Atleet Philip Milanov van vicewereldkampioen na verlies topsportcontract vlak voor de Spelen: “Ik voel mij in ‘t zak gezet”

Foto: BELGA

Vier geleden was hij nog vicewereldkampioen discuswerpen, en zelf gelooft hij dat hij ook in Tokio nog altijd een medaille kan pakken. Maar bij Sport Vlaanderen lijkt dat geloof verdwenen. Na twee mindere jaren verliest de 28-jarige Brugse discuswerper Philip Milanov zijn topsportcontract. Hij begrijpt er niets van. “Acht maanden voor de Spelen, wie doet zoiets?”

De verslagenheid is in Turkije op zijn gezicht af te lezen. Uitgerekend op de Olympische stage in Belek kreeg Philip Milanov te horen dat Sport Vlaanderen hem zijn topsportcontract afneemt. Van maandelijks 1.400 euro valt hij terug op nul euro. Reden: tegenvallende prestaties. De man die in 2015 nog zilver pakte op het WK werd dit jaar op het WK in Doha pas 29e. Een nieuw dieptepunt dat hij nu cash betaalt. Al is hij het zichtbaar oneens met de beslissing.

“Omdat er een reden is”, zegt hij en wijst naar het verband dat hij ook nu nog aan zijn rechtervoet draagt. “Al anderhalf jaar kamp ik met die stressfactuur. Een blessure die ik nota bene heb opgelopen op het BK buiten mijn schuld om.” Volgens Milanov lag er door de manke organisatie van het evenement zand op de ring en heeft hij zich daardoor geblesseerd. “En anderhalf jaar later word je dan zo bedankt”, klinkt het cynisch. “Bovendien is het heel lang onduidelijk geweest wat er scheelde. Drie dokters hebben er zich over gebogen. Lange tijd vond niemand een oplossing. Pas nu valt de puzzel stilaan in mekaar en dan krijg je dit.”

Atleet Philip Milanov van vicewereldkampioen na verlies topsportcontract vlak voor de Spelen: “Ik voel mij in ‘t zak gezet”
Foto: Photo News

Vooral de manier waarop Milanov de beëindiging van zijn topsportcontract moest vernemen, zit hem dwars. “Halverwege de Olympische stage”, zucht hij. “Eerst nemen ze je wel mee naar Turkije – dat vond ik al een verrassing. Maar dan krijg je na een week te horen dat je geen salaris meer krijgt. Intussen moest ik hier nog een week blijven. Ik kon zelfs niet onmiddellijk gaan informeren of ik recht had op een andere uitkering.”

Olympische beurs

Maar veel illusies maakt Milanov zich daar niet over. “Ik ben nog student”, klinkt het. “Dan heb je op niet te veel recht. Gelukkig woon ik nog bij mijn ouders. Ik zou niet weten wat ik anders zou moeten doen.” Want ondanks deze fikse tegenslag blijft Milanov wel geloven dat hij straks alsnog de Olympische limiet haalt en er in Tokio bij is. Plus, schrale troost: zijn salaris valt dan wel weg, voor zijn onkosten richting Tokio kan hij nog wel terugvallen op een Olympische beurs.

“Dat moet ik allemaal nog eens uitzoeken”, zucht hij. “Maar ik voel mij wel in het zak gezet. Acht maanden voor de Spelen doe je zoiets niet.” Of het zijn motivatie een krak heeft gegeven? “Nee, het maakt mij alleen maar ambitieuzer”, zegt hij. “Maar het is wel een negatieve stimulans. Ik ben enorm ontgoocheld.”

Door Wim Vos