji

Concessie al toegekend

De onaangename verrassing van Elsie: “Vroeger had ik hier zeezicht. Nu kijk ik naar iets wat op een bunker uit de oorlog lijkt”
Foto: dji

Die kans lijkt echter klein. “Dit project is een beslissing van het stadsbestuur uit 2008, en zit al in een eindfase”, zegt burgemeester Bart Tommelein (Open VLD), die verveeld zit met de zaak. “De procedures om bezwaar aan te tekenen zijn al voorbij, er is al een concessie toegekend.”

“De toegang tot een parking kan je moeilijk in de zee bouwen, dus het was van dag één duidelijk dat die op de zeedijk zou komen. Bovendien moeten we rekening houden met de toegankelijkheid voor mindervaliden, de brandveiligheid, en mogelijke stormen. Maar ik heb begrip voor het standpunt van de bewoonster. We zullen de constructies esthetisch zo aanvaardbaar mogelijk proberen te maken, en het individuele leed zo veel mogelijk beperken.”

Door Dominique Jauquet