Dit N+ artikel is exclusief voor jou als abonnee.

Abonnee worden? Kies je leesformule

03/07/2019 - Binnenland
camera closecorrect down facebook gplus Het Nieuwsblad nextprevquote share twitter video

Relatietherapeuten over de herkenbaarheid van de breuk van Annelien Coorevits en Olivier Deschacht

“Als op papier lijkt alsof je álles hebt, ben je niet per definitie ook gelukkig”

Er zijn zo van die koppels waarvan je denkt dat ze ijzersterk zijn. Al een eeuwigheid samen, een goed geoliede machine, een harmonieuze thuis. Zo leek het ook bij Annelien Coorevits (32) en Olivier Deschacht (38). Maar dé soulmate was hij niet, zei Annelien. Daar geloofde ze niet echt in. Ze noemde wat ze hebben een “gewone relatie”. Dat zij nu achter die gewone relatie van dertien jaar – al dan niet voor altijd – een punt zetten, zal voor veel mensen pijnlijk herkenbaar zijn. “Het is vooral ook een heel eenzame beslissing”, zeggen relatietherapeuten.

De ene Miss België geweest, de ander een succesvol voetballer. Al piepjong samen. Daarna een dochter en een zoon – de koningswens. Op papier zit dat helemaal goed. Waarom het nu dan toch is foutgelopen, daarover wil het koppel zelf niets kwijt. Maar de afgelopen jaren relativeerde Annelien Coorevits zelf wel al het idee van een droomkoppel met een gouden randje rond.

Zoals vorig jaar nog in een interview met deze krant. “Ach, één procent van de mensen heeft misschien dé relatie met dé soulmate, negenennegentig procent heeft een gewone relatie, zoals ik.” Of in Humo vorige maand. Daar herhaalde ze nog eens dat ze niet gelooft in die ene ware. “Ik zie Olivier enorm graag, hé. Maar als Disney-fan vond ik het jammer dat met ouder worden ook het besef kwam dat de prins op het witte paard niet bestaat. (lacht) Eigenlijk zou er een sequel moeten komen op al die sprookjes. Wat gebeurt er tien jaar nadat Sneeuwwitje en de prins samen te paard zijn weggereden?”

Gevoel van onbehagen

Een vaststelling die nogal wat andere koppels zullen herkennen, zeker na 13 jaar samen. Dat het misschien wel loopt, maar dat de grote vlinders van weleer gestopt zijn met fladderen. En dat je het misschien wel goed doet als ouders, met de kinderen, maar dat je alleen met twee wel wat barsten vertoont. Zeker als het water wat woeliger wordt, zoals nu voetbalclub Lokeren degradeert, en Olivier Deschacht op zoek moet naar nieuw werk. Relatie- en sekstherapeute Sybille Vanweehaeghe zag het al vaker in haar praktijk. “Ik spreek me niet uit over hen, maar het klinkt bekend in de oren”, zegt ze.

“Je hebt koppels die dichter bij elkaar komen met de jaren, en je hebt er waarbij het omgekeerd loopt. Die eerder als broer en zus samenleven. Misschien is er nog seks, maar dan eerder mechanisch. Maar ergens blijft er bij één van beiden of bij allebei een gevoel van onbehagen en onvolmaaktheid. Dat het toch niet helemáál juist zit. Als iemand op een bepaald moment de beslissing neemt om eruit te stappen, dan merk ik in de praktijk dat ze er meestal tóch niet mee doorgaan. Omdat de schuldgevoelens té groot zijn.”

Alles voor de kinderen

Vooral dan naar de kinderen toe. Annelien Coorevits en Olivier Deschacht gingen dit weekend nog samen en samen met hun kinderen Elena (8) en Luis (4) naar Disneyland Parijs. Zij staan helemaal vooraan, nu. Ook al omdat de ouders van Annelien zelf ook uit elkaar gingen toen ze zestien was. Altijd al was ze als de dood om het zelf mee te maken, zei ze vorig jaar in deze krant. “Ik zal er echt alles aan doen om samen te blijven. En als we in zwaar vaarwater komen, dan zal ik eerst heel goed nadenken.”

Ook die redenering is een herkenbare en begrijpelijke reflex. Maar tegelijk een soms gevaarlijke idee-fixe, zegt Sybille Vanweehaeghe. “Je kan hopen dat het niet gebeurt, maar je leeft het leven van dag tot dag. Je moet zélf bekijken hoe het evolueert, maar niet alle vrienden of families zullen dat begrijpen.” Er is dan dikwijls ook veel weerstand van de omgeving. “Omdat het dikwijls een sprookjeshuwelijk lijkt. Als zíj het al niet kunnen, wie dan wel. Dat is voor bevriende koppels heel confronterend, dat zo’n heilig huisje wordt afgebroken.” Vanweehaeghe spreekt over een “eenzame beslissing, maar ook een moedige”. “Mensen die op een later tijdstip dan toch uit elkaar gaan, noemen dat vastzitten in een oké relatie soms een beetje doodgaan.”

Erosiemodel

Toch hoeft een relatie waar de sleet wat op zit en de verse romantiek getaand is, niet onvermijdelijk richting breuk te denderen, zegt seksuoloog Alexander Witpas. Integendeel. “Vaak hoor je mensen praten over een partnerrelatie aan de hand van een soort erosiemodel. Ze start met grote romantiek, maar langzaamaan neemt die af, en daar moet je je dan maar bij neerleggen. Maar dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Er zijn genoeg koppels waarbij de intimiteit en de verbondenheid wél toeneemt met de jaren. Geen prinsen op het witte paard – iedereen heeft zijn problemen – maar wel een diepe connectie.”

Wat bij anderen dan de oorzaak is van dat onbestemde gevoel van ontevredenheid? “Mensen hebben het idee dat ze voor hun leven of hun relatie maar één thermometer hebben om te meten hoe gelukkig of ongelukkig ze zijn. De meeste mensen zitten dan ergens in het midden. Maar die houding klopt niet. Je hebt twéé thermometers. Eén voor geluk en één voor ongeluk. Als je veel problemen hebt, ben je niet per definitie ongelukkig. En omgekeerd: als je op papier geen problemen hebt en alles hebt wat je wilt, ben je toch niet per definitie gelukkig”, zegt Witpas.