RECENSIE. ‘Piazzolla reflections’ van Sidorova: Zoetgevooisde accordeon ***

RECENSIE. ‘Piazzolla reflections’ van Sidorova: Zoetgevooisde accordeon ***

Niemand die de hese zeggingskracht van de bandoneon zo begreep als Piazzolla. Ksenija Sidorova slaagt erin om die veelzijdige expressiviteit ook op de zoetgevooisdere accordeon te vangen. Op de portret-cd die ze voor zijn honderdste verjaardag vastlegde, is de Argentijnse componist veel meer dan de bedenker van bisnummers waarmee klassieke musici graag stoom afblazen. Hij is ook de jazzkenner die in Chau Paris tangoritmes uit hun voegen laat swingen, en de classicus die zijn harmonisch vernuft in het Concerto voor bandoneon op de ­tango losliet. Begeleid door het Elbphilharmonie-orkest of door jazzensembles in de kleinschaligere werken, brengt Sidorova het allemaal vol kleurrijke improviseerlust en ritmische veerkracht. Ze brengt ook een paar nieuwe accordeoncomposities die aspecten van ­Piazzolla’s stijl verderzetten. Meestal is dat zijn melancholie, maar dan ontdaan van de ritmische fut die haar boeiend maakt: des te duidelijker dus hoe uniek ­Piazzolla’s muziektaal is.

‘Piazzolla reflections’, Sidorova ...

AANGERADEN