Nergens live voetbal te zien maar tijd genoeg om te kijken? Onze chef voetbal kiest zijn 10 strafste voetbalduels aller tijden

Onze chef voetbal Ludo Vandewalle nam tijdens deze onverwachte break de tijd om nog eens wat wedstrijden uit het verleden te bekijken. Hij selecteerde daaruit tien topwedstrijden die hij voor het gemak omdoopte tot de tien strafste voetbalduels aller tijden. “Hun historische betekenis gekoppeld aan de schoonheid van het spel, dat wat voetbal zo mooi maakt”, zegt hij. “Technische en tactische hoogstandjes, maar ook de wendingen en de spanning die deze wedstrijden duels voor de eeuwigheid maakten.”

25 november 1953: England-Hongarije 3-6 (oefenmatch)

Deze wedstrijd heb ik natuurlijk niet gezien – zo oud ben ik nog niet – maar dit duel staat wel te boek als het begin van het moderne voetbal. De uitvinders van het voetbal werden weggevaagd door een stelletje Hongaren wier voetbal fascinerend was. “Die Hongaren lijken wel basketbal te spelen”, zegt de Engelse commentator die niet weet wat hij ziet. Verkijk u niet op de beelden, we hebben het hier over het voetbal in de jaren ’50. Alles ging nog niet zo snel, er was meer ruimte. Hou er echter rekening mee dat de Hongaren hier een nieuw soort voetbal op de mat legden met een revolutionaire tactiek. Terwijl de eilandbewoners in hun grote gelijk nog altijd met het WM-systeem speelden, te vergelijken met een soort 3-2-2-3, pakten de Hongaren uit met 4-2-4. Kijk naar de wedstrijd en zie hoe de Hongaren voortdurend in beweging zijn terwijl de Engelsen pas beginnen te voetballen als ze de bal krijgen. Dit systeem werd later geperfectioneerd door Brazilianen, Nederlanders en FC Barcelona. De basis van wat Liverpool en Manchester City vandaag brengen, werd toen gelegd. Daarom is deze wedstrijd historisch. De Hongaren stopten wel met voetballen na 55 minuten. Toen stond het 2-6. Het was de eerste thuisnederlaag van de Engelsen in 30 jaar. Ze wilden wraak nemen in Boedapest. Daar werd het zes maanden later 7-1 voor Hongarije…

Samenvatting:

5 mei 1976: Anderlecht-West Ham 4-2 (finale Beker der Bekerwinnaars)

Hier kan natuurlijk elke Europese finale van een Belgische club staan. Maar ik kies voor de finale waarin een Belgische club voor het eerst een Europabeker won. Dat was iets onwezenlijk voor een land dat tot dan in meer dan 20 jaar Europees voetbal met Anderlecht in de beker voor Jaarbeurssteden in 1970 slechts één keer een Europese finalist had afgeleverd. Voor het overige waren vroege uitschakelingen vaste prik.

Het scoreverloop in deze wedstrijd, de spanning en de technische hoogstandjes van de doelpuntenmakers Rob Rensenbrink en Soit Van der Elst, maar ook van de jonge invaller Frank Vercauteren, Arie Haan en Ludo Coeck tonen ook vandaag nog wat voor een goede voetballers dat waren. Rensenbrink schitterde op een moment dat het nodig was en als je hem ziet slalommen begrijp je waarom hij intrinsiek even goed als Johan Cruijff werd genoemd. Wereldklasse. Zoals de ganse prestatie van dit Anderlecht. Let ook op de te korte terugspeelbal van Frank Lampard senior (inderdaad vader van) die de 1-1 van Anderlecht inleidt.

