Abonnee worden? Kies je leesformule

07/12/2019 - Unknown
camera closecorrect down eyefacebook Het Nieuwsblad nextprevquote share twitter video

De foto op zijn herdenkingsprentje. De familie was dankbaar dat hij zo veel mensen tijdens zijn korte leven geraakt had.  rr

Pakkend eerbetoon aan verdronken Antwerpsupporter

“En dan gebeurt het ondenkbare: naar het voetbal met vrienden en nooit meer thuiskomen”

Zoersel/Wilrijk

-

Honderden familieleden en vrienden hebben vrijdagvoormiddag een eerbetoon bijgewoond aan de verdronken Antwerpsupporter Ben Vanleene (28) bij in de aula van het crematorium van Wilrijk. Aan de hand van teksten en foto’s werd Ben geschetst als een trouwe zoon, broer en vriend, die met zijn vriendin Sophie net een huis met tuintje had gekocht toen het noodlot toesloeg.

Zelfs de grootste aula van het crematorium was nog te klein. Het ging niet om een uitvaart want vooraan stond geen urne, maar enkel een foto van een stralende jongeman ergens op reis voor een olifant, met naast de fotolijst een grote ruiker bloemen. Het ging om een eerbetoon, vol mooie foto’s en herinneringen.

Ben hield van muziek en van hiphop. Het eerste nummer Wij begrijpen mekaar van Tourist LeMC vatte perfect de sfeer bij de aanwezigen samen. “Ik zou er alles voor geven, nog één keer met u. En toch droom ik ervan, dat we samen zijn. Ik zou er alles voor geven, nog één keer met u, nog één keer met u.”

Afvalverwerker

Volgens zijn moeder was Ben waarschijnlijk nooit eerder in zijn leven zo gelukkig geweest als nu. Alles was in balans. Hij had een goede job bij een afvalverwerker. Hij was altijd iemand geweest die met het milieu begaan was en sorteerde. Hij stond ook op het punt naar het huis met tuin te verhuizen dat hij met zijn vriendin Sophie had gekocht. Maar eerst hadden ze samen nog een mooie reis gemaakt. Hij had een goede band met zijn twee oudere broers en een hechte vriendengroep. Ben was iemand die heel trouw was in zijn vriendschappen want de meeste gingen al mee van zijn prille schooltijd in Zoersel.

Sophie Partner Ben Vanleene “De tijd staat stil, maar ik kijk terug op 2,5 fantastische jaren”

“En dan gebeurt het ondenkbare. 10 november. Met de vrienden naar het voetbal, Antwerp-Club Brugge. Ze winnen. En dan nooit meer thuiskomen”, liet zijn moeder voorlezen.

Na Redemption Song van Bob Marley, namen zijn broers Sam en Miquel het woord. Sam had nog samen met Ben op kot gezeten aan de Sint-Jacobsmarkt. Samen muziek beluisteren, films, voetbalmatchen en natuurdocumentaires bekijken, naar concerten gaan en pintjes drinken: hun al zo hechte band werd daar nog hechter. Broer Sam haalde ook herinneringen op aan hun jeugd in Zoersel, hoe ze na het uitgaan thuis nog de frietpot durfden opzetten. Oudste broer Miquel had het over Bens liefde voor zijn neefjes. Ben vond er rust in om met het zoontje van zijn broer op de schoot te zitten. Ook zijn interesse in het milieu kwam ter sprake. “Je was geen activist, maar je wou van de wereld een betere plek maken.”

China

Partner Sophie en haar papa hadden het over de oneerlijkheid van zijn lot en het ontroostbare. “De tijd staat stil, maar ik kijk terug op 2,5 fantastische jaren”, liet Sophie voorlezen. “Je was graag alleen, je had die rust nodig. Samen voetbal kijken, samen op café, maar niet met té veel mensen. (...) Toen je voor je werk naar China moest, beseften we hoe graag we elkaar zagen.” Ze liet een lief berichtje voorlezen dat Ben haar vanuit China stuurde. Dat, in tegenstelling tot wat de mensen wellicht dachten, niet gamen of voetbal de belangrijkste dingen in zijn leven waren, maar wel zijn familie, vrienden en vooral Sophie.

Zijn vriend Mattijs voelt zich nog maar een half man sinds Ben er niet meer is. De twee zaten samen bij de onthaalmoeder, de kleuterschool, lagere school en op het voetbal. “Je was een vaste waarde in de verdediging, met je strakke tackle.” Ze reden jarenlang samen met de fiets naar de middelbare school in Malle. De eerste gele kaart, de tentfuiven, het Hofke, Fanta, Manchester United, de reizen… alle vrienden hadden hun eigen herinneringen. “Het hoort niet, 28 jaar, en een afscheid schrijven voor een vriend”, las een andere maat. “Maar wat we waren zijn we, en wat we hadden hebben we. Je bent niet weg Ben, ik neem je mee. Ben, de koning van onze jeugd, en de koning van onze toekomst.”

Het herdenkingsprentje.  rr

AANGERADEN