REACTIES. Dolblije Dylan Teuns na straffe ritzege in de Tour: “Ik stond al 22 maanden droog”

Bron © Belga

Foto: Photo News

Dylan Teuns heeft zijn mooiste overwinning uit zijn carrière beet. Hij won donderdag op La Planche des Belles Filles, en komt zo in een rijtje met Fabio Aru, Vincenzo Nibali en Chris Froome terecht.

Klik hier voor onze digitale Tourgids

Dylan Teuns beleefde een wonderzomer in 2017 toen hij maar liefst acht overwinningen boekte. In 2018 stapelde hij de ereplaatsen op, maar bleef de zege uit. Pas in de Dauphiné van dit jaar boekte hij opnieuw een overwinning. “Ik heb nooit aan mezelf getwijfeld”, sprak hij op een persmoment na zijn ritzege. “Ik stond inderdaad 22 maanden droog, maar ik heb vorig jaar wel 10 podiumplaatsen behaald (het gaat om acht individuele resultaten: derde in de Ronde van Lombardije, tweede in de 17e rit van de Vuelta, derde in de 13e rit van de Vuelta, derde in de negende rit van de Vuelta, twee keer tweede in de Ronde van Polen, tweede in de voorlaatste rit van Parijs-Nice en derde in de Giro dell’Emilia). Ik was dus niet slecht bezig, alleen vielen de puzzelstukken niet in elkaar en behaalde ik nooit het hoogste schavot. Vandaag lukte dat wel. Ik ben blij en trots dat ik nog eens heb kunnen laten zien tot wat ik in staat ben. Dit is de mooiste en grootste overwinning uit mijn carrière, zeker en vast.”

Vorig jaar was Michael Woods in een gelijkaardige etappe in de Vuelta hem te slim af, in de rit naar Balcon de Bizkaia. “Dat klopt, en ik heb er ook aan gedacht onderweg. Ik maakte toen in die rit te veel fouten. Ik wilde het te graag en was nerveus en daar heeft Woods van geprofiteerd. Die ervaring van toen heeft me nu geholpen. Het ging wel door mijn hoofd vandaag: “Die fout wil ik niet meer maken”. Deze keer lukte het me wel om de juiste beslissingen te maken op het eind en kalm te blijven. In die laatste kilometers kon ik geen solo meer uit de benen schudden en Ciccone ook niet, we hielpen elkaar voorop te blijven en op het eind werd het een man-tegen-mangevecht. Ciccone pokerde de hele tijd en ik probeerde dat ook. Ik had Ciccone waar ik hem wilde in de slotkilometer, maar hij ging me toch weer voorbij en ik wilde het nu niet door mijn handen laten schieten. Ik hield hem echter altijd in het oog en toen ik op 200 meter die bocht als eerste aansneed, zag ik hem breken en had ik een klein kloofje. Ik wist dat ik niet meer in het zadel mocht gaan zitten. Zo’n finish ligt me gewoon en ik ben op de pedalen blijven staan.”

Teuns trok op pad met nog vier Belgen. “Dat was wel bijzonder, maar het is niet dat we veel met elkaar gesproken hebben. De samenwerking met de ganse groep was goed, iedereen deed zijn deel van het werk en we wisten dat we mekaar moesten verstaan als we het peloton wilden voorblijven. Op het eind bleven de sterkste vier over en mochten we ook niet talmen, want we wisten dat Movistar achter ons op kop sleurde. We moesten overleven met vier renners en goed samen blijven werken. Op die slotklim ging het dan in de laatste 4 km tussen Ciccone en mij, en ik won. Ongelooflijk. Laat me hier nu eerst maar van genieten en recupereren. Ik ben al heel trots op die ene zege, maar misschien komen er nog kansen”, besloot Teuns.

