Jarenlang gunde hij 4.000 arme Brusselaars toch nog een waardig afscheid, nu wordt Charles (88) zelf begraven

Brussel -

Een begrafenis of crematie kost al gauw 5.000 euro. Veel mensen kunnen dat niet betalen. Zeker niet in Brussel, waar armoede troef is. Maar dan was daar altijd Charles Heirbrant, als redder in nood. Voor minstens 4.000 sukkelaars organiseerde hij een betaalbare begrafenis. Zaterdag wordt Heirbrant zelf begraven. Exact een week geleden stierf hij op 88-jarige leeftijd.

Onlangs vertelde Charles Heirbrant nog een onwaarschijnlijk verhaal. “Twee arme broers hadden mij gecontacteerd voor de begrafenis van hun moeder. Na de begrafenis zitten we samen in mijn bureau en bespreken we de betalingsmodaliteiten. Doordat ik met vrijwilligers werk kan ik goedkope begrafenissen organiseren. Soms aan een dikke 1.000 euro. Maar er moet nog altijd worden betaald.”

Jarenlang gunde hij 4.000 arme Brusselaars toch nog een waardig afscheid, nu wordt Charles (88) zelf begraven

“De twee broers zitten twijfelend voor mij: hoe gaan ze betalen? Tot de ene plots ferm spreekt tegen mij: Morgen heb je je geld. Zonder mankeren. De tweede broer kijkt hem twijfelend aan: zal dat wel gaan? Geen probleem zegt de eerste broer weer, morgen ben je betaald.”

“‘Daags nadien komen de broers niet opdagen. Ik bel naar de organisatie waar de twee broers thuis zijn, maar daar zeggen ze me dat ik niet meer hoef te wachten. De broers zitten alle twee in de cel. Om de begrafenis te kunnen betalen, hebben ze ‘s morgens een hold-up gepleegd, die faliekant is mislukt.’

Geen gehate familieleden

Jarenlang gunde hij 4.000 arme Brusselaars toch nog een waardig afscheid, nu wordt Charles (88) zelf begraven

Grappig maar triest tegelijk intriest. Het verhaal getuigt van een verborgen Brussels fenomeen: veel mensen kunnen de begrafeniskosten niet meer betalen. De armsten begraaft het OCMW. Charles Heirbrant werkte voor de groep daar net boven. Mensen met een laag vervangingsinkomen of een klein pensioentjes.

Heirbrant was heel zijn leven boekhouder. Pas na zijn pensioen is hij in begrafenissector gerold. Toen hij van een vriend, de baas van het crematorium in Ukkel, hoorde hoe een groeiende groep armen een klassieke begrafenis amper kon betalen.

Kinderen begraven

Charles Heirbrant zette een begrafenisonderneming op voor die armsten. Met steun van mensen uit de reguliere sector. “Maar nooit tegen hen. Ik ben niet hun concurrent. We werken samen. Soms, als doodarme ouders geen kist hebben om hun kind in te begraven, krijg ik een kinderkistje van hen.

De kinderbegrafenissen sneden er bij hem het diepst in. “Ik zorgde er altijd voor dat de moeder, op weg naar het kerkhof achteraan bij mij in de wagen zat. Dan mocht ze altijd het kinderkistje, met daarin heel vaak een doodgeboren foetus in, op de schoot houden. Dat was hartverscheurend mooi.”

Twee chirurgen

Heirbant was altijd op zijn hoede voor oplichters. Mensen moesten een bewijs van hun lage uitkering of klein pensioentje voorleggen. ‘Ik moet me wat indekken. Ik kreeg eens twee chirurgen over de vloer die een gehaat familielid zo goedkoop mogelijk wouden begraven. Dat is niet de bedoeling van mijn initiatief.”

Heirbrant draaide volledig op eigen middelen. Hij wilde niet schooien om geld en vond ook niet dat de overheid zijn taak moest overnemen. “Dan moeten mensen zich aan een loket aanmelden en daarvoor zijn ze vaak te beschaamd omdat iedereen dan hun penibele situatie kent. Niemand ziet het wanneer iemand bij mij binnenstapt.”

Continuïteit

Het initiatief stopt niet met de dood van Charles Heirbrant. Zijn zoon Patrick Heirbrant zet het project verder.

Meer info op de website van de Vereniging voor Begrafenissen en Crematies, Van Arteveldetraat 140, 1000 Brussel. www.aic-vbc.be.

Door pom