Samenvatting:

5 juli 1982: Brazilië-Italië 2-3 (WK 1982)

Een wedstrijd die me tot de dag van vandaag op de maag ligt. De Brazilianen speelden oogstrelend op dat WK in Spanje. Ze waren met kunstzinnig voetbal door de eerste ronde gewandeld. Eder, Falcao, Zico, Socrates,… stuk voor stuk een lust voor het oog. Ook het Argentinië van Maradona ging in de tweede ronde simpel voor de bijl. Maar het ging wellicht te makkelijk en de Italianen, die slechts met drie gelijke spelen en twee gemaakte doelpunten door de eerste ronde waren gesukkeld, werden onderschat. Doelpunten werden weggegeven door nonchalance en de Brazilianen dachten onoverwinnelijk te zijn. Maar toernooiploeg Italië was uitgekookt en speelde op de tegenaanval. Voor het overige deden de Italianen er alles aan, en iedereen weet wat dat betekent in hun geval, om de Brazilianen het voetbal te beletten. Het was een koude douche. Een ijskoude douche die ik nog altijd voel als ik eraan terugdenk. Ik blijf erbij: door die kwalificatie van de Italianen werden we de 20 daaropvolgende jaren in een donkere tunnel gedropt. Voetbal werd een verdedigingssport, erop gericht de tegenstander het voetballen te beletten met het WK 1990 en het EK 1996 als trieste dieptepunten. Het noopte de FIFA ertoe de terugspeelbal af te schaffen en drie punten voor een overwinning toe te kennen. Zo diep was het voetbal gezakt.

Samenvatting:

15 november 1985: Nederland-België 2-1 (barragewedstrijd voor WK 1986)

Ik heb zelfs de datum niet moeten opzoeken. Ik ken hem nog uit mijn hoofd. Een poster van het kopbaldoelpunt van Georges Grün hing minstens een jaar op mijn kamer. Dit had alles: een wedstrijd van levensbelang tegen de grootste rivaal. Het was WIJ of ZIJ. En de catastrofale wissel van toenmalig bondscoach Leo Beenhakker. 0-0 bij de rust. Beenhakker bracht de lange, kopbalsterke (?) John van Loen in en Georges Grün als invaller was de tegenzet van de Belgen. Niet Van Loen scoorde, wel Grün. Op de foto van die poster staat Van Loen te kijken hoe Grün binnenkopt. Vier minuten voor tijd. Te laat voor de Nederlanders om terug te keren. Zelfs mijn vader, en notoir slaper tijdens voetbalwedstrijden, veerde uit zijn zetel recht.

Het was ook de laatste kans voor de Rode Duivels om Nederland uit een groot toernooi te houden. Er kwam een generatie aan met Ruud Gullit, Marco van Basten, Frank Rijkaard,… een generatie die twee jaar later Europees kampioen werd. Voetbal emotie? Nooit is het nog zo heftig geweest als die avond. Let op de wandeling van Leo Beenhakker door de tunnel in de Kuip na de mooiste nederlaag uit de geschiedenis van het Belgisch voetbal.

Samenvatting:

15 juni 1986: België-Sovjetunie 4-3 na verlengingen (WK 1986)

His-to-risch! Wat mij betreft nog meer dan België-Brazilië op het WK 2018. Twee jaar geleden waren de Duivels niet kansloos. In deze wedstrijd wel. Zou ik kijken? Toch maar. We zaten midden in het examen – Frans de volgende dag, zo goed weet ik het nog - maar ik ben opgebleven. De wedstrijd begon om middernacht en zou om kwart voor twee ongeveer gedaan zijn. Dacht ik. De Russen walsten in de eerste ronde alles plat, de Duivels verloren van Mexico, wonnen nipt van Irak met 2-1 pakten met meeval een punt tegen Paraguay. Als één van de minst slechte derden mochten ze naar de tweede ronde. “De Belgen maken zich compleet belachelijk”, kopten de Nederlandse kranten, nog niet bekomen van het doelpunt van Georges Grün in de barragematch.

