Ex-nummer 1 van de tenniswereld ging ten onder toen ze al haar dromen realiseerde: “Ik dacht dat het leuk zou zijn, niet dus...”

Bron © The Guardian

Foto: EPA

Op de eerste plaats van de wereldranglijst in het tennis staan, dat moet geweldig zijn. Toch? Niet meteen, zo blikte Danira Safina terug op haar periode aan de top van het tennis.

Safina won in haar carrière twaalf toernooien en zilver op de Olympische Spelen in 2008 in Peking. Een jaar later stond ze op nummer één van de WTA-ranglijst. Dat was dan ook haar topjaar met finales op de Australian Open en Roland Garros, plus een halve finale op Wimbledon. Maar nog eens twee jaar later liep de zus van Marat Safin, die de nummer 1-positie bij de mannen veroverde in zijn carrière, een zware rugblessure op en in 2014 stopte ze met tennissen.

Nu, op 33-jarige leeftijd, blikte ze bij The Guardian terug op haar periode aan de top van het vrouwentennis. “Terugkomen zit er niet meer in”, zei de Russin. “Het zit diep, denk ik. Op een bepaalde manier ben ik teleurgesteld in het tennis. Ik droomde ervan om heel beroemd te worden, nummer één van de wereld en een ander leven te leiden dan ik gewoon was. Maar eens je dat alles bereikt hebt, besef je snel dat het niet is waarvan je droomde. Mijn dromen spatten uit elkaar.”

Ex-nummer 1 van de tenniswereld ging ten onder toen ze al haar dromen realiseerde: “Ik dacht dat het leuk zou zijn, niet dus...”
Foto: AFP

“Ik dacht dat het leuk zou zijn”

De druk van de roem werd Safina teveel. Hoe beter ze werd, hoe vaker ze ging huilen. “Ik kon mijn emoties gewoon niet te baas”, gaf ze toe. “Daarom was het zo zwaar voor mij. Ik stond daar plots, met alles waarvan ik gedroomd had, maar ik kon de druk niet aan. Die was zo groot, wat ik helemaal niet verwacht had. Ik dacht dat het leuk zou zijn, weet je? Iedereen gelukkig. Maar het is precies het tegenovergestelde. Iedereen wilde je plots verslaan.”

Safina verloor de finale van de Australian Open tegen Serena Williams. Die van Roland Garros tegen Svetlana Kuznetsova, toen ze een dubbele fout sloeg op matchbal. Ze was dan wel de nummer één van de wereld, die Grand Slam-zege kwam er nooit.

“Elke dag in elk interview kwam die vraag: Wanneer ga jij je eerste Grand Slam winnen? Ik had zoiets van: Denken jullie nu dat ik er geen wil winnen? Daarna begon ik het net daarmee lastig te krijgen omdat het mij frustreerde. Het was heel pijnlijk omdat het iets was dat ik echt wilde. Maar na mijn rugblessure… Ik wilde de pijn niet meer voelen. Ik had er genoeg van. Plus, ik was eindelijk af van al die druk. Ook al was ik niet klaar voor mijn pensioen, ik wilde er geen drama van maken. Nu kijk ik ernaar uit om te coachen. Door wat ik heb meegemaakt, weet ik dat spelers zoiets niet willen voelen. Ik wil hen duidelijk maken dat tennis een geweldige sport is, geen strijd. Ik wil hen aanleren om niet dezelfde fouten te maken als ik.”

Door Vincent Van Genechten
    AANGERADEN
    Meest recent