Filip De Wilde beleefde twintig jaar geleden zijn grootste nachtmerrie als Rode Duivel: “Zelfs whisky heeft niet geholpen”

Bron © La Dernière Heure

Foto: AP

Twintig jaar geleden vond in België en Nederland EURO 2000 plaats. Een pijnlijke afgang voor de Rode Duivels die de bedenkelijke eer kregen het eerste gastland te zijn dat zich niet kon plaatsen voor de tweede ronde van een EK. Met doelman Filip De Wilde (55 intussen) als de grote antiheld. Dag op dag twintig jaar geleden ging hij de mist in tegen Turkije en lag hij mee aan de grondslag van de Belgische uitschakeling.

De Wilde is 35 als hij als titularis aan zijn grootste avontuur met de Rode Duivels begint. Net kampioen gespeeld met Anderlecht, ervaring zat. Maar het loopt fout voor eigen volk, te beginnen in de openingsmatch tegen de Zweden. De Duivels lopen uit tot 2-0 maar zien de Zweden terug in de wedstrijd komen door knullig balverlies van De Wilde. “Ik was nochtans niet slecht met de voeten maar niet zoals de keepers van nu”, vertelt De Wilde in La Dernière Heure. “Gelukkig wonnen we de wedstrijd en kon ik na mijn blunder nog uitpakken met enkele saves.”

Tegen Italië wordt kansloos verloren, ondanks een sterke De Wilde. In de derde en beslissende wedstrijd moeten de Duivels de wei in tegen Turkije. Een gelijkspel volstaat om door te stoten naar de tweede ronde. De Wilde wordt daags voordien opgevoerd in de Belgische media en de vergelijking met de barragewedstrijd tegen Tsjechoslovakije, zeven jaar eerder, wordt gemaakt. “Ik hoop dat we deze keer wel het spel maken”, laat De Wilde optekenen, in die bewuste wedstrijd tegen de Tsjechen de absolute smaakmaker.

Filip De Wilde beleefde twintig jaar geleden zijn grootste nachtmerrie als Rode Duivel: “Zelfs whisky heeft niet geholpen”
De fatale fase: Hakan Sükür is De Wilde te snel af. Foto: REUTERS

Tegen de Turken loopt het helaas fout. De Duivels maken inderdaad het spel en dwingen de betere kansen af. Maar bij een zeldzame Turkse tegenstoot loopt het fout. De Wilde beoordeelt een diepe bal foutief. “Ik had de bal nooit mogen laten botsen”, zegt De Wilde nu. “Ik stond stil terwijl Hakan Sukur, de Turkse spits, in volle beweging was. Hij sprong hoog op en torende boven mij uit en kon zo scoren. Had ik hem bij zijn been moeten grijpen? Zo ben ik niet.”

De Duivels proberen zich nog terug in de wedstrijd te knokken maar scoren niet meer. In de slotfase moet De Wilde de kelk tot op de bodem ledigen wanneer hij de doorgebroken Arif onderuit haalt. Rood voor de doelman, veldspeler en huidig assistent-coach van Standard Eric Deflandre komt tussen de palen terecht. Niets helpt, het toernooi van de Rode Duivels zit er al na de eerste ronde op.

De Wilde krijgt de zondebok toegespeeld en is zich bewust van zijn falen. “Terug in onze uitvalsbasis De Residentie kon ik de slaap niet vatten. We hebben met wat spelers nog wat biertjes gedronken. Zelfs de whisky heeft me die avond niet geholpen.”

Filip De Wilde beleefde twintig jaar geleden zijn grootste nachtmerrie als Rode Duivel: “Zelfs whisky heeft niet geholpen”
De Wilde enkele jaren geleden op Anderlecht naar aanleiding van een reünie. Foto: Photo News

De Oost-Vlaming bekent schuld. “Als er te veel ogen op mij gericht waren, faalde ik. Met Anderlecht op het veld van Bremen (van nul-drie naar vijf-drie, red), de Europese finale tegen Sampdoria, het WK in 1998... Ik wilde gewoon te goed doen en ging daarom in de fout.”

Door gvdl