“Ik zal braaf van fitness doen. Ooit. Als de wind goed zit, het hoofd zot wordt en mijn buik nog dikker van al die chocolade met nootjes”

Basic-Fit wil nog groter worden. En zo hier en daar tussen de spieren en patatten een andere fitnessclub overnemen. Kortom: de kleintjes opeten.

Zoals kleinere concertorganisatoren die hun noten moeten inslikken voor de grote. Gezellige boetiekjes die moeten wijken voor treurige ketens en de kruidenier die met asperges en al wordt platgewalst door de supermarktmastodonten.

Let op, het is hun recht. De wet van de sterkste. Survival of the fittest. “Ik wil de grootste hebben.” Een triest recht, dat wel. Misschien, ooit, als de wind goed zit, het hoofd zot wordt en mijn buik nog dikker van al die chocolade met nootjes, zal ik het wagen. Om de kleintjes te steunen.

De galmende boembakmuziek trotseren en zo’n fitnesszaal binnenstappen. Ik zal lopen op een loopband zonder dat je vooruit gaat. Zonder dat je een opspringende fazant ziet, een hondendrol ontwijkt of een kikker zijn bedenkelijke ochtendlied hoort kwaken. Ik zal fietsen op een fiets zonder iemand voorbij te steken. Zonder de wind in de rug te voelen, te zwaaien naar Rik van de houtzagerij of de Tour de France in je kop te spelen met het café als eindmeet. En ik zal al die namen van die toestellen trotseren. Ook al breekt het zweet je al uit bij het lezen. Van halterbank tot kabeltoren. Van triceps pushdown tot hybrid velocity trainer.

Ook al vind ik zes dozen melk van de koffer naar de kelder verhuizen ook al een strak plan. Om nog maar te zwijgen van de glijbaan die in en uit het tuinhuis moet en de haag die om een scheerbeurt smeekt. En nee, ik zal die vrouw in haar glitterpak niet vervloeken met haar strakke lijn. Dat meisje dat niet eens hijgt na tien kilometer. Hoe doet die feeks dat toch? Ik zal braaf van fitness doen. Ooit. Als de wind goed zit, het hoofd zot wordt en mijn buik nog dikker van al die chocolade met nootjes.

AANGERADEN