“Kies maar wat je wil maar geen ukelele”, zal mijn vriendin de volgende keer moeten zeggen

“Kies maar wat je wil maar geen ukelele”, zal mijn vriendin de volgende keer moeten zeggen

“Kies maar wat je wil”, zei mijn vriendin. Mijn dochter stond in de speelgoedwinkel. Ze mocht kiezen wat ze wou. Opvoedkundig er helemaal over natuurlijk. Verwennerij. Westerse decadentie. Verwerpelijk. Schande. Dat kon toch niet.

Maar mijn vriendin is ook niet van gisteren. Ze stuurde – om niet te zeggen manipuleerde – mijn dochters wensen in de goeie richting. Geen gigantisch prinsessenkasteel met achtendertig kamers, ­zeventien ...

AANGERADEN