Belgische Mieke Docx herinnert zich niets meer van zware valpartij in Spanje: “Waarom ben ik hier? Ik snap er gewoon niets van”

Annemiek van Vleuten won vorige week de Durango-Durango, een Spaanse wedstrijd voor vrouwen. Onze landgenote Mieke Docx streed mee voor een ereplaats, maar kwam zwaar ten val in een afdaling. Van het incident herinnert ze zich helemaal niets meer.

De renster van Doltcini - Van Eyck Sport liep verwondingen op over de hele linkerkant van haar lichaam, moest genaaid worden aan haar been en verbleef een nacht in het ziekenhuis.

“Het was pijnlijk”, herinnert Docx zich nog goed. “Zeker omdat ze in Spanje niet al het vuil uit mijn wonden hadden gehaald en de nietjes zijn ook echt lelijk gedaan. Ik denk dat die wonden bijzaak waren voor hen. Ik heb een nacht moeten blijven, maar dat was voornamelijk voor mijn hoofd.”

“Gillen van de pijn”

De helm van Docx was dan ook zwaar beschadigd na haar val, waar ze zich niets meer van herinnert. Ze schreef haar verhaal bij elkaar op de blog Vélo-Pen, getiteld: Black Out.

“Waar ben ik? In paniek kijk ik rond me heen en zoek ik naar bekende gezichten. Wat is er gebeurd? Ik probeer mijn herinneringen terug op te halen, maar het lukt me niet en ik blijf dezelfde vragen herhalend luidop stellen. Waarom ben ik hier? Ik snap er gewoon niets van”, aldus Docx. “Eindelijk besluiten mijn hersenen de pauzeknop af te zetten. Er zijn tien minuten gepasseerd. Tien minuten waarvan ik me niets meer herinner. Het kunnen er ook vijf zijn, of vijftien, in mijn gedachten duurde het zelfs een eeuwigheid, maar ze zijn weg. Geschrapt uit mijn herinneringen, uit mijn bewustzijn. Zwart, weg. Ik lig op de warme Spaanse asfalt van Durango. Rondom mij gebeurt er veel. Maar ik kan enkel naar de lucht staren.”

“Ik slik. Gevallen? Ik kan me niets meer herinneren. Ik probeer. Maar het lukt me maar niet. Het frustreert me. Ik word op een brancard gezet en voel een pijnlijke scheut door mijn nek gaan. Ik panikeer en gebaar dat mijn nek niet juist aan voelt. Wat is er in godsnaam gebeurd?… Dit lijkt wel een slechte droom waaruit ik elk ogenblik ga ontwaken. Maar de pijn in mijn lichaam wordt realistischer en realistischer en ik begin te beseffen dat het menens is.”

Belgische Mieke Docx herinnert zich niets meer van zware valpartij in Spanje: “Waarom ben ik hier? Ik snap er gewoon niets van”

De Belgische baalde, want ze herinnerde zich wel nog dat ze goed zat in de koers. “En nu lig ik hier... Ik word op verschillende plaatsen gescand... Plots begint de omgeving in mijn keel en schouders enorm warm aan te voelen. Een ongemakkelijk tot pijnlijk gevoel gaat door mijn lichaam. Alsof elk moment mijn ingewanden door de machine uit mijn lichaam kunnen gerukt worden… Intussen heeft de dokter er zijn spullen bijgehaald en maakt zich klaar om aan de slag te gaan met mijn been. Hij trekt de windel er af en ik kijk in een reflex naar beneden. Ik wend mijn blik meteen weer af. Een groot gapend gat had me zonet aangestaard. De dokter laat zonder medelijden een vloeistof in de wonde lopen en ik gil het uit van de pijn. Alsof hij mijn been eraf aan het branden is met een bijtende stof.”

Regelrechte hel

“Ik heb erg pijnlijke dagen achter de rug”, aldus Docx. “Mijn linkerzijde heeft een paar stevige brandwonden die de nodige zorg nodig hebben. Elke dag komt Liesbeth langs, mijn thuisverpleegster die telkens een uur bezig is met het verversen en verzorgen van de wonden. Mijn eerste dag thuisverpleging was een regelrechte hel. In Spanje waren mijn wonden niet volledig uitgewassen waardoor al het vuil er alsnog moest uit gehaald worden. Wandelen ging heel moeilijk en ook mijn linkerarm kon ik moeilijk bewegen. Maar dag per dag genezen de brandwonden aan een mooi tempo en ook de stroefheid en stijfheid is stilaan uit mijn lichaam aan het verdwijnen. Als ik mijn gehavende helm zie, kan ik alleen maar blij zijn dat ik geen zwaar hersenletsel heb opgelopen. Ook de plaatsen waarop ik ben gevallen zoals mijn sleutelbeen, schouder en elleboog zijn als bij wonder niet gebroken. Ik heb een enorm grote bewaarengel op mijn schouder die ik zeker moet koesteren.”

Belgische Mieke Docx herinnert zich niets meer van zware valpartij in Spanje: “Waarom ben ik hier? Ik snap er gewoon niets van”
Voor haar crash won Docx (rechts) nog een wedstrijd op het circuit van Zolder. Foto: Dick Demey

Intussen zit onze landgenote alweer op de fiets. Eerst trainde ze op de rollen, sinds kort rijdt ze opnieuw op de openbare weg. En morgen vertrekt ze op stage met Doltcini - Van Eyck Sport.

“Ik ben sinds maandag terug de fiets opgekropen, zo’n 35min. Dat ging eerst heel moeizaam. De volgende dag één uur en dan voor het eerst één uur buiten. Ik voel wel nog elke put en bult. Donderdag zat ik 1u40 op de fiets, maar het ging erg langzaam. Ik had geen goeie dag en opnieuw pijn. Ik vertrek maandag op stage met mijn team, maar zal daar mijn trainingen voorlopig nog alleen afwerken. Daarna ben ik hopelijk terug 100 procent tegen het BK tijdrijden, want ze passeren vlakbij mijn deur daar.”

Door Vincent Van Genechten
AANGERADEN