REACTIES. Dolblije Dylan Teuns na straffe ritzege in de Tour: “Ik stond al 22 maanden droog”
Foto: Photo News

Meurisse is tevreden met derde plaats: “Meer zat er niet in”

Xandro Meurisse (Wanty-Gobert) finishte als derde in de etappe naar La Planche des Belles Filles. “Hier kan ik mee leven”, zei hij na afloop. “Derde in een Touretappe, dat is voor mezelf en voor de ploeg een heel mooi resultaat.”

“Het plan was om mee te schuiven in de vroege vlucht met het oog op de bergtrui”, stak Meurisse na afloop van wal. “Dat lukte vrij snel, maar toen ik zag dat ook Tim Wellens (drager van de bergtrui, red.) en Thomas De Gendt mee waren, wist ik dat het moeilijk zou worden. Na twee bergprijzen besloot ik om niet meer mee te sprinten en de focus te verleggen op de ritwinst, want tegen dat Lotto-duo viel weinig te beginnen.”

Meurisse bleef over met Dylan Teuns, Tim Wellens, en Giulio Ciccone. “Toen die Italiaan en Dylan versnelden op zo’n 4 km van het eind, kon ik niet volgen en besliste ik om die tempoversnelling niet te beantwoorden, maar op mijn eigen tempo naar boven te klimmen. Ik heb die laatste klim goed ingedeeld. Even had ik nog schrik dat het peloton met favorieten me terug zou nemen, maar gelukkig gebeurde dat niet. Mijn tempo volstond om die derde plek te veroveren.”

Geen zege dus, maar wel een derde plaats. “En daar kan ik mee leven”, zei de West-Vlaming. “Als je me vooraf had gezegd dat ik hier derde kon worden, dan zou ik je niet geloofd hebben. Het doel was de bergtrui, dat lukte niet en nu heb ik een derde plek, een podium voor mij, en de ploeg. Dat betekent heel wat voor ons. Ik denk dat we daar heel tevreden mee moeten zijn, zeker in één van de zwaarste etappes van deze Tour de France.”

Meurisse zag een sterke Teuns aan het werk. “Hij moeide zich niet voor de bergpunten, hij was bezig met de ritzege en je kon zien aan zijn gezicht dat hij in orde was. Straf. Ik word hier derde na Teuns en Ciccone, een jongen die twee ritten won in de Giro en de bergtrui er ook bij dit jaar. Dan moet je eerlijk zijn met jezelf en blij zijn met een derde plaats. Dat was het hoogst haalbare.”

REACTIES. Dolblije Dylan Teuns na straffe ritzege in de Tour: “Ik stond al 22 maanden droog”
Foto: REUTERS

Wellens wil bergtrui nog zo lang mogelijk houden

Tim Wellens (Lotto Soudal) maakte zich woensdag sterk dat hij in de zesde Touretappe niet mee zou schuiven in de vroege vlucht en zijn bergtrui niet zou verdedigen. “Ik voel me wat moe, ik zou beter wat energie sparen”, klonk het. Toch sprong hij verrassend genoeg wel mee in de ontsnapping en verstevigt hij zijn leidersplaats in het klassement van de bollentrui. Hij finishte uiteindelijk als 30e, op 3:18 van winnaar Dylan Teuns.

Wellens telt nu 43 punten, Ciccone 30 en Meurisse 27. “Ik weet dat ik had gezegd dat ik een snipperdag zou nemen en me niet zou moeien omdat ik me woensdag niet al te best voelde in de rit”, gaf hij toe. “Maar Thomas De Gendt sprak op me in gisterenavond, hij moedigde me aan om het wel te proberen. Ik had een goede nachtrust en goede benen, dus besloot ik er wel voor te gaan.”

“Uiteindelijk was het vandaag ook niet al te lastig om mee te glippen in die ontsnapping”, vervolgde Wellens. “Soms wordt er een uur strijd geleverd, maar nu duurde het tien minuutjes of zo. Al bij al kostte het me niet zo veel moeite om met die jongens mee te gaan. Ik mikte aanvankelijk enkel op die punten voor de bergtrui, maar geleidelijk aan werd duidelijk dat we ook zouden strijden voor de ritzege.”

