Dit N+ artikel is exclusief voor jou als abonnee.

Abonnee worden? Kies je leesformule

31/08/2019 - Binnenland
camera closecorrect down facebook gplus Het Nieuwsblad nextprevquote share twitter video

Rare Jongens, die Belgen: de conclusies

“What a great country is dat hier eigenlijk”

Hoe denken buitenlanders die in België wonen over ons land? Wat verbaast hen, waar kijken ze van op? Wat vinden wij doodgewoon en zij net buitenaards? Met die vraag trok onze reporter Jeroen Deblaere deze zomer op wereldreis door ons land. Wat blijkt: we zijn superbeleefd, eten te veel brood en ontdooien niet snel. Maar eenmaal onze muur afgebroken is, zijn we trouwe vrienden.

We zijn superbeleefd

Wat het meest opvalt: de Belg is braaf en beleefd. Op restaurant, in de winkel, tijdens een feestje bij vrienden thuis. Een haar in de soep? Daar zullen we tegen ons gezelschap kwaad over mompelen, maar tegen de ober blijven we meestal stil. We gaan niet snel in conflict. Staat iemand een rokje te passen in de winkel en ziet het er niet uit, dan zullen we dat niet snel zeggen. Het zijn onze zaken niet. Terwijl een mondige Schotse wél haar mond opendoet, voor haar is dat net heel gewoon.

We staan niet graag in het krijt bij iemand

Standaard in de woordenschat van de Belg zit het zinnetje: Wat is mijn schuld? We staan niet graag in het krijt bij iemand. En dus moet een openstaande rekening het liefst zo snel en zo juist mogelijk vereffend worden. Iemand die voor je een cola uit de automaat haalt, betaal je tot op de cent terug.

Op restaurant beginnen we vaak die ongemakkelijke discussie: Rekening in twee? Of betaalt ieder wat hij at? Want jij dronk wijn en ik enkel cola. Geeft iemand een rondje op café, dan gaan we aan het tellen: straks is het aan mij. Het feestelijke trakteren – “Dit is er één van mij, mannen!” – voelt zo als een ingewikkeld toneeltje van vrijgevigheid. En de buurman die een klusje komt doen, krijgt minstens een bak bier. Een Belg heeft een fijn afgesteld rekenmachine in zijn DNA zitten: we kunnen het zo moeilijk verdragen dat de balans niet in evenwicht is.

We zijn broodverslaafd en eten altijd vlees, groenten én patatten

“Waarom eten jullie zo veel brood?” Vrijwel iedereen die we interviewden, haalde het aan: we zijn broodverslaafd. Spanjaarden begrijpen dan weer niet waarom we zo gefocust zijn op één keer warm eten per dag. Een Belg zal niet snel twee warme maaltijden eten. De vraag “Heb je al warm gegeten?” gebruiken we elke week. En dus zijn er ’s middags of ’s avonds boterhammen of belegde broodjes. En wat Pascale Naessens ook schrijft in haar boeken: een maaltijd bestaat hier meestal nog uit vlees, groenten en, jawel, patatten. Ook daar kijkt een buitenlander van op.

We brengen baby’s naar crèches, ouderen naar rusthuizen

Een Armeense man verbaasde zich dan weer over onze kindercrèches. “Een baby moet hier al na enkele maanden naar de opvang en ouders gaan opnieuw werken. Bij ons blijven de kinderen thuis tot ze twee jaar oud zijn.” Zijn opmerking zegt misschien ook iets over de kwaliteit van de opvang in Armenië, toch is het opvallend hoe we zorg uitbesteden en hoe snel we de draad van het ‘gewone’ leven weer proberen op te pikken. Ook als er iets ernstigs misgaat. Maria uit Ecuador vertelde: “Een collega van mij was haar vader verloren en was een week later opnieuw aan het werk, en er was niks aan hem te zien. Wij praten meer over onze emoties.”

We vinden alcohol heel gewoon, zelfs in het ziekenhuis

Natuurlijk is er ons bier, waaraan buitenlanders zich geregeld mispakken. “Die eerste avond zware bieren… Dat was inderdaad een heel zware avond”, zei de Kroatische student Zjelko lachend. Maar er is wel meer te vertellen over onze alcoholgewoontes. Een Britse vrouw vertelde over haar verblijf in de kraamkliniek tien jaar geleden. “Mijn kindje was net ter wereld gekomen, ik mocht mijn avondeten kiezen en had keuze uit drie zware bieren. Daar lag ik dan, mijn kind op mijn rechterarm, een Westmalle tripel in de linker. What a great fucking country is dit toch, zei ik tegen mezelf.” Intussen zijn de zeden ook in de ziekenhuizen wel wat veranderd, toch is een van de belangrijkste taken van een kersverse papa om ervoor te zorgen dat er voldoende cava of champagne koud staat. “In Engeland is zoiets toch heel ongewoon, daar wordt niet gedronken in het ziekenhuis.”

We ontdooien traag, maar daarna zijn we een échte vriend

Een Amerikaan zal je over het algemeen hartelijk begroeten en een grote glimlach opzetten. Buitenlanders zullen dat over ons Belgen niet zo snel zeggen. Gereserveerd, gesloten, moeilijk te ontdooien. Dat zei vrijwel iedereen. Een Amerikaanse vertelde hoe ze lang met iemand had samengewerkt en eigenlijk geen band had met die persoon. “Vaak hebben Belgen al een vriendenkring, mensen met wie ze opgroeiden of naar de scouts gingen. Het duurt wel even voor jij er een plaatsje bij krijgt.” Maar eens we ontdooien, dan zijn we wel erg trouw. “Dan ben je een échte vriend, die erbij hoort.”