De historische carrière van Vince Carter in vijf onvergetelijke momenten: zo werd de man van de ‘Dunk des Doods’ een icoon

Foto: Getty Images/AFP

Vince Carter betrad zaterdagnacht het terrein voor zijn eerste NBA-wedstrijd in 2020. Daarmee schreef de 42-jarige basketter geschiedenis. Hij was al de eerste speler die begon aan zijn 22ste seizoen en werd nu ook de eerste die in vier verschillende decennia een bal door de ring gooide. ‘Half Man Half Amazing’ is uitgegroeid tot een legende en kan terugkijken op een carrière vol onvergetelijke momenten.

Slam Dunk Contest

Toen Carter in 1998 als vijfde werd gekozen in de NBA Draft was Michael Jordan de MVP, Tim Duncan de Rookie of the Year en huidige sensatie Luka Doncic niet eens geboren. Origineel werd ‘VC’ gekozen door Golden State, maar de Warriors stuurden hem meteen naar Toronto. In Canada groeide Carter met zijn atletisch vermogen en ongeziene dunks uit tot een cultheld. Hij was zelfs drie jaar na elkaar de speler met de meeste stemmen voor de All-Star Game. Meer dan Kobe Bryant dus, meer dan Shaquille O’Neal en zijn neefje Tracy McGrady.

De populariteit en dunks van Carter zorgden ervoor dat iedereen met immens grote verwachtingen uitkeek naar de Slam Dunk Contest in 2000. Die strijd tussen de beste atleten werd twee jaar niet georganiseerd en nu was het Carter tegen McGrady en de gekke Steve Francis. Het werd wat velen de ‘beste dunk contest’ ooit zouden gaan noemen. Carter domineerde met drie perfecte dunks van 50 punten en eentje van 49. Zijn eerste ‘360 windmill dunk’ en derde ‘between the legs dunk’ worden aanzien als twee van de besten ooit in een dunk contest.

“De Dunks des Doods”

De zomer daarop trok Carter met het Amerikaanse ‘Dream Team’ naar de Olympische Spelen in Athene. Zoals verwacht wonnen de Amerikanen het goud. In een wedstrijd tegen Frankrijk zorgde de man met de bijnaam ‘Half Man Half Amazing’ voor een hoogtepunt dat bijna twintig jaar later nog steeds wordt afgespeeld. Een kandidaat voor de beste dunk aller tijden.

Carter kreeg de bal in handen na een slechte pass van de Fransen. Het enige obstakel tussen hem en de ring was Frédéric Weis, een reus van 2m18 en enkele weken eerder door de New York Knicks als vijftiende gekozen in de NBA Draft. ‘VC’ maalde daar echter niet om, sprong hoger dan hij ooit sprong en vloog over de Fransman richting de ring… bingo! De “Dunks des Doods” was geboren. Weis zou nooit één match in de NBA spelen. “Ik herinner me alleen dat ik sprong en een schouder raakte”, zei Carter onlangs nog. “Pas na de wedstrijd zag ik dat ik over hem was gesprongen.”

Dé trade

De ster van Carter stopte met rijzen toen hij door blessures steeds meer wedstrijden moest missen bij de Raptors. In 2001 had hij de club nog naar de halve finales van de play-offs geleid, waarin pas in de Game 7 verloren werd van het Philadelphia van Allen Iverson. Carter ging toen op ‘game day’ zijn diploma halen in North Carolina en miste het beslissende shot van de wedstrijd.

Vanaf toen ging het alleen maar bergaf in de stad die Carter op een bepaald moment onvoorwaardelijk lief leek te hebben. In 2004 werd ‘VC’ dan ook naar New Jersey gestuurd waarna vele fans van Toronto zijn shirt ritueel verbrandden. Jarenlang zou hij bij een bezoek aan de Canadese stad uitgefloten worden bij elk balcontact. Aan de zijde van onder andere Jason Kidd maakte hij er bij de Nets een gewoonte van om zijn oude ploeg te verslaan. Zijn meest memorabele wedstrijd ‘back in Toronto’ was er eentje in 2006. Carter scoorde 42 punten waarvan 24 in het laatste kwart en maakte in de laatste seconden de beslissende driepunter.

Alonzo Mourning

In New Jersey hervond Carter zijn beste vorm terug. De Nets haalden verschillende keren de play-offs met ‘VC’ als topscorer. Tot frustratie van de Raptors-fans. En de dunks waren terug. Vraag dat maar aan Miami-center Alonzo Mourning. Die werd letterlijk opzij geduwd door Carter, die de waarschijnlijk op één na beste dunk uit zijn carrière liet zien tegen de Heat van Dwyane Wade.

Spijtig genoeg voor Carter lukte het echter nooit in de play-offs. Pas in 2010 raakte hij met de Orlando Magic tot in de Eastern Conference Finals. Daarin bleken de Boston Celtics veel te sterk en Carter stelde teleur aan de zijde van Dwight Howard. Nadien trok hij naar Phoenix om vervolgens voor Dallas, Memphis, Sacramento en Atlanta te spelen. Carter zette zijn ego opzij en werd een voorbeeld voor de jeugd. Een man die van de bank leerde komen om driepunters te knallen.

“Dat is iets waar andere spelers van zijn generatie het veel moeilijker mee hadden”, weet basketter en NBA-volger Thomas De Thaey. “Denk maar aan Tracy McGrady en meer recent Carmelo Anthony. Het feit dat hij nu nog steeds speelt, is daar het beste bewijs van. Straffe meneer!”

Op de buzzer

Ondanks zijn steeds kleiner wordende rol bleef Carter een gerespecteerde en waardevolle speler in de NBA. Zeker bij het Dallas van Dirk Nowitzki. In de play-offs van 2014 zorgde hij met een ‘buzzer beater’ voor een klinkende zege tegen San Antonio.

Carter heeft er een opmerkelijke carrière (bijna) opzitten. Hij werd in het begin aanzien als de ‘nieuwe Michael Jordan’ vanwege zijn ongezien atletische vermogen. Hij werd een superster en lokte duizenden basketbalfans naar arena’s, zelfs in Canada. Hij werd verguisd en kon daarna de grote verwachtingen niet waarmaken ondanks een aantal onvergetelijke momenten. Hij paste zich aan en zit nu aan zijn 22ste seizoen, straf voor een speler die men op een bepaald moment “uiterst blessuregevoelig” noemde. En de Raptors, die hebben hem intussen weer in de armen gesloten. Met meer dan 25.000 punten, meer dan 2.000 driepunters en een overvloed aan beruchte dunks lijkt Carter op weg naar de ‘Hall of Fame’. “Hij zou zelfs vandaag de Dunk Contest winnen”, zei Kobe Bryant in 2019 nog. Dat zegt genoeg.

Door Vincent Van Genechten
  • Meest recent