Amerikaanse wielerbelofte Adrien Costa verloor vorig jaar onderbeen: “Mijn ongeval heeft me meer bijgebracht dan afgenomen”

Hij gold als één van de grootste wielertalenten van het Amerikaanse wielrennen. Tot het noodlot toesloeg voor Adrien Costa (21). Bij een ongeval in de bergen van Californië verloor hij één onderbeen. In de Franse sportkrant L’Equipe doet hij zijn opmerkelijk verhaal.

Het ongeval gebeurde op 29 juli van vorig jaar, de dag dat de Tour de France op de Parijse Champs d’Elysées ten einde liep. Costa is in het hinterland van Californië aan een trektocht door de bergen bezig. Het loopt danig mis voor het dan 20-jarige wielertalent, lid van het team van Axel Merckx. Een rotsblok waarop hij balanceert, blijkt niet stabiel en voor hij het goed en wel beseft wordt zijn rechterbeen deels verbrijzeld. De wielrenner raakt gekneld tussen twee rotsblokken, een groep alpinisten vindt de jonge Amerikaan en verwittigt de hulpdiensten. Pas zes uur later kan hij geëvacueerd worden. De diagnose is onverbiddelijk: het rechteronderbeen wordt geamputeerd. “Ik voelde ­­me als in een videospel: game over”, getuigde Costa niet lang na het ongeval.

Studies psychologie

Zijn wielercarrière ­­­­­heeft hij logischerwijs moeten stopzetten. “Momenteel concentreer ik mij op mijn studies psychologie aan de universiteit van Bend, Oregon”, vertelt de onfortuinlijke ex-renner vandaag in de Franse sportkrant L’Equipe. “Naast studeren doe ik veel aan sport: krachttraining, klimmen en uiteraard ook fietsen.”

Amerikaanse wielerbelofte Adrien Costa verloor vorig jaar onderbeen: “Mijn ongeval heeft me meer bijgebracht dan afgenomen”
Zijn ploegleider Axel Merckx was één van de eersten om hem te bezoeken in het ziekenhuis.

Het ongeval heeft zijn proces van volwassenwording danig versneld, getuigt Costa. “Ik voel me veel meer verantwoordelijk voor wat ik doe. Het leven heeft me een tweede kans gegeven en die moet ik grijpen. Ik voel me nu ook veel meer verbonden met de wereld rondom mij. Het inspireert mij om iets terug te doen voor de wereld. Toch wil ik niet spreken van een leven voor en na het ongeval. Ik heb het nog altijd moeilijk om te verwerken wat me is overkomen, om mezelf een toekomst voor te spiegelen. Ik leer nog elke dag over mezelf, lees veel, houd mijn ogen open. Ik ben aan een reis begonnen voor de rest van mijn leven.”

Amerikaanse wielerbelofte Adrien Costa verloor vorig jaar onderbeen: “Mijn ongeval heeft me meer bijgebracht dan afgenomen”
Met de zilveren medaille op het WK tijdrijden voor juniores in Ponferrada.

Ondanks zijn handicap is Costa blijven sporten. Sinds oktober zit hij terug op een fiets en maakt hij ook opnieuw tochten in de bergen. “Een maand na het ongeval ging ik al terug naar het krachthonk om de resterende spieren van mijn getroffen been te versterken. Ik fiets opnieuw en ook het klimmen heb ik terug opgepikt. Het deed deugd om mezelf opnieuw in de ‘verticale wereld’ te bevinden. Ik heb ook enorm veel vrienden die me helpen bij mijn tochten in de bergen.”

Geen andere keuze

Costa lijkt zijn handicap te hebben geaccepteerd. “Heb ik een andere keuze?”, vraagt hij zich af. “Zonder het ongeval zou ik nu misschien gelukkiger zijn. Maar op de lange termijn heeft het ongeval mij de mogelijkheid gegeven mezelf te herontdekken, mezelf ook beter te leren kennen. Ik ben ervan overtuigd dat het ongeval mij meer zal bijbrengen dan afnemen, al denk ik er nu nog anders over. Toen ik onder dat rotsblok gekneld zat, besefte ik dat enkel kalmte mijn leven kon redden. Ik moest alles loslaten. Dat heeft me in staat gesteld om als het ware uit mijn lichaam te treden om zo de pijn en het afzien te verwerken. Achteraf werd ik ook geraakt door de golf van solidariteit: het toonde mij de schoonheid van het leven en gaf me de moed om verder te doen.”

Quick Step

Amerikaanse wielerbelofte Adrien Costa verloor vorig jaar onderbeen: “Mijn ongeval heeft me meer bijgebracht dan afgenomen”
In 2016 als stagiair bij Quick Step (centraal)

Costa was een wielertalent. Als stagiair mocht hij de kleuren van Quick Step verdedigen, in de Ronde van de Toekomst van 2017 werd hij knap derde, als junior werd hij in het Spaanse Ponferrada vice-wereldkampioen tijdrijden. “Toch denk ik niet dat ik wielrenner was geworden”, verrast hij. “Tijdens mijn actieve carrière interesseerde ik mij al sterk in psychologie en begon ik te mediteren. Dankzij de meditatie hoopte ik mijn fysieke limieten te verleggen maar kwam ik vreemd genoeg aan de weet dat de fiets niets voor mij was. Ik zocht een leven met meer diepgang. Vandaar mijn studies psychologie, ik lees ook veel over spiritualiteit en cognitieve psychologie. Het zijn de domeinen waarin ik mij wil verdiepen. De psychologie is een immens groot domein waarin ik mij wil specialiseren. Ik zou uiteindelijk graag iets willen doen waarmee ik mensen kan helpen.”

Costa ziet zichzelf nog steeds als een atleet. “Maar de competitiesport spreekt mij niet meer aan. Ik stel mezelf persoonlijke doelen met als ultieme ambitie mijn fysieke en mentale limieten verleggen. Net dat is het aspect dat mij aantrekt in het alpinisme: de juiste beslissingen nemen, durven terug te keren of weten wanneer je door moet zetten.”

Door gvdl