Stijn Vandenbergh (36) dicht bij afscheid als profrenner: “Binnen 10 dagen hang ik mijn fiets aan de haak”

Stijn Vandenbergh. © Peter Malaise

Met zijn 1,99 meter was Stijn Vandenbergh zeker de langste, maar ook gewoon een van de beste knechten tijdens de Vlaamse klassiekers. Tot nu, want op zijn 36ste vindt hij geen ploeg meer. “Er is de voorbije weken niks uit de bus gekomen en er zal ook niks meer komen.”

Bram Vandecapelle

Wat doet een renner die op het punt staat om af te zwaaien als prof? In het geval van Stijn Vandenbergh is dat mountainbiken in de buurt van Malaga. “Ook als ik stop, blijf ik fietsen.” Officieel is de 36-jarige Oost-Vlaming nog niet gestopt. “Ik wil nog tien dagen wachten tot ik mijn fiets aan de haak hang, maar ik maak mezelf geen illusies. De voorbije twee maanden kwam er niks uit de bus en het zal de komende weken ook niks worden. Wanneer Lawrence of Oliver Naesen vragen hoe ik er voor sta, antwoord ik dat ik aan het genieten ben van mijn pensioen.”

Vandenbergh was vanaf 2017 ploegmaat van Oliver Naesen, die snel zijn kopman werd. “Oli en de ploeg waren altijd content. Maar in 2021 komen Van Avermaet, Dewulf en Schär erbij, waardoor de klassieke kern vol zit. Ploegmanager Vincent Lavenu zei dat hij al te veel Belgen had en er voor mij geen plaats meer was. Jammer. Ik had graag nog één voorjaar gekoerst. Alles geven tot Roubaix en dan stoppen.”

Hoewel hij dus vraagt om nog maar vier maanden te worden betaald als prof – tot eind april, na Parijs-Roubaix – vindt Vandenbergh toch geen nieuwe ploeg. “Al in augustus voerde ik gesprekken met Alpecin-Fenix en Circus- Wanty Gobert. Ik dacht dat het snel zou lukken, maar het werd nooit echt concreet. Nochtans denk ik wel nog van nut te kunnen zijn. Achter mij zitten de kopmannen goed beschut tegen de wind.”

Als we Vandenbergh vragen hoe we hem ons als renner moeten herinneren, moet hij niet lang nadenken. “Als een goeie knecht, die ook nog finales kon rijden. Ik was zeker geen winnaar.” Nochtans pakte hij in 2007 als neoprof meteen de rit- en eindzege in de Ronde van Ierland. Het leverde hem een transfer naar AG2R en Katusha op. Zijn derde zege boekte hij in 2016: de slotrit in de Ronde van Valencia, in dienst van Quick-Step, waar hij vijf jaar koerste en zijn beste jaren kende: tweede in de Omloop Het Nieuwsblad, vierde in de Ronde van Vlaanderen en vierde in Gent-Wevelgem, de rukwindeditie van 2015. “Mijn allerbeste dag op de fiets.”

Ook in de Ronde van Vlaanderen 2014 had Vandenbergh op het podium kunnen staan. “Ik was voorop met Greg, maar door mijn trage sprint mocht ik van de ploegleiding niet meerijden. Cancellara en Vanmarcke kwamen nog terug en Cancellara won. Achteraf is Greg nog vaak komen klagen hoe jammer het was dat ik toen niet mocht meerijden. Dan had hij de Ronde gewonnen en ik had een podiumplaats in een monument beet.”

Ook in Parijs-Roubaix kon Vandenbergh op het podium hebben gestaan. In 2013 behoorde hij tot de kopgroep van vier, maar werd hij ten val gebracht door een toeschouwer. Zijn ergste val was echter in de Vierdaagse van Duinkerke in 2017, toen hij een hersenkneuzing op liep. “Ik heb nu nog steeds last van mijn kortetermijngeheugen. Gisteren was ik gaan mountainbiken op exact dezelfde omloop als vorig jaar, maar ik had geen aanknopingspunt. Het was precies of ik had die omgeving nog nooit eerder gezien.”

Naast met de fiets rijdt Vandenbergh ook graag met auto’s. “Roadtrips organiseren voor auto’s is mijn hobby. Ik ga er mij wat meer in verdiepen. Voor het overige heb ik volgend jaar niks gepland. Ik wil vooral meer tijd doorbrengen met mijn zesjarige dochtertje Victoria. Om de twee weken is ze in het weekend bij mij. De voorbije jaren was ik dan vaak niet thuis door koersen of stage. De komende tijd wil ik ervan kunnen genieten wanneer ze bij mij is.”

Aangeboden door onze partners

Lees ook