Wellens bleef over met Ciccone, Teuns en Meurisse, maar moest afhaken op 4,2 km van het eind. “Ik denk niet dat mijn inspanningen voor de bergpunten een rol hebben gespeeld”, vond hij. “Dylan, Giulio en Xandro waren bergop beter en op het einde was ik nog blij dat ik er nog aanhing. Het is jammer dat de poging van Thomas De Gendt niet gelukt is, maar ik denk dat we toch tevreden mogen zijn over onze rit. Ik sta nu wat steviger in de bollen. Morgen/vrijdag kan ik die trui alvast niet verliezen, daarna moet ik nog eens het parcours goed bekijken. Ik dacht dat ik die trui slechts twee dagen zou dragen, nu is het al wat langer en daar ben ik heel trots op. Ik ga toch proberen om die nog een tijdje te houden.”

Wellens kreeg voor de tweede keer in deze Tour de Prijs van de Strijdlust. “Tja, dat begrijp ik niet zo goed. Het is jammer dat Thomas die prijs niet krijgt. Hij was toch een tijdlang voorop en heeft er voor geknokt.”

Ciccone realiseert jongensdroom

Giulio Ciccone is de nieuwe drager van de gele trui. De 24-jarige Italiaan van Trek-Segafredo won in de voorbije Giro het bergklassement, kwam naar de Tour om ervaring op te doen en eventueel een ritzege te pakken en mag vrijdag in het geel starten. “Ongelooflijk, want eerst kreeg ik te horen dat ik tweede was in de stand.”

Ciccone moest het onderspit delven tegen Dylan Teuns. “Ik was ontgoocheld, mede ook omdat door mijn oortje werd verteld dat Alaphilippe in het geel bleef en ik ook tweede werd in de stand, op een handvol seconden.” Maar de ploegleiding had de bonificatieseconden niet meegerekend die de Italiaan nam op de Col des Chevrères (de volle buit, acht seconden, want hij mikte op de bergpunten en ging als eerste over die top) en de zes seconden aan de finish omdat hij tweede werd. Bijgevolg is de jonge Italiaan de nieuw geletruidrager. “Dat is een speciaal gevoel”, zei hij nog. “Eerst baal je omwille van die twee tweede plaatsen, ik was zelfs kwaad. Nu ben ik de leider in de Tour. Ongelooflijk.”

Dat geel was nochtans niet het doel, wel de ritzege. “Neen, er is onderweg niet gepraat om de dingen te verdelen”, gaf hij tekst en uitleg. “Ik mikte op die ritzege, niet dat geel. Ik zou die rit niet opgegeven hebben voor het geel. Ik wilde echt winnen, heb nooit gerekend onderweg en ik wist dat we op het eind ook nog veel tijd bergop konden verliezen. Een rit in de Tour, daar droom je gewoon van. Ik ging er dus voluit voor. Maar goed, dit is een heel mooie troostprijs en Dylan Teuns was vandaag sterker.”

Ciccone won dit jaar een rit in de Haut Var, een etappe en het bergklassement in de Giro. “De Giro was mijn grote doel dit jaar en aangezien ik nog in erg goede vorm uit de Giro kwam, werd beslist om de Tour er nog aan toe te voegen, om ervaring op te doen. Ik sta in het geel. Deze Tour kon niet beter beginnen. Morgen wordt een lange rit, wellicht voor sprinters maar we moeten waakzaam zijn. Ik heb een sterke ploeg en we gaan zeker proberen om de gele trui te verdedigen.”

“Geel, dat is toch wel een beetje een kinderdroom. Ik keek naar heel veel koersen en de Giro en Tour volgde ik misschien met nog iets meer aandacht. Van de Tour herinner ik me vooral de duels tussen Contador en Schleck, van de Giro onthoud ik de beelden van Nibali. En ik was ook grote fan van Purito Rodriguez, ik hield van zijn aanvallende manier van koersen in de bergen, op steile hellingen, zijn stijl en aanvalslust spraken me aan als kind”, besloot Ciccone.

Door Vincent Van Genechten