Abonnee worden? Kies je leesformule

“Aan de overkant staat een moslima, ze klapt ook in de handen. We hebben nooit contact met haar, maar nu zwaaien we, en ze wuift terug”

Jan Van Rompaey

“Aan de overkant staat een moslima, ze klapt ook in de handen. We hebben nooit contact met haar, maar nu zwaaien we, en ze wuift terug”

Door het raam ziet hij het hoge flatgebouw in de verte, alle ramen zijn verlicht, iedereen is thuis. De columnist heeft een probleem: hij schrijft, maar zijn column verschijnt pas op het einde van de week. Het cijfer van vandaag: 82 doden. De kracht van de epidemie neemt af. Vandaag. Maar volgende zaterdag? Hoe passé zal zijn column dan zijn? Hoe achterhaald is dan zijn angst, hij die deel uitmaakt van de risicogroep? Alles kan. Bijvoorbeeld: misschien is tegen die tijd Trump bezweken aan corona. Kan.

Heeft het trouwens nog zin om over het coronavirus te schrijven als er ons een gigantische golf van berichten overspoelt? Want iedereen krijgt ermee te maken, en er gebeurt niets zonder raakpunt met de ...

AANGERADEN