RECENSIE. ‘The mandalorian’ op Disney+: Meanderen met Baby Yoda ***

Het is lekker vertoeven in de wereld van ‘The mandalorian’, maar zoetjesaan mag er wel wat meer vaart in komen. Foto: © Lucasfilm Ltd. All Rights Rese

Nadat de recente films fans verdeeld achterlieten, bracht The mandalorian hen weer bijeen. De reeks werd unaniem geprezen om haar sfeer, haar acteurs en haar verhaal. Wij kunnen die waardering volgen, al mag er in dat verhaal wat meer vaart komen. Het tweede seizoen is intussen immers halverwege.

RECENSIE. ‘The mandalorian’ op Disney+: Meanderen met Baby Yoda ***
Het is lekker vertoeven in de wereld van ‘The mandalorian’, maar zoetjesaan mag er wel wat meer vaart in komen. Foto: Lucasfilm Ltd. All Rights Rese

Goed nieuws voor iedereen die de teleurstelling na The rise of Skywalker nog niet verwerkt heeft: The mandalorian is knap gemaakt, onderhoudend kijkvoer. Ook goed nieuws voor iedereen die het in Keulen hoort donderen bij de naam Skywalker: je hoeft geen Star wars-kenner te zijn om van de serie te kunnen genieten. Uiteraard wordt er regelmatig geknipoogd naar de films, maar die verwijzingen nemen nooit de bovenhand.

De reeks speelt zich vijf jaar na de originele trilogie af en draait rond Mando, een zwijgzame premiejager die zelden z’n helm afzet. Babbelziek is hij ook niet. Geen makkelijke klus voor acteur Pedro Pascal, maar toch zet hij een intrigerende figuur neer. Wat een stem ook. Ruig, no nonsense, maar af en toe maakt hij met een lichte aarzeling of trilling duidelijk dat er een mens van vlees en bloed onder dat stoere harnas schuilgaat. Mando doorkruist het heelal, op zoek naar de thuiswereld van ‘Het kind’. Of ‘Baby Yoda’, zoals de fans hem liefkozend noemen.

Het duo wordt achterna gezeten door enkele booswichten. Zijn het voormalige officieren van het Galactische Keizerrijk? Werken ze voor een andere, nog onbekende organisatie? We moeten u het antwoord schuldig blijven. Wel staat vast dat ze lugubere plannen hebben met het kind. Terwijl Mando z’n groene metgezel uit hun klauwen probeert te houden, belandt hij van de ene zijweg op de andere. Let er maar ’s op, elke aflevering volgt hetzelfde stramien: Mando houdt eventjes rust op een vreemde planeet, stoot op een probleem, helpt het oplossen en krijgt in ruil daarvoor meer informatie over de afkomst van het kind.

Leentjebuur bij spaghettiwesterns

Voor complexe verhaallijnen en almaar voortdenderende spanning moet u dus niet bij The mandalorian zijn. Aanvankelijk is dat niet storend. Het is zelfs verfrissend om ’s een reeks te zien die niet iedere aflevering afsluit met een cliffhanger. Bovendien is de reeks een streling voor het oog. De decors en speciale effecten zijn het witte doek waardig. Ze zien er zelfs beter uit dan die uit sommige Star wars-films.

Hetzelfde kan gezegd worden van de muziek. Ludwig Göransson probeert niet de typische stijl van John Williams na te apen, maar levert een soundtrack af die meer neigt naar het werk van Ennio Morricone. Toepasselijk, want bedenker Jon Favreau speelt ook qua cinematografie zwaar leentjebuur bij de spaghettiwesterns van weleer. Show, don’t tell, lijkt de regel te zijn. Het zorgt voor een unieke sfeer die je nog niet in Star wars hebt gezien.

RECENSIE. ‘The mandalorian’ op Disney+: Meanderen met Baby Yoda ***
Foto: rr

Alleen mag er, nu we halverwege het tweede seizoen zitten, wat meer vaart in de hele bedoening komen. Mooie decors en kostuums blijven niet eeuwig onderhoudend. Zoetjesaan beginnen we uit te kijken naar een grotere rol voor slechterik Mof Gideon. Niet alleen omdat hij gespeeld wordt door de geweldige Giancarlo Esposito, maar ook omdat dat zou betekenen dat we weer iets meer te weten zullen komen over het wie, het wat en het waarom van Baby Yoda. Alleen hopen we vurig dat we dan niet bedrogen uitkomen. Bij Star wars ben je daar nooit honderd procent zeker van.

‘The mandalorian’, elke vrijdag een nieuwe aflevering van ca. 40 minuten op Disney+

Van: Jon Favreau

Met: Pedro Pascal, Giancarlo Esposito, Amy Sedaris, Timothy Olyphant

Door Wout Desmytere
Meest recent