Dit N+ artikel is exclusief voor jou als abonnee.

Abonnee worden? Kies je leesformule

08/09/2019 - Binnenland
camera closecorrect down facebook gplus Het Nieuwsblad nextprevquote share twitter video

Jacques Vermeire en Luc Verschueren: “Wij zijn maten, hé.”  Simon Mouton

Jacques Vermeire en Luc Verschueren herenigd als komisch duo

“Eerlijk? Dit doet deugd”

Het jolige tweetal is terug. Dé tandem van de Vlaamse comedy. Op vijf oktober staan Jacques Vermeire (68) en Luc Verschueren (65) opnieuw samen op een podium. Met dank aan Ruben Van Gucht en zijn abrupte vertrek als aangever. Hij had er niet op zitten wachten, zegt Verschueren. “Maar dan kwam toch die sms van Jacques. We zijn samengekomen, hebben alles uitgepraat, en maandag beginnen we te repeteren.”

Luc Verschueren zit kniehoog in de tomatenpuree. Dat komt zo: de man van Ochtendkuren heeft een zwak voor de Italiaanse keuken en in Genk is er een vrouw bij wie elke week een vrachtwagen met twintig ton San Marzano-tomaten toekomt, recht uit Pescara. Dus is Verschueren, op tachtig kilometer van huis, vijftig kilo tomaten gaan halen. Om er zelf passata van te maken. “Maar dat valt tegen, jong. Veel te veel werk.”

Klinkt ook een beetje als tijdvullerij van een ex-podiumbeest. Maar dat is nu dus voorbij. Vanaf maandag is het weer ernst. Of beter: humor. Dan kruipen Verschueren en Vermeire voor het eerst in een kwarteeuw samen in het repetitiekot. Om vanaf 5 oktober samen de rest van de theatertournee Van 7 tot 77 af te werken. Net als in de hoogdagen van Oei, Jacques.

Oude rot

Spoel een paar weken terug: Vermeire treedt op in de grote tent op de Lichtfeesten in Geel, maar aangever Ruben Van Gucht komt niet opdagen. De sportjournalist schijnt niet tevreden te zijn met zijn verloning, dus stapt hij op. Dus moet Jacques Vermeire op zoek naar een nieuwe aangever. Natuurlijk valt de naam van oude rot Luc Verschueren. Maar de twee zijn destijds niet in de beste verstandhouding uiteengegaan en hebben elkaar al lang niet meer gehoord of gezien.

Op het podium in Het Witte Paard in 2002. “Ik kende mijn plaats: Jacques was de topper. Maar ik heb ook mijn eer”, zei Luc Verschueren over hun clash.  Arlette Stubbe

“We hebben een clash gehad”, zei Verschueren daarover in Het Nieuwsblad. “Niet over geld, nee. Maar wij maakten die shows destijds samen. Tot er een andere aanpak kwam en ik mij vooral een personeelslid voelde. Pas op, ik kende mijn plaats: hij was de topper. Maar ik heb ook mijn eer.” Om te eindigen met: “Jacques heeft mij nog niet gebeld en ik zit er ook niet op te wachten.”

Maar Jacques belde wel. Enfin, hij sms’te, afgelopen week. En plots was er dit weekend een persbericht: het duo was herenigd.

Allebei koppig

Jacques Vermeire zelf wil er niet dieper op ingaan. “In nood kent men zijn vrienden”, daar houdt hij het bij. “Wij zijn maten, hé”, zegt Verschueren, in zijn tomatenpureekeuken. “Je kan het oneens zijn maar als je samen aan tafel gaat zitten, komt die kameraadschap zo terug. Daarbij, het is niet omdat je een andere visie hebt op de dingen des levens, dat je niet kan samenwerken.”

“Laat ik het zo zeggen: wat ooit scheef heeft gezeten, is rechtgetrokken. Wij zijn allebei koppig geweest, Jacques belde niet meer, dus zei ik ook foert. En dan zijn er de ego’s, dat van de een al wat groter dan dat van de ander. Vul zelf maar in wie het grootste heeft.” Hij lacht luid, en is dan stil. “Eigenlijk is het te gek voor woorden, hé. Soit, het is allemaal schoon, de hereniging en zo, maar we moeten er wel staan, op 5 oktober.”

Ze zúllen er staan. Het zal Van 7 tot 77 zijn, maar niet hetzelfde als met Ruben Van Gucht. “Die show is er, die kan je in een maand tijd niet herschrijven. Maar er zullen nieuwe tussenteksten komen, we zullen wat prutsen aan sommige sketches en we zijn ook bezig met oude dingen. We repeteren, gewoon onder ons tweeën, zoals vroeger. We zullen wel zien wat er uitkomt. Eerlijk: dit doet deugd, en de mensen zullen het ook plezant vinden.”