Abonnee worden? Kies je leesformule

“Als ik dood ben en het waait, dan zal het nog knagen”

Lotte Debrouwere

“Als ik dood ben en het waait, dan zal het nog knagen”

Juffrouw Christine wou dat ze een vleermuis was. Dan sloeg haar hart op een koude winterdag maar achttien keer per minuut. Vandaag slaat het wel 220 keer. Het waait te veel. De wind raast haar knoken uiteen. En net dan denkt ze nog te vaak aan die stormachtige dag. Een peuter van haar klas had een vriendje moedwillig in het ijskoude water van de beek geduwd. Ze hoorde plots een plons en peutergegil. Juffrouw Christine draaide zich om, aarzelde niet en is er achteraan gegaan. Met haar schoenen, nylonkousen en plooirok in het koude water. Toen ze het kind had gered, gaf ze de stoute peuter een dreun.

“Mijn hand stond in zijn kaak”, zucht ze. “Een echte oplawaai.” “Je mag niet slaan”, piept mijn dochter. Juffrouw Christine zucht. “Ik weet het. Ik heb me op het einde van de dag verontschuldigd bij ...

AANGERADEN