Zouden de Duivels ooit zo weggespeeld zijn als in de eerste twintig minuten tegen de Sovjetunie? Het was een drama en bij de Russen stond dan nog Dasaev, op dat moment de beste doelman ter wereld, tussen de palen. Ik ben er zeker van dat Jan Ceulemans en co nog altijd niet weten hoe ze dat toen voor elkaar hebben gespeeld maar ze bleven na Russische schoten tegen de paal, geredde ballen op de lijn en reddingen van Jean-Marie Pfaff wonderwel overeind. Scifo scoorde, Ceulemans ook (wellicht uit buitenspel) en in de verlengingen maakten ze de Russen af. Hoewel, door een tegendoelpunt van Belanov werd het in de slotfase nog razend spannend maar Jean-Marie redde alles. Om half vier ging ik naar bed…

Samenvatting: (deel 1)

Samenvatting: (deel 2)

9 december 1987: Club Brugge-Dortmund 5-0 (derde ronde UEFA Cup)

De spectaculairste Europese wedstrijd die een Belgische club ooit speelde. Zo groot de teleurstelling na de 3-0 in de heenwedstrijd was, zo groot was de vreugde na de terugmatch. Ik twijfelde om naar de wedstrijd te kijken want wat Club in Dortmund overkwam was niet meer of minder dan de hel. In deze terugmatch kwamen vier van de vijf goals van de voet van een Van der Elst (3x Leo, 1x Franky), wat al een unicum was op zich. Maar zoals Club die avond over de Duitsers rolde, was zonder meer indrukwekkend. Niet gegeven strafschoppen, om duistere redenen afgekeurde goals, ballen op het doelhout,…. Niets kon de brigade van Henk Houwaart die avond tegenhouden. De omstandigheden, barkoud en betonhard veld, maakten het nog heroïscher. Club had tegen Zenit al een wondertje verricht en zou dat later tegen Rode Ster ook nog doen. Maar niets tipt aan deze ijskoude decemberavond bijna 33 jaar geleden.

Samenvatting:

22 april 1993: Antwerp-Spartak Moskou 3-1 (halve finale Beker der Bekerwinnaars)

Ja, we hebben Antwerp-Vitosha gehad. Van 1-3 naar 4-3 in de ultieme vier minuten. Daar was ik ook bij. Of Leeds-Lierse 0-4 na de heenwedstrijd die op 0-2 voor Lierse was geëindigd. Toch vond ik wat er in deze terugwedstrijd van de halve finale van de beker der bekerwinnaars gebeurde nog spectaculairder. Dit was niet, zoals Antwerp-Vitosha, een wedstrijd in de eerste ronde van de UEFA Cup. Dit was een Europese halve finale. En Antwerp werd in het eerste halfuur gewoon weggespeeld. Het raakte geen knikker. De Russen kwamen dan nog eens op een 0-1 voorsprong en na de 1-0 voor Spartak uit de heenwedstrijd was het over. Dacht iedereen op deze donderdagavond nadat deze wedstrijd uiterst vroeg, om 18 uur op bevel van de burgemeester, was afgetrapt. Tot er een doelpunt van Czerniatynski uit de lucht viel. De Russen wijzigden hun overwicht in arrogantie. De ref hielp ook een handje en sloot met Onopko, de vedette van Spartak en het Russische voetbal, de verkeerde speler uit en gaf een strafschop die niemand had gezien. Antwerp naar de finale van een Europabeker met spelers als Taeymans, Van Veirdeghem, Van Rethy, Segers en Jakovljevic… het is nu niet meer voor te stellen. Kijk ook naar de vreugdetaferelen achteraf.

