Wereldkampioen sledehonden racen traint nu husky’s in Vlaamse sneeuw: “Als ze rillen, is dat van opwinding”

Sledehondenracer Guy Marinus en Maarten Nuyts trainen de honden dit keer in Belgische sneeuw. Foto: Joren De Weerdt

Lille / Poederlee -

Bij het zien van de eerste sneeuw vallen er heel wat vreugdekreetjes te noteren, maar in Poederlee klinken die net iets anders dan elders. De zestien Alaskan husky’s van sledehondenracer Guy Marinus (50) joelen elke morgen nog enthousiaster nu ze ingebonden worden voor een trektocht door de sneeuw in het Hoge Noorden van de Kempen, nu ja, Lille. Voor hen voelt sneeuw en vrieskou echt als een feest.

Zestien zwartwitte snuitjes verwelkomen ons enthousiast op hun terrein in Poederlee (Lille). Als ze merken dat de harnassen van de haak worden gehaald, worden ze helemaal uitzinnig. Alle zestien krijgen ze een plaatsje aan de lange trekketting die voor een Commander X2, iets tussen een quad en een jeep, is gespannen.

(Lees verder onder de video.)

Video: Joren De Weerdt

“De snelste en de slimste dieren vooraan, de sterkste reuen achteraan. Zo houden ze elkaar in het gareel”, zegt musher Guy Marinus. “Vroeger liet ik me in België op een quad voorttrekken, maar die was niet zwaar genoeg. Dan moest ik de eerste kilometers voortdurend op de rem gaan staan om hen een beetje in te tomen. Deze Commander weegt ongeveer vijfhonderd kilogram, dat zorgt voor wat meer tegengewicht.” Toch blijven wat extra kilo’s welkom, dus mogen wij ook mee op trektocht.

Wereldkampioen sledehonden racen traint nu husky’s in Vlaamse sneeuw: “Als ze rillen, is dat van opwinding”
Het duurt ongeveer veertig minuten eer alle honden klaar zijn om te vertrekken. Foto: Joren De Weerdt

Het vraagt enige tijd om alle dieren startklaar te krijgen. Zestien tuigjes omdoen, zestien honden aan de treklijn hangen en daarna nog 64 rode booties (hondensokken) vastmaken. “Booties doen we in het zand niet aan, we gebruiken die in Zweden voor meerdaagse tochten en nu hier ook omdat er sneeuw en ijs ligt”, vertelt Guy terwijl hij plaatsneemt achter het stuur. In plaats van de motor te starten, haalt hij zijn voet van de rem. Versnellingsbak in neutraal en met een eenvoudige “oké” schieten de honden weg.

Krawatencross

Ze gaan er als een speer vandoor. Eerst over enkele zandpaadjes in een chaletpark, daarna steken we de straat over. “Af en toe kijken de mensen wel raar, maar wie hier in de buurt woont, heeft mij al zien passeren en is het dus gewoon. Afgelopen weekend had ik meer bekijks. Ik was aan het trainen hier wat verderop en passeerde bij de Lilse Bergen. Daar stond de Krawatencross op het programma en de mensen van de entourage daar wreven zich toch wel twee keer in de ogen toen ze ons zagen voorbijrazen.”

Wereldkampioen sledehonden racen traint nu husky’s in Vlaamse sneeuw: “Als ze rillen, is dat van opwinding”
De honden halen in het begin ongeveer 20 kilometer per uur. Een langeafstandswedstrijd van vierhonderd kilometer leggen ze af met een gemiddelde snelheid van 13 kilometer per uur. Foto: Joren De Weerdt

We rijden een kleine 20 kilometer per uur en het span glijdt onder de besneeuwde bomen van de Poeyelheide, de honden kennen de weg en moeten amper instructies krijgen. Toch roept Guy geregeld op Durango. Die hangt op de tweede rij voor ons en is blind. “Als hij in het span hangt, volgt hij gewoon de rest en rent hij nergens tegenaan. Alleen als we een bocht maken naar links, geef ik dat aan zodat hij weet dat hij moet draaien: Durango Haw! Links dus. Gee! is rechts en On By! wordt gebruikt om een kruispunt over te steken.

