Dan Karaty vertelt voor het eerst over zijn ziekenhuisopname

Dan Karaty (44) vertelt voor het eerst wat hem enkele maanden geleden overkwam, toen hij met spoed in het ziekenhuis werd opgenomen. Foto: Belgium's Got Talent

Enkele maanden geleden werd Dan Karaty, bekend als jurylid in So you think you can dance en Belgium’s got talent, opgenomen in het ziekenhuis. Wat er precies scheelde werd niet meegedeeld, maar de situatie was ‘heel ernstig’. Vanuit New York vertelde Karaty aan het Nederlandse weekblad Privé wat hem precies overkwam. “Ik zag niks meer. Mogelijk moest mijn linkeroog worden verwijderd.”

Na enkele hectische weken voelt de Amerikaanse choreograaf Dan Karaty (44) zich weer goed, vertelt hij aan Privé. “Zeker wanneer je bedenkt waar ik vandaan kom.” Afgelopen zomer werd Karaty met spoed opgenomen in een Amerikaans ziekenhuis.

“Een paar maanden geleden voelde ik mij een paar dagen achter elkaar niet zo goed”, vertelt hij. “Mijn linkeroog straalde ineens vreselijk veel pijn uit. Het was zo heftig, dat ik er haast aan onderdoor ging. Het breekpunt kwam toen ik op een ochtend helemaal niets meer kon zien door dat oog.”

Eenmaal op controle in het ziekenhuis, bleek de situatie ernstig. De dokters wisten niet of Karaty zijn zicht nog zou terugkrijgen. “De dokter gaf aan zich eerst maar eens te willen richten op het überhaupt redden van het oog. Hij wist op dat moment niet eens zeker of dat wel zou lukken. Toen ik dat hoorde, viel ik bijna van mijn stoel. Twee dagen daarvoor speelde ik nog golf en spelletjes met mijn kinderen, nu stond ik ineens voor het moment waarop mogelijk mijn linkeroog zou moeten worden verwijderd. Naast het ontdekken van de auto-immuunziekte bij ons zoontje in zijn babytijd, was dit het engste moment uit mijn leven.”

Intussen is Karaty thuis aan het herstellen van zijn ziekenhuisverblijf. Maar wat er nu precies scheelde aan z’n oog, weten de dokters nog altijd niet. “We hebben nog steeds geen idee wat de oorzaak van mijn klachten is en daarom hang ik er ook nog geen label aan. Maar het gaat gelukkig wel langzaam weer de goede kant op. De dokters, die fantastisch werk hebben verricht, zijn er vrij zeker van dat ik mijn oog niet zal verliezen. Maar zien kan ik er nog niet mee. We zijn nu de weg ingeslagen om ook mijn zicht weer terug te krijgen. Op dit moment kan ik nauwelijks iets waarnemen, maar ik zie al wel weer wat lichtflitsen en schaduwen. Door de overgevoeligheid voor zonlicht leef ik, min of meer, 24/7 met een zonnebril op.”

Door Wout Desmytere
AANGERADEN