Samenvatting (vanaf minuut 5):

29 november 2010 : Barcelona-Real Madrid 5-0 (competitie La Liga)

U moet weten, voor mij zijn Barcelona en Real Madrid de twee indrukwekkendste clubs ter wereld. Hun grootsheid, de historische waarde,… geen enkele club in Europa komt in hun buurt. Als de ene de andere dan vernedert, is dat iets dat blijft hangen. Voor altijd. Deze wedstrijd - nu ja wedstrijd? – toonde nog maar eens een Barça op zijn best. Het was Guardiola tegen Mourinho. En het was geen Real Madrid in een of andere dip: Ronaldo, Ramos, Di Maria, Xabi Alonso, Pepe, Casillas, Marcelo, Özil,… ze deden allemaal mee. “Ik heb het geluid harder gezet”, schreef Nieuwsblad-columnist Nico Dijkshoorn. “Ik wilde het heerlijke geluid van één keer raken horen. Barcelona, flipperkast van vlees op voetbalschoenen. Voetbal, te snel voor het menselijk verstand. Ik liep in mijn hoofd steeds vier balaannames achter. De mannen van Barcelona: kunstenaars, expressionisten, verdedigers van het Vrije Oog. Ik riep mijn vriendin. Ik wilde dat zij later ook kon zeggen: ik zag het live. Ik wilde af en toe samen kunnen schreeuwen om een geniaal steekballetje. Niets ging fout. Alles leek vanzelfsprekend. Ik heb Barcelona het nieuwe voetbal zien uitvinden.” Zoals wel meer klopte de uitleg van Nico van A tot Z. En Ramos pakte na een massale vechtpartij op het einde een rode kaart. Maar dat is in zijn geval veel minder historisch.

De volledige wedstrijd:

28 mei 2011 : Barcelona-Manchester United 3-1 (CL-finale 2011)

Groots op grote momenten. Winnen is goed, maar mooi winnen maakt het onvergetelijk. Wat Liverpool in 2005 deed tegen AC Milan – een 0-3 achterstand ophalen en nog winnen – was uiterst spectaculair. Toch is deze CL-finale mijn favoriet. FC Barcelona spotte met de tegenstander die nochtans in eigen land op Wembley mocht spelen. Manchester United werd belachelijk gemaakt, alleen niet in de score. Tussen die veel lelijke CL-finales was deze van een andere planeet. Dank zij Messi, Iñiesta en Xavi. Ze maakten er op het middenveld een demonstratie van zoals we die nooit meer zullen zien in een finale. Puur op techniek speelden ze robuuste Engelsen naar huis. De legendarische Alex Ferguson boog na afloop deemoedig het hoofd. “Het beste elftal waar ik ooit tegen speelde”, zei de man die in zijn carrière twee wereldbekers voor clubs, zes Europese bekers, zestien nationale titels won en tien nationale bekers won. Het was het FC Barcelona van Pep Guardiola op zijn hoogtepunt. Het beste elftal ooit. Het is daarna nooit meer geworden zoals het toen was. Dat kon ook niet. Het was de perfectie.

Samenvatting:

23 maart 2014 : Real Madrid-Barcelona 3-4 (competitie La Liga)

Wéér Barcelona en Real Madrid. Ja, toch wel. Dit was technisch de meest volmaakte wedstrijd die ik ooit zag. Het leek wel of elke pass aankwam. Of die nu over tien, twintig of veertig meter werd gegeven. Op de stropdas van de medemaat. Elke dribbel lukte. Elk schot leek tussen de palen te belanden. Alles gebeurde tegen zo’n grote snelheid, hoge intensiteit, dat dit alleen maar door de beste voetballers ter wereld kon worden gerealiseerd. Die avond stonden de beste 22 voetballers ter wereld op het veld. Ronaldo, Modric, Bale, Benzema, Messi, Neymar, Iñiesta,… ze waren er allemaal bij. Maar niet alleen de aanvallers behoorden tot het kruim. Ook topverdedigers als Carvajal, Ramos, Marcelo, Dani Alves, Piqué en Jordi Alba kruiden mee het spektakel. Met de rivaliteit Ronaldo-Messi op zijn hoogtepunt demonstreerden ook die twee op de top van hun kunnen. Bekijk die wedstrijd nog een keer en likkebaard.

Samenvatting:

Door Ludo Vandewalle
AANGERADEN
Meest recent