Wereldkampioen sledehonden racen traint nu husky’s in Vlaamse sneeuw: “Als ze rillen, is dat van opwinding”
Durango is blind, maar loopt in het span zonder problemen mee. Foto: Joren De Weerdt

Zweden

Marinus leeft voor zijn sport. Hij behaalde tal van Europese en wereldtitels binnen op de middellange afstand en kiest nu voor de langeafstandswedstrijden. Hij trekt normaal elk jaar van december tot en met april naar Zweden om er deel te nemen aan verscheidene internationale sledehondenwedstrijden. “Dat zijn races van ongeveer vierhonderd kilometer, meestal met vertrek op vrijdagavond en aankomst zondagochtend. Gemiddeld lopen de honden dan 13 tot 14 kilometer per uur. Onderweg lassen we verplicht één rustpauze van vier uur in en eentje van zes. Ze kunnen dat perfect aan, zij hebben er minder last van dan wij.”

“Met deze sport sta je op en ga je slapen. ‘Ik heb vandaag even geen zin’, gaat hierbij niet op. Die honden hebben hun beweging nodig. Zeker als we in Scandinavië zijn en naar een wedstrijd toewerken, trainen we enorm hard. Dan maken we zelf zo een langeafstandstocht waarbij we vierhonderd kilometer afleggen, onderweg een bivak maken en maar enkele uren slapen. Zo zijn de honden echt voorbereid en weten ze wat hen te wachten staat.”

Wereldkampioen sledehonden racen traint nu husky’s in Vlaamse sneeuw: “Als ze rillen, is dat van opwinding”
Rusten? Niet nodig, even rollebollen in de sneeuw en dan willen de honden snel weer door. Foto: Joren De Weerdt

Na een tijdje houden we even halt om de honden te laten drinken. Dit keer niet uit een kom, maar gewoon door sneeuw te happen. Hoewel ze nu toch al een eindje aan het rennen zijn, lijken ze niet gebrand op een rustpauze. Na een partijtje rollebollen in de sneeuw, trekken en springen ze weer aan het span. “Wees gerust dat is niet van de kou. Soms zie je hen rillen, maar dat is van de stress en de opwinding. Je ziet dat hun tong steeds verder uit hun bek hangt, dat is net omdat ze het warm hebben en hun temperatuur willen doen dalen.” Tijd om door te gaan.

Slee

Het spijt Marinus dat hij nu niet in Zweden zit. “Ik merk ook dat de honden de slee missen. Zich helemaal kunnen geven en tot in het oneindige blijven lopen is hun lange leven. Trekken en lopen, kilometers lang, dat is het liefste dat ze doen. En het is toch nog wat anders om een slee voort te trekken dan dit ding”, zegt hij lachend.

Wereldkampioen sledehonden racen traint nu husky’s in Vlaamse sneeuw: “Als ze rillen, is dat van opwinding”
Zo komt het Zweedse gevoel toch dichtbij. Foto: Joren De Weerdt

De slee staat in Zweden, zestien honden transporteren in een aanhangwagen is al moeilijk genoeg. Of hij toch niet gewoon voor enkele maanden had kunnen gaan? “Niet-essentiële reizen zijn verboden en in onze sport zijn alle wedstrijden afgelast. Als iedereen een beetje zijn best doet, raakt alles hopelijk snel opgelost en dan kunnen we er weer vol tegenaan gaan. Maar ik blijf natuurlijk wel trainen, dagelijks ongeveer veertig tot vijftig kilometer. Dat het hier nu vriest, is mooi meegenomen. Zo genieten we dubbel en dik van onze tochtjes.”

https://www.facebook.com/howlingpacks

Door Bieke Lathouwers
AANGERADEN
Sportnieuws uit Jouw gemeente