Nibali redt op de valreep zijn Tour: “Ik heb zelden zo hard afgezien”

Foto: BELGA

Dan toch nog een succes voor Vincenzo Nibali in deze Tour. Voor het algemeen klassement deed de voormalige Italiaanse Tourwinnaar al een tijd niet meer mee. Maar in de allerlaatste rit slaagde hij er wel in de etappe te winnen. Een troostprijs? “Nee. Ik ben hier heel gelukkig mee.”

REACTIES. Aanstaand Tourwinnaar Egan Bernal dolgelukkig: “Hier droom je als kind van”, Laurens De Plus looft Steven Kruijswijk

57e in de individuele tijdrit. Op meer dan twintig minuten op de Tourmalet. Wie Vincenzo Nibali bij de start in Brussel nog als een outsider voor de eindzege beschouwde, mocht die gedachte heel snel laten varen in deze Tour. De Italiaan was geen schim van zijn beste zelf en al halfweg Frankrijk schakelde hij noodgedwongen over op een andere tactiek: dan maar een ritzege om zijn Tour op te fleuren. Maar ook dat leek niet te lukken. Nibali schoof meermaals in de vroege vlucht, maar nooit overleefde hij tot de streep. Tot gisteren in de 59 kilometer lange slotrit in de Alpen. Opnieuw wachtte de Italiaan niet tot de finale maar ging hij al vroeg in de etappe mee in de ontsnapping. En ditmaal hield hij het wel vol tot het einde. “Dat was nochtans eerst niet mijn plan”, sprak hij.

“Ik dacht bij de klassementsrenners te blijven. Tot ik die groep zag vertrekken. Dan ben ik toch maar meegesprongen.” In de 33 kilometer lange klim naar Val Thorens zou Nibali uiteindelijk al zijn medevluchters achterlaten, om zelf – heel nipt – Bernal en co voor te blijven. In de laatste kilometers hijgden ze haast in zijn nek. “En ik heb zelden zo hard afgezien”, sprak Nibali. “De laatste honderden meters leken wel een eeuwigheid te duren.” Maar de ritzege was wel een feit.

Toch blijft de vraag of een renner van zijn kaliber hier tevreden mee kan zijn. Had hij in dit slotweekend niet in de strijd om het geel verwikkeld moeten zijn in plaats van op die ene etappezege te jagen? “Als ik geen Giro had gereden, zou dat misschien gekund hebben”, verwees hij naar de inspanningen die zijn tweede plek in de Ronde van zijn land hem had gekost. “Dan zou ik mogelijk beter gestaan hebben in het algemeen klassement. Maar nu had ik gewoon de benen niet. Wat niet makkelijk was, zeker mentaal niet. Maar al heel snel heb ik daarom het roer omgegooid en ben ik blijven hopen dat ik toch een rit kon winnen.” Een overwinning die voor Nibali heel gelegen komt. Al anderhalf jaar was het altijd weer ‘net niet’ voor Nibali. Door een val uitgeschakeld in de Tour vorig jaar, een onopvallende Vuelta nadien, tweede in de Ronde van Lombardije vorige herfst, tweede in de Giro van dit jaar. Zijn laatste zege was Milaan-Sanremo in 2018. “Ook daarom ben ik zo blij met deze zege”, besloot hij. “Ik had al sinds vorig jaar niets meer gewonnen. Dit is een mooie revanche.”

Door Wim Vos in Val Thorens