Trixie Whitley: "Een concert op het Sint-Pietersplein zie ik wel zitten”

Gent - Op vrijdag 29 maart komt Lacuna, de derde langspeler van Trixie Whitley uit. De Gents-New Yorkse artieste tour ook door Europa, en speelt in België concerten in de Ancienne Belgique, Cactusfestival en de Lokerse Feesten. Gent is er deze keer niet bij. Al zegt Trixie Whitley niet nee tegen een concert op het Sint-Pietersplein, waar ze overigens op 10-jarige leeftijd al een paar nummers kwam zingen tijdens een concert van haar vader Chris Whitley.


Lacuna is de derde langspeler van Trixie Whitley, en de opvolger van Fourth Corner en Porta Bohemica. Voor Fourth Courner was er al de EP The Engine, die ze in de Handelsbeurs kwam voorstellen, en bovenop haar samenwerking met Black Dub, het project van Daniel Lanois, zijn er ook nog de dubbelaar Sway (studio- en llvewerk in voorbereiding van Porta Bohemica) en Live at Rockwood Music Hall. Maar nu dus Lacuna.

Drummen bij Pieter-Jan De Smet

Ze herinnert zich het moment op het Sint-Pietersplein nog. 11 juli 1997. Ze was toen 10. “Er bestaan daar foto’s van. Daar valt op te zien hoe klein ik was. Maar je ziet er ook op dat er toen al vuur in mij zat. Wat ik toen gezongen heb weet ik niet echt meer.” Ze herinnert zich wel nog goed hoe ze in contact kwam met de Gentse muzikant Pieter-Jan De Smet: “Ik zat op de de school De Harp en het zogenaamde Lentefeest kwam er aan. Ik wist nauwelijks wat dat was, maar mijn ouders legden mij uit dat het Lentefeest een alternatief was voor het comunniefeest van de katholieken, en dat een kind daarbij een peter en een meter kreeg. Een peter en een meter die mee verantwoordelijk waren voor het kind, bijvoorbeeld in de gevallen dat de ouders er niet zijn. Dat wou ik dus ook hebben, want mijn vader was er als muzikant die rondtoerde uiteraard meer niet dan wel. En dat werden dus Pieter-Jan De Smet en zijn vrouw. “Dat verhaal klopt” zo reageert Pieter-Jan De Smet “Trixie heeft ons destijds inderdaad zelf gevraagd of wij haar meter en peter wilden zijn. Haar ouders waren goede vrienden van ons. Haar mama, Hélène Gevaert, de zus van gitarist Alan Gevaert (destijds van dEUS) is nog steeds een dierbare vriendin. Hélène en Alan Gevaert hadden in de jaren 80 overigens samen met Chris Whitley met A Noh Rodeo een eigen band. Trixie is hier nog kind aan huis. Destijds nam ze bij mij één van haar eerste demo’s op. En toen ik recent mijn plaat Siren maakte heeft ze op het nummer Imitation Of A Planet de backing vocals gezongen.”

“Ik heb inderdaad bij Pieter-Jan De Smet voor het eerst achter de drums gezeten” herinnert Trixie Whitley zich nog: “Ik volgde een jaar muziekles aan de Poel, en ik wou daar contrabas als instrument. Ik werd er ronduit uitgelachen: een klein meisje van 10 dat contrabas wil doen. Ik had het daar snel gehad met de manier van lesgeven en ben gestopt. En ik leerde drummen  bij Pieter-Jan De Smet, in zijn studio. Daar leerde ik ook gitarist Geoffrey Burton kennen.”

Maar Trixie Whitley heeft ook nog herinneringen aan een vroeger ‘optreden’ van haar. “Ik ben heel onconventioneel opgevoed. Alles draaide thuis rond de muziek. Mijn papa was zelden thuis, vaak in Amerika. Ik had hem in maanden niet gezien, en toen trad hij op in Duitsland, ik vermoed Berlijn. Wij dus mee naar dat concert. Ik zat in de backstage, vlakbij het podium, en vlak voor hij op het podium moest, vroeg ik hem ‘Daddy, can I come with you?”. En daar stond ik dan, aan zijn benen, midden dat podium aan het microstatief. Ik heb daar alleen wat staan ronddansen denk ik.”

Of ze ooit zelf op het Sint-Pietersplein, waar Leonard Cohen, Prince, Massive Attack en Ennio Morricone stonden? “Waarom niet? Maar ik zit niet zo in elkaar dat ik concrete carrièreplannen maak. Ik stel mezelf wel doelen wat betreft mijn muziek: welke richting ik uit wil, hoe ik mijn muziek nog beter kan maken. Maar niet in de zin van: binnen zoveel jaar wil ik daar of daar staan. Overigens vind ik de locatie waar ik speel niet van het allergrootste belang: of het een plein, tent, club of arena is maakt niet zoveel uit. Op één voorwaarde: de muziek moet centraal staan. Ik maak geen achtergrondmuziek. Waar ik ook concerteer, voor mij is er maar één doel: samen met het publiek een moment creëren dat we samen delen. Door mijn muziek. Dat telt.”

De vraag of ze een festival zou willen samenstellen met haar favoriete Gentse groepen ontwijkt ze niet: “Om dat te doen volg ik de Gentse muziekscène eigenlijk niet goed genoeg. En wat meer is, als ik al een festival zou mogen samenstellen, dan zou diversiteit mijn uitgangspunt zijn. Muziek van over heel de wereld, muziek uit diverse continenten, zodat we elkaars muziek leren kennen. Ik zou denk ik nooit een festival met alleen maar Belgische muziek samenstellen. Ik had het er nog over met een Jamaicaanse vriendin: hoe is dat nationalisme nu te begrijpen? Een mens is toch zoveel meer dan het land of de stad waarin je geboren bent?”

Haar band met Gent is gekleurd: “Ik ben hier nu al een hele tijd weg, maar ik weet dat er veel dingen hier echt begonnen en groeiden. (Trixie was ook actief bij ondermeer theater Victoria, de Kopergietery en Les Ballets C de la B) . “Ik ben ook de mensen van de Handelsbeurs heel dankbaar. Die geloofden al in mij voor ik echt doorgebroken was, op een moment dat ik nog geen platenlabel had. Voor hen maakte het niet uit dat ik een onorthodox pad volgde. Het is in de Handelsbeurs dat ik inderdaad The Engine, mijn eerste EP mocht voorstellen. Dat ze het risico namen mij een platform te geven, daar ben ik hen heel dankbaar voor.”

Lacuna. Trixie Whitley komt uit op vrijdag 29 maart uit. www.trixiewhitley.com

Door Rudy Tollenaere