Hoe programmeer je empathie in een robot?

Bron © Jobat.be

“Cocreatie niet vanzelfsprekend voor ontwikkelaars” (Brecht Vermeulen, Elektronica- en softwareingenieur). Foto: Jobat.be

Een sociale robot begeleidt autonoom patiënten met een chronische aandoening. Kinderen, ouderen en zorgbehoevenden leren spelenderwijs bij van ‘hun’ robot, die tegelijk ook een oogje in het zeil kan houden. Researcher Brecht Vermeulen legt uit hoe ROBO-CURE, de ‘Gentse’ sociale robot voor diabetespatiëntjes, in elkaar zit. “Als ontwikkelaar heb je hier sociale skills nodig.”

Elke sociale robot voelt zich helemaal thuis in het imec/UGent HomeLab, een uniek ‘huis’ propvol testtechnologie rond Internet of Things (IoT) en slim wonen zoals omgevingssensoren, camera’s, tags op voeding en bewegingssensoren op koelkast, kasten en deuren. “Maar een robot mag niet opdringerig zijn”, zegt elektronica- en softwareingenieur Brecht Vermeulen beslist. “Wanneer hij mag tussenkomen bij onze ‘bewoners’ en wanneer niét, is één van onze onderzoeksdomeinen. We zijn nu bezig aan software waarmee een robot onze bezoekers een onthaal en een rondleiding kan geven.”

Op kindermaat

Het HomeLab verwelkomde dit jaar jonge diabetespatiëntjes. “Als kinderen een diabetesdiagnose krijgen, moeten ze eerst een week in het ziekenhuis blijven”, zegt Brecht Vermeulen. “Dan worden ze overspoeld met info over glucosewaarden, insuline en dieet. Diabetes vereist een strakke discipline. Daarom ontwikkelden we de software voor ROBO-CURE, die de kinderen precies uitlegt wat ze moeten doen. Ook voor hun ouders is de robot handig om zelf bij te leren over de aandoening van hun kind.

Als de patiëntjes naar huis gaan, moeten ze plots alles zelf doen. Natuurlijk ligt het niet voor de hand om een robot mee naar huis te geven, zoals een rolstoel bij een gebroken been. Hier in het Home Lab hebben we een gecontroleerde omgeving waarin kinderen hem mochten testen. Net als in de diabeteskliniek van het UZ Brussel, de nieuwe thuis van ROBO-CURE.”

Zonder armen

Een sociale robot interageert op een zo menselijk mogelijke manier. Je kan ze inzetten voor medische ondersteuning, bij leerprocessen, als animator, als onthaalmedewerker … “Oorspronkelijk was het de bedoeling om mensen na te maken”, zegt Brecht Vermeulen. “Zoals de modellen Zora of Pepper. Die hebben armen, ogen, oren een mond… maar er hangt een stevig prijskaartje aan. Daar zijn we van afgestapt. De robot James van Zorabots, gebruikt en aangepast in ROBO-CURE heeft minder bewegende onderdelen en is dus minder fragiel. Hij heeft een veel langere autonomie, hij beweegt zich voort op wieltjes en is vooral veel goedkoper, ongeveer 5.000 euro. ROBO-CURE ziet er minder uit als een ’robot’ maar is wel efficiënter.”

Lees ook...

>

>

>

Door Wieland De Hoon
VOOR ABONNEES