Abonnee worden? Kies je leesformule

“Het juichen in lege stadions ontroert mij: toch nog op de knieën glijden en de vuisten ballen naar lege kuipstoeltjes”

Nico Dijkshoorn

“Het juichen in lege stadions ontroert mij: toch nog op de knieën glijden en de vuisten ballen naar lege kuipstoeltjes”

Voetballen zonder publiek lijkt erg veel op voetbal zoals ik dat het beste ken: nooit een hond langs de kant als ik ergens op veld 4 een wedstrijd lang deed alsof ik een tweebenige middenvelder was. We hoorden het kraken van de trainersbank, het doortrekken van een wc en onafgebroken de aanwijzingen van Martin Koudewater, de vader van Sven Koudewater. Zo herinner ik mij het voetbal uit mijn jeugd: als een verzameling weemoedige geluiden. Met zeven doelpunten verschil verliezen en dan altijd iemand langs de kant die riep: volgende keer beter.

De laatste dagen herbeleef ik mijn voetbaljeugd. Ik keek naar de wedstrijd LASK Linz - Manchester United, die in verband met het corona-virus voor lege tribunes werd gespeeld. Het was veel minder surrealistisch ...

AANGERADEN