Het gekkenhuis naast Geike: deze vijf kandidaten zullen sowieso opvallen in de halve finale van Eurovisiesongfestival

Foto: BELGAIMAGE

Zo sober en klassevol als Hooverphonic het aanpakt, zo opvallend zijn andere kandidaten. Deze vijf moet u vanavond in de gaten houden.

Litouwen: The Roop met Discoteque

Dankzij de Baltische staat krijgen we een energieke opening van de eerste halve finale. De groep The Roop mixt in Discoteque elektronische muziek met funk en disco. Een oorwurm. Wat visueel bijblijft: kanariegele pakjes, malle dansjes en bijzondere vingerbewegingen. Alex Callier is alvast fan van The Roop, omdat ze zowel in song als podiumpresentatie de “perfecte mix tussen cool en camp” hebben gevonden. Litouwen scoorde nooit hoger dan de zesde plaats, maar dit zou zomaar eens hun beste notering kunnen worden.

Rusland: Manizha met Russian woman

Geen Songfestival zonder opmerkelijke kledingwissel. De Russische kandidate rolt door het beeld als een Russische matroesjka (de pop, bedoelen we) in podiumvullende jurk. Die is zo bol dat ze zich vanzelf aan de social distancing kan houden. De outfit is gemaakt uit lapjes stof die de Russische bevolking kon insturen. “Zo worden alle etniciteiten van mijn land vertegenwoordigd op het podium.” Bij het ingaan van het eerste refrein stapt ze letterlijk uit dat gigantische keurslijf om voort te zingen in een rode overall, symbool voor de arbeidersklasse. De stoere Manizha roept in haar feministische powersong vrouwen op af te rekenen met stereotypen. De kledingwissel is dan ook ‘de veruiterlijking van de bevrijding van het individu’. Best een gewaagde inzending naar Russische normen. De zangeres, die ook opkomt voor holebirechten, wordt door conservatieve groepen in haar land afgeschilderd als een bedreiging voor de traditionele waarden.

Noorwegen: TIX met Fallen angel

Alarm bij de modepolitie. Een man draagt een zilveren glitterpak, met daarboven een witte bontjas waaruit levensgrote engelenvleugels schieten. Op zijn hoofdband blinkt zijn artiestennaam in parels: TIX. Hij is vastgeketend aan kettingen waaraan zwarte duivels rukken. Om een en ander in context te plaatsen: Andreas Haukeland, zoals hij in het echt heet, heeft Gilles de la Tourette. Hij krijgt geregeld te maken met oncontroleerbare tics, vandaar zijn artiestennaam. In zijn ballade Fallen angel zingt de 28-jarige artiest over zijn aandoening en zijn moeilijke jeugd vol eenzaamheid en donkere gedachten. Letterlijk: “Hier in het donker, in het gat van mijn hart, vecht ik tegen al mijn demonen die mij proberen te verscheuren.” Met zijn donkere zonnebril maakt hij weinig contact met de kijkers, maar het is wel zijn vermomming waarachter hij zijn onzekerheden en angsten kan verstoppen.

Oekraïne: Go_A met Shum

Shum betekent in het Oekraïens “lawaai”. Voor de ene zal deze hysterische inzending klinken naar wat de songtitel voorspelt: de herrie van een Oostblokker die na een jaar lockdown smacht naar zijn eerste druppel wodka. Voor de andere is dit een intrigerende, opzwepende folksong met een wel erg aanwezige fluit en dreigende technobeat. De groep treedt op in een decor dat een bos voorstelt met witte bomen en een maan. Veel plezier lijkt de nors kijkende zangeres niet te beleven aan haar optreden, of ze moet duidelijk maken wat ze denkt over haar bevreemdende zwarte jurk met aan haar schouders een groene boa. Een outsider.

Malta: Destiny met Je me casse

Malta, dat al vijftig jaar deelneemt aan het Eurovisiesongfestival, heeft de wedstrijd nog nooit gewonnen. Maar daar kan nu verandering in komen. Destiny is als topfavoriet in Rotterdam aangekomen en staat na de repetities stevig derde bij de bookmakers. Met Je me casse – Franse songtitel, maar wel volledig Engelstalig – geeft ze de kijkers drie liedjes voor de prijs van één: een mix van pop, soul en disco. Ze draagt net als Rusland feminisme uit. “Ik wil tonen dat een vrouw geen man nodig heeft om succesvol te zijn.” De 18-jarige Destiny heeft een grote gunfactor. Ze is de op één na jongste deelneemster, heeft een dijk van een stem en staat voor body positivity. Lacherige commentaren over haar minuscule outfit wuift ze weg: “Misschien verwacht de maatschappij een maatje 38, maar ik heb dat niet. Mijn jurk staat voor em­power­ment. Hij doet me comfortabel voelen in mijn vel.”

Door Wim Dehandschutter in Rotterdam
AANGERADEN