Dit N+ artikel is exclusief voor jou als abonnee.

Abonnee worden? Kies je leesformule

21/12/2019 - Binnenland
camera closecorrect down eyefacebook Het Nieuwsblad nextprevquote share twitter video

Verzorgster Karine met Coco.  Pairi Daiza

Pairi Daiza verliest vierde koala in anderhalf jaar tijd

Nauwere band dan met veel andere dieren, maar nu al vierde verlies in anderhalf jaar “Als verzorger sta je machteloos” “We hebben heel nauwe band, dan is verlies extra pijnlijk”

Toen Pairi Daiza bijna vier jaar geleden een koalaverblijf opende, was Coco een van de eerste bewoonsters. Tot nu, want het zevenjarige vrouwtje is eind november overleden. De verzorgers moeten al voor de vierde keer in anderhalf jaar tijd afscheid nemen van een koala, waarmee ze een nauwere band hebben dan met veel andere dieren. “Heel pijnlijk”, zegt verzorgster Karine.

Dat koala Coco (7), genoemd naar Coco Chanel, tijdens een wekelijkse controle plots minder woog, was een eerste teken. “Dat is vaak het eerste symptoom”, zegt zoölogisch directeur Tim Bouts. “Ze hebben zo weinig vetreserves dat we eender welk probleem onmiddellijk in gewichtsverlies opmerken.” Vervolgens traden ook ademhalingsproblemen op, en uit scans en bloedtesten bleek dat Coco leed aan longfibrose. Door die chronische ziekte wordt onvoldoende zuurstof opgenomen. “Twee weken hebben we haar nog behandeld, maar ze is eind november toch gestorven”, zegt Bouts.

Onderzoek moet nu uitwijzen wat die fibrose heeft veroorzaakt. “Misschien hartproblemen, maar ook het retrovirus kunnen we nog niet uitsluiten.” Dat virus, waar elke koala drager van is maar dat niet bij elk dier tot uiting komt, is doodsoorzaak nummer één bij de soort. Koala Carina, die samen met Coco naar Pairi Daiza kwam, overleed er in de zomer van 2018 ook aan. En vlak voordien was koala Zelda gestorven aan gastro-enteritis. Na hun dood kwamen Lulu en Buddy over vanuit Australië, maar afgelopen oktober stierf ook Lulu.

Elke dag voelen

Op anderhalf jaar tijd moesten de verzorgers dus al van vier koala’s afscheid nemen. En dat valt hen zwaar, zegt verzorgster Karine Blancheotte. “Het is telkens heel pijnlijk afscheid te moeten nemen van een dier waar je elke dag van ’s morgens tot ’s avonds voor in de weer bent. Dat voelt een beetje als je eigen kind verliezen. Als verzorger sta je machteloos, zeker bij zo’n virus.”

Volgens Tim Bouts zijn de verzorgers hecht met de diersoort. “Elke dag voelen ze aan het hoofd en de schouderbladen van de dieren, omdat ze op die plaatsen onmiddellijk een mogelijk verlies aan lichaamsconditie kunnen opmerken. En wekelijks worden ze ook gewogen. De verzorgers hebben dus een nauwere band met koala’s dan met veel andere dieren. Hun dood voelt dus als een groot verlies.”

Het overgebleven mannetje heeft daar zelf weliswaar minder last van. “Koala’s zijn solitaire dieren”, zegt woordvoerder Mathieu Goedefroy. “Ze zaten sowieso afzonderlijk in drie verschillende verblijven, dus hij voelt zich niet plots eenzaam. We zullen bovendien opnieuw twee koala’s laten overkomen vanuit Australië, want doordat ze verdwijnen in het wild, wordt het houden in gevangenschap alsmaar belangrijker.”

Ondanks de vier gestorven koala’s willen ze de soort dus blijven houden in Pairi Daiza, zegt ook Bouts. “We weten dat bij die diersoort onderliggende problemen (het retrovirus, nvdr.) aanwezig zijn, maar koala’s worden steeds zeldzamer. Ze niet houden omdat er problemen mee zijn, zou slecht zijn voor het natuurbehoud.”