Dit onthouden we na ‘Jambers in de politiek’: het gezin van Bart De Wever zal nog even moeten wachten

Foto: BELGA

Als een vlieg op de muur volgde Paul Jambers de verkiezingsdag van Bart De Wever, Kristof Calvo en Meyrem Almaci. Van de spanning ’s ochtends over de teleurstelling in de namiddag tot het veel te laat naar huis rijden. Wij halen er vijf opmerkelijke zaken uit.

Het mediacircus

”Moet ik naar de beenhouwer? Weer door die meute?” Je mag dan nog de machtigste politicus van het land zijn, er is geen charcuterie meer in huis, dus moet N-VA-voorzitter Bart De Wever naar de slager. Met een zak van de Rode Duivels, tot zijn grote ontsteltenis, en een schare journalisten in zijn spoor. De toppolitici kunnen op verkiezingsdag geen halve stap zetten zonder dat die op de ene of andere manier geregistreerd wordt. De Wever die gaat joggen? Check. Groen-kopstukken Meyrem Almaci en Kristof Calvo in de auto? Een motard met cameraman zit in hun spoor. Enkel in de partijhoofdkwartieren is het even rustig. Allez, wat persaandacht betreft dan.

Keeping up appearances bij Groen

Groen had op 13 procent gemikt, hun resultaat van de provincieraadsverkiezingen. Ze halen uiteindelijk de 10 procent niet. Maar aan de reacties in hun niet-war room - “we zijn een vredevolle partij” - kun je dat niet afleiden. Meyrem Almaci loopt best wel tevreden rond. Enkel Kristof Calvo geeft toe dat het wat meer mocht zijn, maar dat hij echt teleurgesteld is, wil hij ook niet gezegd hebben. Je ziet het alleen een beetje.

Het cordon

Bij N-VA heeft hebben ze al bij de eerste resultaten in de mot dat ze veel vragen gaan krijgen over het cordon sanitaire. Dus geeft De Wever zijn kopstukken duidelijke marsorders mee. Het is te zeggen, ze moeten onduidelijk zijn. “We gaan geen deuren dichtslaan zoals de rest”, klinkt het. “Maar we gaan ze nu ook niet openzetten hé.” Iedereen knikt instemmend en volgt de debatfiche. “Wij zijn geen fan van het cordon, maar we zijn ook geen fan van standpunten van het Vlaams Belang noch van sommige van hun kopstukken.”

Federale uitslag om koppijn van te krijgen

Dat het federaal moeilijk gaat worden, is zonneklaar. De Wever wenst de koning - “hierachter ergens” - een stevige dosis Dafalgan Forte toe. “Ik zie niet in hoe je in deze constellatie federaal een Vlaamse meerderheid bijeen krijgt. Dit signaal van de Vlaamse kiezer kan je niet negeren. Ik zie het niet en ik denk dat er bij geen enkele Vlaamse partij iemand rechtstaat die denkt: dit varkentje zal ik eens wassen.” Over het Vlaams niveau, waar hij zelf kandidaat-regeringsleider is, rept hij met geen woord.

Het ontslag

“Met wie ga ik in godsnaam moeten onderhandelen?”, vraagt De Wever zich af op weg naar huis. Want hij is lang niet zeker dat zijn collega’s bij de andere partijen mogen aanblijven. Hij hoeft zich geen zorgen te maken, uiteindelijk blijven ze allemaal zitten. Stevig verzwakt weliswaar.

Ook over zijn eigen ontslag speculeert de N-VA-voorzitter de hele dag. Heel even gaat het er zelfs over. De Wever zegt dat hij het zelfs even geopperd heeft in overleg met zijn partijtop. Of ze niet voor een snelle wissel moeten gaan. “Dat vonden ze een slecht idee”, vertelt hij. “En ik eigenlijk ook. Dat zou de partij in chaos storten. Het zou nochtans niet slecht zijn voor mijn gezinsleven.” Dat gezinsleven zal nog even moeten wachten dus.

Door Arnout Gyssels