Aangrijpende brief van Vlaamse na dood van George Floyd: “Normaal schrijf ik niet, maar ik ben verdrietig. En boos”

Een muurtekening van George Floyd. Foto: Photo News

Een bijzonder aangrijpende brief van Klara-journaliste Isa Tubbax is al meer dan tweeduizend keer gedeeld op Facebook. Na de dood van George Floyd in Minneapolis schreef ze hoe zij de voorbije 7 jaar al te vaak geconfronteerd is met racisme tegenover haar vriend uit Ghana.

Op verschillende plaatsen in de VS wordt vrijdag geprotesteerd sinds een video opdook van het overlijden van de zwarte man George Floyd. Een blanke politieagent hield zijn knie minutenlang op Floyds nek, zelfs nadat hij het bewustzijn verloor. Het protest mondde al meermaals uit in rellen.

LEES OOK. Politiegeweld tegen zwarten lokt opnieuw zwaar protest uit

Het is daarom dat Isa Tubbax in haar pen kroop. “Normaal schrijf ik hier (op Facebook, nvdr) nooit iets”, begint de brief. “Maar vandaag ben ik verdrietig. En boos. Dus vandaag schrijf ik. Vandaag schrijf ik, voor de man die vannacht naast me in bed lag te huilen. En hij huilt bijna nooit, zelfs niet als hij uien snijdt. Ik hoor hem stilletjes I can’t breathe nasnikken. Ik schrijf voor hem, de man van wie ik van hou. Die nu zo boos is, dat hij het liefst de politieagenten persoonlijk zou gaan opzoeken. Maar zijn boosheid probeert te temperen met muziek. Die zo boos en verdrietig is dat hij geen woorden vindt, uit schrik voor wat hij na al die opgekropte woede zou loslaten. Hij is sterk.”

Tubbax deelt verhalen uit hun relatie, die al 7 jaar duurt. Over die keer dat de bewaking in de winkel hem “subtiel” - niet dus - volgde. Het pak friet dat hij gratis kreeg omdat ze dachten dat hij dakloos was. “Ik schrijf voor de keren dat ze ons niet als geliefden zagen, puur omdat onze huid anders tint. Dat ze dachten dat hij me lastigviel terwijl we al 7 jaar samen slapen.”

“Maar ik schrijf ook voor mezelf, omdat ik al die jaren dacht dat racisme toch bijna verdwenen was. Ik die vaak genoeg nog steeds niet geloof dat er ergens iets racistisch achter schuilt. Dat hij niet flauw moet doen, het zich niet moet aantrekken. Omdat ik de nuance niet altijd voel. Maar dat dat even fout is, daarom schrijf ik ook. Want racisme is vaak obvious, maar zit even vaak in details. Ik schrijf voor de kinderen die we misschien ooit zullen krijgen. Ik hoop dat zij dit nooit zullen moeten schrijven. Ik schrijf omdat iemand niet genoeg adem kreeg en stierf.”

Lees de volledige brief hier:

Door gjs
AANGERADEN
Meest recent