Abonnee worden? Kies je leesformule

“De lege winkelstraat is heerlijk. Even. Tot je stiekem toch weer verlangt naar iets om te rapen of te gapen. Te eten of te vreten”

Lotte Debrouwere

“De lege winkelstraat is heerlijk. Even. Tot je stiekem toch weer verlangt naar iets om te rapen of te gapen. Te eten of te vreten”

Het bos volzet? Het park afgezet? Er is een nieuw oord alwaar men geen mens tegenkomt en het kind niet per se strak bij de hand moet worden gehouden. De lege winkelstraat. Triest en treurig. Troostend in al haar lelijkheid. Daar zet geen virus poot aan de grond. Als het consumeren op zijn gat ligt, loopt niemand erdoorheen. Zelfs geen stadsduif. Er valt toch niets te rapen, te gapen, te eten of te vreten. Er valt niets te flaneren of te koketteren. De winkelstraat met al haar zijstraten is een boulevard van rust. De stad is de stad niet meer. Geen kinderwagens die tegen je enkels rijden, geen gepor en geduw en “oei pardon, mag ik eens passeren”. Geen pickpockets, parfums en odeurs. Geen telefoongeloei van jongelingen in maatpak, juffrouwtjes op te hoge hakken en schoothonden die je oren eraf blaffen als ze een andere schoothond zien. “Sssjt Snoopy, kom hier” en hop, een harde snok aan de riem.

Geen rijen aan de kassa, geen keuzestress en geen koppelverkoop. Je hoeft niet wanhopig een tweede stuk te vinden. Of iets wat erbij past. Een accessoire zoals dat dan heet. Een halssnoer dat al kapot ...

AANGERADEN