Clash over terugkeer ISIS-kinderen: “Pr-stunt op kosten belastingbetaler” versus “Kind moet niet boeten voor ouders”

Foto: Photo News

Het is dik twee weken sinds de verkiezingen en het is alweer campagnetijd. Dat de ontslagnemende regering werk maakt van de terugkeer van zes ISIS-kinderen schiet bij N-VA fameus in het verkeerde keelgat. Een hele dag lang haalde Theo Francken (N-VA) uit naar “de PR-stunt op kosten van de belastingbetaler”. Vicepremier Alexander De Croo (Open VLD) schoot terug: “Hun ouders hebben onvergeeflijke fouten gemaakt, maar de kinderen hebben daar niet voor gekozen.”

Het moest in het grootste geheim gebeuren. “Voor de veiligheid van de kinderen.” Een delegatie van Buitenlandse Zaken was aangekomen in Syrië om daar met de Koerdische autoriteiten te onderhandelen over de terugkeer van zes ISIS-kinderen. Pas toen de lokale pers begon te berichten over de Belgische delegatie, communiceerde minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR) toch. Tegen alle afspraken in.

De hele operatie schoot onmiddellijk in het verkeerde keelgat bij N-VA. Ex-staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken trok ten strijde op Twitter en hield een hele dag niet op met schieten. “De ultieme minderheidsregering van alle verliezende partijen wil ISIS-kinderen terughalen. Als pedagoog zeg ik neen, neen, neen.”

Op de radio deed hij er nog een schepje bovenop. “Die kinderen worden als wezen omschreven. Dat moet je met een korrel zout nemen. In Syrië komen jihadi’s om de haverklap terug uit de dood.” En dan zit je met een juridisch probleem, vindt hij. Door het recht op een gezinsleven zal België volgens hem die uit de dood opgestane ouders ook moeten ophalen. “Als dat de juridische consequentie is, dan haak ik af.”

Staart niet intrekken

Vicepremier Alexander De Croo (Open VLD) greep onmiddellijk naar zijn gsm om Francken van antwoord te dienen. “Ik hoor meneer Francken reageren, maar hij zegt zelf dat hij geen informatie heeft. Dan wordt het moeilijk, natuurlijk. Het gaat om wezen. Kinderen die helemaal alleen zijn in die kampen, die geen enkele houvast meer hebben. Er is geen sprake van dat we ouders, die ervoor gekozen hebben om deel uit te maken van terroristische groeperingen, weer opnemen. Maar die kinderen hebben geen keuze gemaakt.”

“Wezen” moet je dan wel vooral interpreteren als “geen ouderlijk gezag”. Verschillende van de kinderen hebben wel nog ouders in ons land, die niet geradicaliseerd waren. Het gaat om twee kinderen jonger dan tien, drie tussen de tien en veertien en één meisje dat al achttien is. (zie kader)

Dat verschillende kinderen ouder zijn dan tien jaar, zit N-VA hoog. “Dat is niet wat we afgesproken hebben in de ministerraad twee jaar geleden.” Toen werd besloten dat de Belgische Staat bereid is om bijstand te leveren aan de terugkeer van alle kinderen jonger dan tien. Voor minderjarigen ouder dan tien wordt geval per geval bekeken of er geen gevaar is voor radicalisering en militaire opleiding. Dat onderzoek is grondig gebeurd, klinkt het bij de regering. “N-VA heeft die tekst mee goedgekeurd, nu moeten ze hun staart niet intrekken.”

Voor de tribune

Zo loopt de hele kiescampagne naadloos over in de nieuwe legislatuur, langs dezelfde breuklijnen die de regering Michel deden struikelen over het Marrakech-pact. Al is het nu vooral voor de tribune. De beslissing om de kinderen terug te halen is genomen, net zoals Frankrijk, Nederland, Noorwegen en nog een handvol andere Europese landen doen. De Koerdische autoriteiten hebben al laten weten dat ze de kinderen hebben overhandigd aan België. Ze komen binnen de kortste keren aan in ons land, waar het parket en de jeugdzorg zich over hen zullen ontfermen.

Door Arnout Gyssels