“Ik heb al serieus gevloekt, gehuild en gepanikeerd”: zwangere Linde Merckpoel openhartig over de afwezige roze wolk

Linde Merckpoel is nu vijf maanden zwanger. Foto: Photo News

Radiostem Linde Merckpoel beleeft haar zwangerschap niet op een roze wolk. Dat zei ze maandag in een interview in De Standaard en herhaalt ze nu na wat negatieve reacties in een openhartige post op Instagram. “Je voelt je een mislukte moeder nog voor je het effectief bent”, schrijft ze onder meer.

In het interview met De Standaard van maandag gaf Merckpoel toe dat ze het niet zo makkelijk heeft met zwanger zijn - vijf maanden ver is ze intussen - en alles wat daarbij komt kijken. “Sommige mensen werden er boos van”, schrijft ze nu op Instagram. “Noemden mij een verwend nest. Hoe durfde ik droevig zijn, hoe haalde ik het in mijn hoofd om te vertellen dat ik me vaak slecht voel over dat gekke lijf en dat gekke leven dat ik niet meer onder controle lijk te hebben sinds er iets in mij groeit? Totaal respectloos voor de pijn van mensen die - na vele pogingen - niet zwanger kunnen worden. Arrogante trut. Ik zou dankbaar moeten zijn voor het fantastische mirakel dat mij overkomt.”

Merckpoel is ervan geschrokken, maar wil niet zwijgen. Dus kroop ze uitgebreid in haar pen. “Ik vind het toch belangrijk om te vertellen hoe ik deze maanden beleef, geen spijt dus. Enerzijds omdat er een geweldig fake wuft van een roze wolk hangt rond zo’n zwangerschap. Anderzijds zie/lees/hoor ik hoeveel vrouwen wél herkennen wat ik vertel. Het doet mij veel deugd om te horen dat ik hier niet alleen in sta.”

Serieus gevloekt

“Want zwanger zijn voelt voor mij écht niet als een rozig cadeautje dat in mijn schoot is geworpen”, schrijft de presentatrice. “Don’t get me wrong! Ik ben intens dankbaar dat het mij mág overkomen, I count my blessings en ik verlang ernaar om mijn dochter te leren kennen in december. Ik hoop dat ze net zo gulzig in het leven mag staan als haar beide ouders, haar kleertjes liggen netjes opgeplooid, klaar in de kast.”

“Maar ik heb ook al serieus gevloekt, gehuild en gepanikeerd de laatste tijd. Er komt namelijk iets gigantisch op mij af wat ik niet kan inschatten, iets wat mij schrik aanjaagt en wat heel mijn leven-zoals-ik-het-kende finaal overhoop gaat halen.” Merckpoel heeft het dan over de toekomst, die plots veel minder spontaan zal zijn. “Mensen kijken meewarig naar mij als ik het heb over mijn toekomstdromen, verre reizen en professionele ambities. (Iets waar een jonge vrouw in deze moderne wereld toch evenveel recht op heeft als elke man of vergis ik mij?) En dan denk ik: shit, wat overkomt mij hier… Ja, ik heb hiervoor gekozen. Maar hell no, dat wil niet zeggen dat ik weet hoe ik dit ga aanpakken. Het maakt mij dezer dagen vaak radeloos, onzeker, eenzaam en droevig. Voeg daar dan nog een leuke geut hormonen aan toe en je hebt het volledige plaatje: geen roze wolk te zien en je voelt je al een mislukte moeder nog voor je het effectief bent.”

Dankbaar

Ze is dankbaar, schrijft het Studio Brussel-icoon ook. “Mijn absolute redding zijn mijn lief, mijn familie, mijn psycholoog en – misschien nog het meest van al – mijn leger fantastische vriendinnen. Zelden is m’n hart zo overgelopen van liefde voor die eerlijke, slimme en grappige vrouwen die mij omringen. Het is een zegen om in zo’n veilige omgeving terecht te kunnen met je zorgen, je grote en kleine verdrietjes en de paniek die je overvalt. Het is zo zalig als er geluisterd en gedeeld wordt zonder oordeel, maar met empathie en humor. Ik wens het iedereen toe. Het leven is meer dan zwart of wit. Je kan dankbaar zijn, maar tegelijk verdrietig en in paniek. Sommige dagen zijn zwart, sommige wit, maar de meeste heerlijk grijs en da’s prima.”

View this post on Instagram

Hoi! Ik ben doorgaans niet zo’n mega deler en veel prive´ dingen hou ik graag prive´. Maar deze week stond er een interview in De Standaard waarin ik zo eerlijk mogelijk vertel hoe het met mij en mijn 5 maand zwangere lijf gaat. Namelijk niet altijd even super. Er kwam heel wat reactie op dat artikel. Sommige mensen werden er boos van. Noemden mij een verwend nest. Hoe durfde ik droevig zijn, hoe haalde ik het in mijn hoofd om te vertellen dat ik me vaak slecht voel over dat gekke lijf en dat gekke leven dat ik niet meer onder controle lijk te hebben sinds er iets in mij groeit? Totaal respectloos voor de pijn van mensen die - na vele pogingen - niet zwanger kunnen worden. Arrogante trut. Ik zou dankbaar moeten zijn voor het fantastische mirakel dat mij overkomt. Toegegeven, ik ben er een beetje van geschrokken, maar ik vind het toch belangrijk om te vertellen hoe ik deze maanden beleef, geen spijt dus. Enerzijds omdat er een geweldig fake wuft van een roze wolk hangt rond zo'n zwangerschap. Anderzijds zie/lees/hoor ik hoeveel vrouwen we´l herkennen wat ik vertel. Het doet mij veel deugd om te horen dat ik hier niet alleen in sta. Want zwanger zijn voelt voor mij e´cht niet als rozig cadeautje dat in mijn schoot is geworpen. Don’t get me wrong! Ik ben intens dankbaar dat het mij ma´g overkomen, i count my blessings en ik verlang ernaar om mijn dochter te leren kennen in december. Ik hoop dat ze net zo gulzig in het leven mag staan als haar beide ouders, haar kleertjes liggen netjes opgeplooid, klaar in de kast. Maar ik heb ook al serieus gevloekt, gehuild en gepanikeerd de laatste tijd. Er komt namelijk iets gigantisch op mij af wat ik niet kan inschatten, iets wat mij schrik aanjaagt en wat heel mijn leven-zoals-ik-het-kende finaal overhoop gaat halen. Mensen kijken meewarig naar mij als ik het heb over mijn toekomstdromen, verre reizen en professionele ambities. (Iets waar een jonge vrouw in deze moderne wereld toch evenveel recht op heeft als elke man of vergis ik mij?) En dan denk ik: shit, wat overkomt mij hier… (Ik heb blijkbaar veel te zeggen, dus lees gerust verder in de comments)

A post shared by Linde Merckpoel (@lindemerckpoel) on

Door gjs
Meest recent