Emotionele thuiskomst voor Kevin en Dieter van Down the Snow

Boutersem / Kortrijk -

“Ik ben een man geworden, dit jaar zal ik niet wenen”, opperde Kevin Van den Bosch nog. Na 2.764 kilometer liften vanuit Rusland voor Down the snow, klonk hij overtuigd toen hij bijna in Kortrijk kwam. Tot 7.000 uitzinnige fans op De Warmste Week hem en zijn maatje Dieter Coppens toeschreeuwden.

De erehaag trotserend konden ze het allebei niet drooghouden. “Onze stoere boy ging het drooghouden. Niet gelukt, he”, plaagde Dieter zijn reismakker achteraf. “Je bent dan wel een man, maar wel een met gevoelens.”

Emotionele thuiskomst voor Kevin en Dieter van Down the Snow

Die gevoelens liet het duo op het podium van De Warmste Week alvast de vrije loop. Zingen, breakdancen, springen én als een ware volksmenner het publiek bespelen. Het showbeest in Kevin kwam naar boven, maar ook het tere zieltje.

Passionele kus

Als verrassing kwam ook Lisa De Buck, Kevins vriendin, op het podium. Plots verloor Kevin alle aandacht voor het publiek om haar innig te omhelzen en passioneel te kussen. En of hij haar gemist had. Of dat nog niet genoeg was, kwam ook zijn petekindje Lou (7) het podium opgelopen.

Emotionele thuiskomst voor Kevin en Dieter van Down the Snow
Emotionele thuiskomst voor Kevin en Dieter van Down the Snow

Die gevoelens liet het duo op het podium van De Warmste Week alvast de vrije loop. Zingen, breakdancen, springen én als een ware volksmenner het publiek bespelen. Het showbeest in Kevin kwam naar boven, maar ook het tere zieltje.

Passionele kus

Als verrassing kwam ook Lisa De Buck, Kevins vriendin, op het podium. Plots verloor Kevin alle aandacht voor het publiek om haar innig te omhelzen en passioneel te kussen. En of hij haar gemist had. Of dat nog niet genoeg was, kwam ook zijn petekindje Lou (7) het podium opgelopen.

Klap op de vuurpijl: de cheque met het bedrag dat beiden met hun reis inzamelden. Dankzij sms’en en steunkaarten kunnen Kevin en Dieter maar liefst 93.783 euro in voor Gimme Shelter, een organisatie die daklozencentra ondersteunt. Een bewuste keuze. “Toen ik naar Brussel ging om een concert bij te wonen van Bazart zag ik een vrouw en kind die geen dak boven hun hoofd hadden. Dat heeft me toch geraakt.”

Warm bed

Na de hartverwarmende ontvangst, volgt hoogstwaarschijnlijk een warm bed én een stevige maaltijd. “Een appel of een druif. Ik kan geen hotdogs meer zien, bah”, zei Kevin. Het lot van de lifter, die meer in tankstations en de auto leefden dan elders. “Dat was ons thuis, waar we naar het toilet konden, douchen of onze tandenpoetsen. En dus ook ongezond eten. Elke keer zei Kevin wel: ‘Dat mag niet van ons moeke’.”

Nog een dieptepunt: de slaapplek in de lobby van een luidruchtig hotel. Met twee samengepakt op een zetel van een meter. Miserie. “Maar we hebben ons daar kapotgelachen met de situatie. We hebben geen oog dicht gedaan, maar het was lang geleden dat ik nog zo veel gelachen had.”

Marsmannetje

Dat lachen was dan ook een constante in de reis. “Kevin is zo’n schone mens, die ook altijd luidop zegt dat hij gelukkig is. Dat zouden we meer moeten doen”, vindt Dieter. “In het begin voelden we ons als een marsmannetje in Rusland, maar we ontmoetten toch altijd de juiste mensen. Al die warmte die we ontvingen van de mensen langs onze route. De meeste mensen deugen echt wel, dat moeten we meer beseffen.”

En nu volgt het zwarte gat. “Als ik vanavond in mijn bedje kruip, ga ik je toch wel missen”, verklapte Kevin al aan zijn beste vriend. Na een week lang elke avond samen te hebben geslapen zal dat wel. “Maar het was zo plezant. Kevin zal er wel voor zorgen dat er een vervolg komt.”

Emotionele thuiskomst voor Kevin en Dieter van Down the Snow
Emotionele thuiskomst voor Kevin en Dieter van Down the Snow
Emotionele thuiskomst voor Kevin en Dieter van Down the Snow
Emotionele thuiskomst voor Kevin en Dieter van Down the Snow
Emotionele thuiskomst voor Kevin en Dieter van Down the Snow

Klap op de vuurpijl: de cheque met het bedrag dat beiden met hun reis inzamelden. Dankzij sms’en en steunkaarten kunnen Kevin en Dieter maar liefst 93.783 euro in voor Gimme Shelter, een organisatie die daklozencentra ondersteunt. Een bewuste keuze. “Toen ik naar Brussel ging om een concert bij te wonen van Bazart zag ik een vrouw en kind die geen dak boven hun hoofd hadden. Dat heeft me toch geraakt.”

Warm bed

Na de hartverwarmende ontvangst, volgt hoogstwaarschijnlijk een warm bed én een stevige maaltijd. “Een appel of een druif. Ik kan geen hotdogs meer zien, bah”, zei Kevin. Het lot van de lifter, die meer in tankstations en de auto leefden dan elders. “Dat was ons thuis, waar we naar het toilet konden, douchen of onze tandenpoetsen. En dus ook ongezond eten. Elke keer zei Kevin wel: ‘Dat mag niet van ons moeke’.”

Nog een dieptepunt: de slaapplek in de lobby van een luidruchtig hotel. Met twee samengepakt op een zetel van een meter. Miserie. “Maar we hebben ons daar kapotgelachen met de situatie. We hebben geen oog dicht gedaan, maar het was lang geleden dat ik nog zo veel gelachen had.”

Marsmannetje

Dat lachen was dan ook een constante in de reis. “Kevin is zo’n schone mens, die ook altijd luidop zegt dat hij gelukkig is. Dat zouden we meer moeten doen”, vindt Dieter. “In het begin voelden we ons als een marsmannetje in Rusland, maar we ontmoetten toch altijd de juiste mensen. Al die warmte die we ontvingen van de mensen langs onze route. De meeste mensen deugen echt wel, dat moeten we meer beseffen.”

En nu volgt het zwarte gat. “Als ik vanavond in mijn bedje kruip, ga ik je toch wel missen”, verklapte Kevin al aan zijn beste vriend. Na een week lang elke avond samen te hebben geslapen zal dat wel. “Maar het was zo plezant. Kevin zal er wel voor zorgen dat er een vervolg komt.”

Door Joeri Dewagenaere
AANGERADEN